Abdurrahman bin 'Auf menepati janjinya melindungi keluarga Umayyah bin Khalaf sampai kakinya tersabet pedang

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنِي يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَكَاتَبْتُ أُمَيَّةَ بْنَ خَلَفٍ كِتَابًا بِأَنْ يَحْفَظَنِي فِي صَاغِيَتِي بِمَكَّةَ وَأَحْفَظَهُ فِي صَاغِيَتِهِ بِالْمَدِينَةِ فَلَمَّا ذَكَرْتُ الرَّحْمَنَ قَالَ لَا أَعْرِفُ الرَّحْمَنَ كَاتِبْنِي بِاسْمِكَ الَّذِي كَانَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَكَاتَبْتُهُ عَبْدَ عَمْرٍو فَلَمَّا كَانَ فِي يَوْمِ بَدْرٍ خَرَجْتُ إِلَى جَبَلٍ لِأُحْرِزَهُ حِينَ نَامَ النَّاسُ فَأَبْصَرَهُ بِلَالٌ فَخَرَجَ حَتَّى وَقَفَ عَلَى مَجْلِسٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَ أُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ لَا نَجَوْتُ إِنْ نَجَا أُمَيَّةُ فَخَرَجَ مَعَهُ فَرِيقٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فِي آثَارِنَا فَلَمَّا خَشِيتُ أَنْ يَلْحَقُونَا خَلَّفْتُ لَهُمْ ابْنَهُ لِأَشْغَلَهُمْ فَقَتَلُوهُ ثُمَّ أَبَوْا حَتَّى يَتْبَعُونَا وَكَانَ رَجُلًا ثَقِيلًا فَلَمَّا أَدْرَكُونَا قُلْتُ لَهُ ابْرُكْ فَبَرَكَ فَأَلْقَيْتُ عَلَيْهِ نَفْسِي لِأَمْنَعَهُ فَتَخَلَّلُوهُ بِالسُّيُوفِ مِنْ تَحْتِي حَتَّى قَتَلُوهُ وَأَصَابَ أَحَدُهُمْ رِجْلِي بِسَيْفِهِ وَكَانَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ يُرِينَا ذَلِكَ الْأَثَرَ فِي ظَهْرِ قَدَمِهِقَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ سَمِعَ يُوسُفُ صَالِحًا وَإِبْرَاهِيمُ أَبَاهُ

[अब्दुल अजीज बिन अब्दुल्ला] यांनी आम्हाला सांगितले की: [यूसुफ बिन अल मजीश्यून] यांनी मला [शालिह बिन इब्राहिम बिन अब्दुर्रहमान बिन औफ] यांच्याकडून सांगितले की [त्यांच्या वडिलांकडून] [त्यांच्या आजोबा, अब्दुर्रहमान बिन औफ (रज़िअल्लाहु अन्हु) यांच्याकडून], ज्यांनी सांगितले: "मी उमाया बिन खालिफ़ यांना एक पत्र पाठवले की मक्कामध्ये माझ्या कौटुंबिक व्यवहारांची आणि मालमत्तेची काळजी घ्यावी, आणि मी मदीनामध्ये त्यांच्या कौटुंबिक व्यवहारांची आणि मालमत्तेची काळजी घेईन. जेव्हा मी अर-रहमानचे नाव घेतले, तेव्हा त्याने म्हटले: 'मला अर-रहमान माहित नाही; तुझे नाव जसे अज्ञानतेच्या काळात होते तसे लिहून टाक.' म्हणून मी माझे नाव 'अब्दु 'अमरु' असे लिहिले. जेव्हा बद्रची लढाई झाली, तेव्हा लोक झोपेत असताना मी त्याचे रक्षण करण्यासाठी पर्वतावर गेलो. मग बिलालने त्याला पाहिले, तो अंसारांच्या जमावापर्यंत पोहोचला. मग उमय्या बिन खालिद म्हणाला: 'उमय्या सुरक्षित राहिला तर मी सुरक्षित राहणार नाही.' मग काही अंसार त्याच्यासोबत आमच्याकडे निघाले; मला भीती वाटली की ते आम्हाला शोधून काढतील, म्हणून मी त्याचा मुलगा त्यांच्याकडे पाठवला जेणेकरून त्यांचे लक्ष त्याच्याकडे जाईल, पण त्यांनी त्याला ठार मारले आणि आम्हाला शोधून काढले नाही तोपर्यंत मागे परतले नाहीत; त्या वेळी तो एक घट्ट शरीर असलेला माणूस होता; जेव्हा त्यांनी आम्हाला शोधून काढले, तेव्हा मी त्याला म्हटले, 'पुढे वाक,' म्हणून तो खाली वाकला आणि मी त्याचे रक्षण करण्यासाठी माझं शरीर त्याच्यावर ठेवलं. मग त्यांनी (मुसलमानांनी) माझ्याखालील तलवारींचा घाव घालत त्याला ठार करण्याचा प्रयत्न केला; माझ्या पायाला त्यापैकी एका तलवारीचा घाव बसला. आणि अब्दुर्रहमान बिन औफ यांनी त्यांच्या पायाच्या मागच्या भागावर त्या तलवारीचा जखम-दाग आम्हाला दाखविला. अबू अब्दुल्ला म्हणाले: युसुफ यांनी ते ऐकले, तसेच शालेह आणि त्यांचे वडील इब्राहिम यांनीही.