Hadith Representative
Abdurrahman bin 'Auf menepati janjinya melindungi keluarga Umayyah bin Khalaf sampai kakinya tersabet pedang
Imam Bukhari : 2137حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ حَدَّثَنِي يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَكَاتَبْتُ أُمَيَّةَ بْنَ خَلَفٍ كِتَابًا بِأَنْ يَحْفَظَنِي فِي صَاغِيَتِي بِمَكَّةَ وَأَحْفَظَهُ فِي صَاغِيَتِهِ بِالْمَدِينَةِ فَلَمَّا ذَكَرْتُ الرَّحْمَنَ قَالَ لَا أَعْرِفُ الرَّحْمَنَ كَاتِبْنِي بِاسْمِكَ الَّذِي كَانَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَكَاتَبْتُهُ عَبْدَ عَمْرٍو فَلَمَّا كَانَ فِي يَوْمِ بَدْرٍ خَرَجْتُ إِلَى جَبَلٍ لِأُحْرِزَهُ حِينَ نَامَ النَّاسُ فَأَبْصَرَهُ بِلَالٌ فَخَرَجَ حَتَّى وَقَفَ عَلَى مَجْلِسٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَ أُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ لَا نَجَوْتُ إِنْ نَجَا أُمَيَّةُ فَخَرَجَ مَعَهُ فَرِيقٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فِي آثَارِنَا فَلَمَّا خَشِيتُ أَنْ يَلْحَقُونَا خَلَّفْتُ لَهُمْ ابْنَهُ لِأَشْغَلَهُمْ فَقَتَلُوهُ ثُمَّ أَبَوْا حَتَّى يَتْبَعُونَا وَكَانَ رَجُلًا ثَقِيلًا فَلَمَّا أَدْرَكُونَا قُلْتُ لَهُ ابْرُكْ فَبَرَكَ فَأَلْقَيْتُ عَلَيْهِ نَفْسِي لِأَمْنَعَهُ فَتَخَلَّلُوهُ بِالسُّيُوفِ مِنْ تَحْتِي حَتَّى قَتَلُوهُ وَأَصَابَ أَحَدُهُمْ رِجْلِي بِسَيْفِهِ وَكَانَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ يُرِينَا ذَلِكَ الْأَثَرَ فِي ظَهْرِ قَدَمِهِقَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ سَمِعَ يُوسُفُ صَالِحًا وَإِبْرَاهِيمُ أَبَاهُ
سانوں دسیا اے [عبدالعزیز بن عبد اللہ] فرمایا اے، مینوں دسیا اے [یوسف بن المجیسیون] توں [صالح بن ابراہیم بن عبد الرحمن بن عوف] توں [اپنے والد] کولوں [اپنے دادا، عبد الرحمن بن عوف رضلی اللہ علیہ اللّٰہ علیہ اللہ علیہ اللّٰہ علیہ اللّٰہ علیہ اللّٰہ علیہ اللّٰہ علیہ اللّٰہ علیہ اللّٰہ علیہ اللّٰہ علیہ اللّٰہ علیہ اللّٰہ علیہ اللّٰہ علیہ اللہ علیہ وآلہ علیہ اللہ علیہ وآلہ اوہ میرے خاندان دے معاملات تے مکہ وچ میری ملکیت دے معاملات وچ میرا خیال رکھدا سی تے میں اس دے معاملات وچ اس د ی دیکھ بھال کردا سی۔ اوہدے ٹبر تے مدینہ چ اوہناں دے مال۔ جدوں میں ار رحمان دا ناں لیا تے اوہنے آکھیا؛ 'میں نہیں جاندا ار-رحمٰن، اپنا ناں لکھ لے جدوں توں اجے جہالت وچ سی'۔ اس لئی میں اپنا ناں 'عبدو امرو' لکھ دتا ۔ جدوں بدر دی جنگ شروع ہوئی تے میں پہاڑاں چ اوہناں دی راکھی کرن لئی نکلیا جدوں کہ لوک سُتے سن۔ فیر بلال نے اسنوں دیکھیا، فیر اوہ باہر نکل گیا جدوں تک کہ اوہ انصار لوگاں دی مجلس وچ نئيں پہنچیا۔ اس دے بعد امیہ بن خلف نے فرمایا: جے امیہ زندہ رہے تاں میں زندہ نئيں رہواں گا۔ فیر کجھ انصار اوہدے نال باہر آئے تے ساڈے نیڑے آئے، جدوں میں فکر مند ہویا کہ اوہ سانوں لبھ لین گے، میں اوہدے پتر نوں باہر اوہناں دے کول لے گیا تاں جے اوہ اوہدے نال مصروف ہو جان، پر اوہناں نے اوہنوں مار دتا تے اوہ واپس آن توں ہچکچاہٹ محسوس کردے سن جدوں تیکر اوہ ساڈے نال نئیں ملے، اوس ویلے اوہ اک موٹا بندہ سی، جدوں اوہ ساڈے نال ملے تے میں آکھیا، اوہدے کول ڈک ڈک، فیر اوہ ڈک ڈک گیا تے میں اوہدے اتے اپنی لاش رکھ دتی، فیر اوہ مسلماناں نوں - میرے تھلے اپنیاں تلواراں چلا کے اوہنوں چھرا مارن دی کوشش کیتی جدوں تیکر کہ اوہناں نے اوہنوں نئیں ماریا، میری لت اوہناں چوں اک دی تلوار نال لگی۔ تے عبد الرحمن بن عوف نے اپنی لت دے پچھلے حصے اُتے تلوار دا زخم سانوں دکھایا ۔ ابو عبد اللہ نے کہیا، یوسف نے صالح دی گل سنی تے اس دے والد ابراہیم نے وی۔