Larangan shalat di dua waktu: Rasulullah melarang shalat setelah shubuh hingga matahari terbit, dan setelah ‘ashar sampai matahari terbenam

Imam Bukhari : 4022

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمَانَ حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو وَقَالَ بَكْرُ بْنُ مُضَرَ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ عَنْ بُكَيْرٍ أَنَّ كُرَيْبًا مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ حَدَّثَهُأَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَزْهَرَ وَالْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ أَرْسَلُوا إِلَى عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا فَقَالُوا اقْرَأْ عَلَيْهَا السَّلَامَ مِنَّا جَمِيعًا وَسَلْهَا عَنْ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْعَصْرِ وَإِنَّا أُخْبِرْنَا أَنَّكِ تُصَلِّيهَا وَقَدْ بَلَغَنَا أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْهَا قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَكُنْتُ أَضْرِبُ مَعَ عُمَرَ النَّاسَ عَنْهُمَا قَالَ كُرَيْبٌ فَدَخَلْتُ عَلَيْهَا وَبَلَّغْتُهَا مَا أَرْسَلُونِي فَقَالَتْ سَلْ أُمَّ سَلَمَةَ فَأَخْبَرْتُهُمْ فَرَدُّونِي إِلَى أُمِّ سَلَمَةَ بِمِثْلِ مَا أَرْسَلُونِي إِلَى عَائِشَةَ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَنْهَى عَنْهُمَا وَإِنَّهُ صَلَّى الْعَصْرَ ثُمَّ دَخَلَ عَلَيَّ وَعِنْدِي نِسْوَةٌ مِنْ بَنِي حَرَامٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَصَلَّاهُمَا فَأَرْسَلْتُ إِلَيْهِ الْخَادِمَ فَقُلْتُ قُومِي إِلَى جَنْبِهِ فَقُولِي تَقُولُ أُمُّ سَلَمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَمْ أَسْمَعْكَ تَنْهَى عَنْ هَاتَيْنِ الرَّكْعَتَيْنِ فَأَرَاكَ تُصَلِّيهِمَا فَإِنْ أَشَارَ بِيَدِهِ فَاسْتَأْخِرِي فَفَعَلَتْ الْجَارِيَةُ فَأَشَارَ بِيَدِهِ فَاسْتَأْخَرَتْ عَنْهُ فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ يَا بِنْتَ أَبِي أُمَيَّةَ سَأَلْتِ عَنْ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْعَصْرِ إِنَّهُ أَتَانِي أُنَاسٌ مِنْ عَبْدِ الْقَيْسِ بِالْإِسْلَامِ مِنْ قَوْمِهِمْ فَشَغَلُونِي عَنْ الرَّكْعَتَيْنِ اللَّتَيْنِ بَعْدَ الظُّهْرِ فَهُمَا هَاتَانِ

Беҙгә [Яхъя бин Сөләймән] Һөйләне Миңә [Ибнү Вахб] Миңә [Ғәмру] хәбәр итте һәм [Бәкер бин Мөдләр] [Әмру бин Әл Хариттан] [Бүкәйерҙән] [Ҡурайб] - ҡол- Ибн Ғаббас уға һәм Әббүрә Әлбәхр бидүр әйтте. Мәхрәмә уны пәйғәмбәребеҙҙең ҡатыны Ғәйшәгә ебәргән, тиҙәр; уға сәләмебеҙҙе еткерегеҙ һәм әҫр намаҙынан һуң ике рәҡәғәт тураһында һорашығыҙ һәм был ике рәкәғәтте һеҙ уҡығанығыҙ тураһында хәбәр алдыҡ, ә беҙгә пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһи вәссәләм уларҙың икеһен дә тыйған тигән хәбәр килеп етте, тип әйтегеҙ. Ибн Ғәббәс әйткән; ә элек мин һәм Ғүмәр бин Әл-Хәтхаб икеһен дә эшләгән өсөн кешеләрҙе туҡмай торғайныҡ. Ҡурайб әйтте; шунан мин уның янына барып, нимә менән ебәргәндәрен һөйләнем. Шунан һуң ул; Өммө Сәләмәнән һора! Шунан мин уларға ҡаршы сығып, Айсиәнең һүҙҙәрен һөйләп бирҙем. Һуңынан улар мине Өммө Сәләмәгә үҙҙәре менән Ғәйсиәгә ебәргән һымаҡ ҡайтарҙылар. Шунан [Өммө Сәләмә] әйтте; Мин ишеттем, Аллаһ Рәсүле (салләллаһу ғәләйһи үә сәлләм) уларҙы икеһен дә тыйҙы, һуңынан мин уның икеһен дә эшләгәнен күрҙем, шул уҡ ваҡытта ул икеһен дә эшләгәндә, ысынында ул Әср намаҙын уҡыған, шунан һуң ул килеп инде һәм минең эргәмдә бер нисә ҡатын-ҡыҙ бар ине Бәни Харамдан, ул ике рәҡсәт араһынан, ул ике рәҡсәттән. ҡатын-ҡыҙ ҡоло уға һәм мин әйттем; эргәһенә тороп әйт; Өммө Сәләмә әйтте; Әй, Аллаһ Рәсүле, был ике рәҡәғәтте уҡыуҙан тыйыуыңды ишетмәнемме? Ә мин күрәм, һин икеһен дә эшләйһеңме? Шунан ҡулы менән сигнал биргәс, унан кире ҡайт. Өммө Сәләмә әйтте; шунан ҡатын-ҡыҙ ҡол шулай эшләгән, шунан ҡулы менән ишара биргән, шунан унан сигенгән. Шунан әйләнеп ҡарағас: «Эй, Әбү Өмәйә улы, һин Әсрҙән һуңғы ике рәҡәғәт тураһында һораның, ысынында Бәнү Ғәбдел Ҡайстан бер нисә кеше миңә үҙҙәренең ҡайһы бер ҡәүемдәренең Исламын килтереп килде. Шунан Жуһурҙан һуңғы ике рәҡәғәт менән мәшғүл иттеләр, шул ике намаҙ ике намаҙ». Әбү Мөхәммәттән был хәҙис тураһында һорағандар, шунан ул әйткән; Мин Ғүмәрҙең пәйғәмбәребеҙҙән килгән хәҙисе менән килешәм: «Әср намаҙынан һуң ҡояш байығансы, Фәжр намаҙынан һуң ҡояш сыҡҡансы намаҙ булмай».