Rasulullah mengusap bagian atas khuff (sepatunya)

Imam Ahmad : 17461

حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ عَنْ مُحَمَّدٍ قَالَ دَخَلْتُ مَسْجِدَ الْجَامِعِ فَإِذَا عَمْرُو بْنُ وَهْبٍ الثَّقَفِيُّ قَدْ دَخَلَ مِنْ النَّاحِيَةِ الْأُخْرَى فَالْتَقَيْنَا قَرِيبًا مِنْ وَسَطِ الْمَسْجِدِ فَابْتَدَأَنِي بِالْحَدِيثِ وَكَانَ يُحِبُّ مَا سَاقَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَابْتَدَأَنِي بِالْحَدِيثِ فَقَالَ كُنَّا عِنْدَ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ فَزَادَهُ فِي نَفْسِي تَصْدِيقًا الَّذِي قَرَّبَ بِهِ الْحَدِيثَ قَالَ قُلْنَا هَلْ أَمَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلٌ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ غَيْرَ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ قَالَ نَعَمْ كُنَّا فِي سَفَرِ كَذَا وَكَذَا فَلَمَّا كَانَ فِي السَّحَرِ ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عُنُقَ رَاحِلَتِهِ وَانْطَلَقَ فَتَبِعْتُهُ فَتَغَيَّبَ عَنِّي سَاعَةً ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ حَاجَتَكَ فَقُلْتُ لَيْسَتْ لِي حَاجَةٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ هَلْ مِنْ مَاءٍ قُلْتُ نَعَمْ فَصَبَبْتُ عَلَيْهِ فَغَسَلَ يَدَيْهِ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثُمَّ ذَهَبَ يَحْسِرُ عَنْ ذِرَاعَيْهِ وَكَانَتْ عَلَيْهِ جُبَّةٌ لَهُ شَامِيَّةٌ فَضَاقَتْ فَأَدْخَلَ يَدَيْهِ فَأَخْرَجَهُمَا مِنْ تَحْتِ الْجُبَّةِ فَغَسَلَ وَجْهَهُ وَغَسَلَ ذِرَاعَيْهِ وَمَسَحَ بِنَاصِيَتِهِ وَمَسَحَ عَلَى الْعِمَامَةِ وَعَلَى الْخُفَّيْنِ ثُمَّ لَحِقْنَا النَّاسَ وَقَدْ أُقِيمَتْ الصَّلَاةُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ يَؤُمُّهُمْ وَقَدْ صَلَّى رَكْعَةً فَذَهَبْتُ لِأُوذِنَهُ فَنَهَانِي فَصَلَّيْنَا الَّتِي أَدْرَكْنَا وَقَضَيْنَا الَّتِي سُبِقْنَا بِهَا حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ قَالَ حَدَّثَنِي رَجُلٌ عَنْ عَمْرِو بْنِ وَهْبٍ يَعْنِي فَذَكَرَ نَحْوَهُ

Беҙгә әйтелгәнсә, [Йәзид] беҙгә [Мөхәммәттән] [Хисәйәмгә]: «Мин Джәми мәсетенә ингәндә», [Әмру бин Вәхб Әтс Цаҡафи] икенсе ишектән ингән булып сыҡты. Шулай итеп, мәсет уртаһында тиерлек осраштыҡ, шунан ул миңә хәҙис һөйләй башланы, һәм ул миңә бирергә өҫтөнлөк биргән изгелек шул булды. Ул һуңынан миңә хәҙис һөйләй башланы: «Беҙ ҡасандыр [Әл Мөғирә бин Сөғбә] яғында булдыҡ - шуға күрә ул минең күңелемә хәҙистең дөрөҫлөгөнә бәйле ышаныс өҫтәне -, беҙ һораныҡ: «Был халыҡтан берәйһе булғанмы, ул ҡасан да булһа пәйғәмбәребеҙҙең руханийы булғанмы, башҡа Пәйғәмбәребеҙ Әйһүләллаһу ғәләйһиссәләм булды. радлиаллаһу 'анху?' Әл Мөғирәһә: «Эйе», — тип яуап бирә. Беҙ теге-был сәйәхәттә булдыҡ. Таң атҡанда ул ҡапыл һыбайлы хайуанымдың муйынын ҡағып сығып китте, шуға мин уның артынан эйәрҙем, ниһайәт, ул бер аҙға күҙемдән йәшеренде. Шунан һуң килеп: «Һин үҙеңде еңеләйтергә йыйынаһыңмы?» Мин: «Юҡ», — тип яуап бирҙем. Тағы ла: «Һыу алып килдеңме?» Мин: «Эйе», — тип яуап бирҙем. Мин уға ҡойҙом, шунан ул ҡулын, битен йыуҙы. Шунан һуң ҡулдары тар булған Джубба ҡаплаған ҡулдарын асты. Тар булғас, ике ҡулын тығып, халат аҫтынан сығарҙы. Ошонан һуң ул тағы битен, йоҙроҡтарын йыуҙы, башының тажын йыуҙы, имамды – баш кейеменең бер төрөн – һәм ике аяҡ кейемен йыуҙы. Ә ҡайтҡас, дуҫтар бер рәҡәғәт намаҙ уҡыған, ә Абдуррахман бин Әүф имам булғанын күрҙек. Мин шунан уға иҫкә төшөрөргә вәғәҙә бирҙем, әммә ул мине тыйҙы. Шулай итеп, тапҡан рәҡәғәтте уҡыныҡ һәм ҡалған рәҡәғәтте ҡаза иттек. Һөйләне беҙгә [Әсүәд бин Әмир] Һөйләне беҙгә [Джарир бин Хәзим] [Мөхәммәт бин Сирин] ул әйтте, миңә [бер кеше] [Әмру бин Вахб] атап әйткәндә...һуңынан ул оҡшаш хәҙисте телгә алды'.