Kisah Rasulullah Shallallahu'alaihi wasallam Menguji Ibnu Shayyad yang Diduga sebagai Dajjal

حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ خُشَيْشُ بْنُ أَصْرَمَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَالِمٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَّ بِابْنِ صَائِدٍ فِي نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فِيهِمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَهُوَ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ وَهُوَ غُلَامٌ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ظَهْرَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ قَالَ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الْأُمِّيِّينَ ثُمَّ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ ثُمَّ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا يَأْتِيكَ قَالَ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خُلِطَ عَلَيْكَ الْأَمْرُ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنِّي قَدْ خَبَّأْتُ لَكَ خَبِيئَةً وَخَبَّأَ لَهُ{ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ }قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنْ يَكُنْ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ يَعْنِي الدَّجَّالَ وَإِلَّا يَكُنْ هُوَ فَلَا خَيْرَ فِي قَتْلِهِ

আমাক কৈছে [আবু আছিম খুছাইছি বিন আশ্ৰমে] কৈছে, আমাক কৈছে [আব্দুৰৰাজাকে] কৈছে, আমাক [মা’মৰ] [আজ জুহৰী]ৰ পৰা [ছালিম]ৰ পৰা [ইবনু উমৰ] ৰ পৰা কৈছে, ‘নবী ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলাম আৰু তেওঁৰ কেইবাজনো সহযোগীয়ে ইবনে শ্বাইডৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গৈছিল, য’ত তেওঁ কেইবাজনো সৰু সৰুৰে খেলি আছিল এটা অট্টালিকাৰ উচ্চতাত থকা শিশুসকল বাণী মাঘলাৰ আছিল। আৰু ইবনু ছাইদ সেই সময়ত এতিয়াও শিশু আছিল। তেওঁ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ আগমনৰ বিষয়ে অৱগত নাছিল যেতিয়ালৈকে তেওঁ হাতেৰে কান্ধত টোকৰ নিদিলে, তাৰ পিছত তেওঁ সুধিলে: 'আপুনি সাক্ষ্য দিয়েনে যে মই আল্লাহৰ ৰাছুল?' ইবনে ছাইদে তেওঁৰ ফালে চালে, তাৰ পিছত তেওঁ উত্তৰ দিলে, ‘মই সাক্ষ্য দিছো যে আপুনি আল্লাহৰ নিৰক্ষৰ ৰাছুল। ইয়াৰ পিছত ইবনে শ্বেইদে হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামক ক’লে, ‘আপুনিও সাক্ষ্য দিয়েনে যে মই আল্লাহৰ ৰাছুল?’ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে উত্তৰত ক’লে, ‘মই আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুলসকলক বিশ্বাস কৰোঁ’। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁক সুধিলে: '-আপুনি কি অদৃশ্য খবৰ লৈ আছা?' ইবনে শ্বাইডে উত্তৰ দিলে, ‘সঁচাকৈয়ে মোৰ ওচৰলৈ অদৃশ্য খবৰ আৰু মিছা খবৰ আহিছে।’ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁক ক’লে, ‘তোমাৰ গোচৰটো বিভ্ৰান্তিকৰ - সত্য আৰু মিছাৰ মাজত মিশ্ৰিত -’। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে আকৌ ক’লে: ‘সঁচাকৈয়ে মই তোমাৰ পৰা কিবা এটা লুকুৱাই ৰাখিছো,’ তেওঁ তেওঁৰ পৰা লুকুৱাই ৰাখিলে: ‘-গতিকে ৰ’বা যেতিয়া আকাশে স্পষ্ট কুঁৱলী আনিব-’। ইবনে শ্বাইডে কৈছিল, ‘যি বুজাব বিচাৰিছে সেয়া ডাৱৰ’। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁক ক’লে: ‘তেওঁৰ! মাজে মাজে আপুনি নিজৰ ভাগ্যৰ আগত আগবাঢ়িব নোৱাৰিব'। তেতিয়া উমৰে ক’লে, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, মোক তেওঁৰ ডিঙি কাটিবলৈ অনুমতি দিয়ক!’ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে ক’লে, ‘যদি তেওঁ দজ্জাল হয়, তেন্তে তেওঁক হত্যা কৰাৰ ক্ষমতা তোমাক দিয়া হোৱা নাই। কিন্তু যদি তেওঁ নহয়, তেন্তে তেওঁক হত্যা কৰিলে কোনো লাভ নাই'।