Kisah Rasulullah Shallallahu'alaihi wasallam Menguji Ibnu Shayyad yang Diduga sebagai Dajjal

حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ خُشَيْشُ بْنُ أَصْرَمَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَالِمٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَّ بِابْنِ صَائِدٍ فِي نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فِيهِمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَهُوَ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ وَهُوَ غُلَامٌ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ظَهْرَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ قَالَ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الْأُمِّيِّينَ ثُمَّ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا يَأْتِيكَ قَالَ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خُلِطَ عَلَيْكَ الْأَمْرُ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنِّي قَدْ خَبَّأْتُ لَكَ خَبِيئَةً وَخَبَّأَ لَهُ{ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ }قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنْ يَكُنْ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ يَعْنِي الدَّجَّالَ وَإِلَّا يَكُنْ هُوَ فَلَا خَيْرَ فِي قَتْلِهِ

Безгә [Әбу Әшим Хөсәйси бин Әшрам] әйтте, безгә [Абдурразак] әйтте, безгә [Мә'мәр] әйтте, безгә [Әз Зуһри] әйтте, безгә [Салим] әйтте, безгә [Ибн Гомәр] әйтте: «Пәйгамбәр саллаһу галәйһи вәссәлам һәм аның берничә сәхабәсе, шул исәптән Гомәр ибнул Хәссәб, Ибн Шәйдне Бәни Мәгаләгә караган бинада берничә кечкенә бала белән уйнап йөргәндә үтеп киттеләр. Ә Ибн Шәйд ул вакытта әле бала иде. Ул Рәсүл саллаһу галәйһи вәссәламнең килүен белмәгән, кулы белән аның җилкәсенә сукканчы, аннары сораган: «Син минем Аллаһның илчесе икәнлегемне раслыйсыңмы?» Ибн Шәйд аңа караган, аннары ул: «Мин синең Аллаһның укый-яза белмәгән илчесе икәнлегеңне раслыйм», – дип җавап биргән. Шуннан соң Ибн Шәйд Пәйгамбәр саллаһу галәйһи вәссәламгә: «Син дә минем Аллаһның илчесе икәнлегемне раслыйсыңмы?» – дип сораган. Пәйгамбәр саллаһу галәйһи вәссәлам җавап итеп: «Мин Аллаһка һәм Аның рәсүлләренә ышанам», – диде. Шуннан соң Пәйгамбәр саллаһу галәйһи вәссәлам аңардан: «-Нинди күренмәгән хәбәрләр китерәсең?» – дип сорады. Ибн Шәйд: «Миңа чыннан да күренмәгән хәбәрләр һәм ялган хәбәрләр килде», – дип җавап бирде. Пәйгамбәр саллаһу галәйһи вәссәлам аңа: «Синең эшең буталган – хакыйкать белән ялган арасында катнаш –», – диде. Шуннан соң Рәсүл саллаһу галәйһи вәссәлам тагын: «Чыннан да, мин синнән бер нәрсәне яшердем», – диде, ул аны аңардан яшерде: «Шуңа күрә күк ачык томан китергәнче көт», – диде. Ибн Шәйд: «Бу болытлар дигән сүз», – диде. Шуннан соң Рәсүл саллаһу галәйһи вәссәлам аңа: «Аның! Кайвакыт син язмышыңнан алда бара алмаячаксың», – диде. Шуннан соң Гомәр: «Әй Аллаһның Илчесе, миңа аның муенын кисәргә рөхсәт ит!» – диде. Рәсүл саллаһу галәйһи вәссәлам: «Әгәр ул Дәҗҗал булса, сиңа аны үтерергә көч бирелмәгән», – диде. Әмма әгәр бу ул түгел икән, аны үтерүнең файдасы юк.