Rasulullah mengusap bagian atas khuff (sepatunya)

Imam Ahmad : 17432

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ أَخْبَرَنَا أَيُّوبُ عَنْ مُحَمَّدٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ وَهْبٍ الثَّقَفِيِّ قَالَ كُنَّا مَعَ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ فَسُئِلَ هَلْ أَمَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَدٌ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ غَيْرَ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ فَقَالَ نَعَمْ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ فَلَمَّا كَانَ مِنْ السَّحَرِ ضَرَبَ عُنُقَ رَاحِلَتِي فَظَنَنْتُ أَنَّ لَهُ حَاجَةً فَعَدَلْتُ مَعَهُ فَانْطَلَقْنَا حَتَّى بَرَزْنَا عَنْ النَّاسِ فَنَزَلَ عَنْ رَاحِلَتِهِ ثُمَّ انْطَلَقَ فَتَغَيَّبَ عَنِّي حَتَّى مَا أَرَاهُ فَمَكَثَ طَوِيلًا ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ حَاجَتَكَ يَا مُغِيرَةُ قُلْتُ مَا لِي حَاجَةٌ فَقَالَ هَلْ مَعَكَ مَاءٌ فَقُلْتُ نَعَمْ فَقُمْتُ إِلَى قِرْبَةٍ أَوْ إِلَى سَطِيحَةٍ مُعَلَّقَةٍ فِي آخِرَةِ الرَّحْلِ فَأَتَيْتُهُ بِمَاءٍ فَصَبَبْتُ عَلَيْهِ فَغَسَلَ يَدَيْهِ فَأَحْسَنَ غَسْلَهُمَا قَالَ وَأَشُكُّ أَقَالَ دَلَّكَهُمَا بِتُرَابٍ أَمْ لَا ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثُمَّ ذَهَبَ يَحْسِرُ عَنْ يَدَيْهِ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ شَامِيَّةٌ ضَيِّقَةُ الْكُمَّيْنِ فَضَاقَتْ فَأَخْرَجَ يَدَيْهِ مِنْ تَحْتِهَا إِخْرَاجًا فَغَسَلَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ قَالَ فَيَجِيءُ فِي الْحَدِيثِ غَسْلُ الْوَجْهِ مَرَّتَيْنِ قَالَ لَا أَدْرِي أَهَكَذَا كَانَ أَمْ لَا ثُمَّ مَسَحَ بِنَاصِيَتِهِ وَمَسَحَ عَلَى الْعِمَامَةِ وَمَسَحَ عَلَى الْخُفَّيْنِ وَرَكِبْنَا فَأَدْرَكْنَا النَّاسَ وَقَدْ أُقِيمَتْ الصَّلَاةُ فَتَقَدَّمَهُمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ وَقَدْ صَلَّى بِهِمْ رَكْعَةً وَهُمْ فِي الثَّانِيَةِ فَذَهَبْتُ أُوذِنُهُ فَنَهَانِي فَصَلَّيْنَا الرَّكْعَةَ الَّتِي أَدْرَكْنَا وَقَضَيْنَا الرَّكْعَةَ الَّتِي سُبِقْنَا

Һөйләне беҙгә [Исмәғил] Беҙгә [Әйүп] [Мөхәммәттән] [Ғәмру бин Вахб ацсаҡафи] һөйләне, ул әйтте, беҙ бер ваҡыт [Мөғирә бин Сөйбә] менән булдыҡ һәм унан һоранылар; — Әбү Бәкрҙән башҡа сәхәбәләрҙең береһе лә пәйғәмбәребеҙҙең имамына эйәргәнме? Мөғирә шунда уҡ тороп, яуап бирҙе: «Эйе, бар, беҙ бер ваҡыт пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм менән сәйәхәттә булдыҡ». Сәхүр ваҡыты еткәс, дөйәмдең ҡойроғона һуҡты, эше бар тип уйланым шуға дөйәмде лә уның менән бергә борҙом. Кеше күҙенән юғалғансы йөрөнөк. Ул дөйәһенән төштө шунан атлап китте лә күҙ алдымдан юғалды. Күптән күргәнем юҡ. Бер нисә минуттан ул күренде лә: «Һиңә нимә кәрәк, эй Мөғирә?» — Миңә кәрәкмәй. Мин яуап бирҙем '.Һыу бармы?' Уның урынына пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм һораған. Мин дә дөйәмдең ағасына эленеп торған гериба йәки йыш ҡына шатиһат тип аталған ҡатлы күн ҡапсыҡҡа яҡынлаштым. Мин уға һыу алып килдем, мин ҡойҙом. Ҡулын йыуҙы, яҡшы эшләне. Әмру әйтте: «Мөғирәнең «Ә илсе ҡулдарын бысраҡ менән һөртөп ҡуйҙымы» тигәненә шикләнәмме. Шунан битен йыуҙы, шунан ҡулдарын асты, улар ул ваҡытта шаман туҡымаһы кейгән һәм күлдәгенең беләктәре бик тар ине, күрәһең, күлдәгенең беләктәре лә тар ине. Ахырҙа ҡулдарын ҡултыҡ аҫтынан сығарып, битен, ҡулдарын йыуҙы. Мөғирә әйтте, һуңынан хәҙистәге 'Йөҙөн йыуыу -ике тапҡыр ҡабатланды-, белмәйем, былай булдымы, юҡмы, шул уҡ ваҡытта ул башының өҫтөн һөртөп демонстрацияланы, ул шинель һөртөп, һәм ул ике аяҡ кейемен һөртөп. Машина менән ҡайтып киттек. Дуҫтарым менән осраштыҡ, күрәһең, намаҙ урынлашҡан булған. Күрәһең, алда Абдуррахман бин Әүф булған. Ул уларҙы етәкләп, бер рәҡәғәтте тамамлап, икенсе рәҡәғәтте үткәреү уртаһында ине, мин дә уның артынан эйәрергә инициатива күрһәттем, әммә тәүҙә пәйғәмбәрҙән рөхсәт һораным. Күрәһең, пәйғәмбәребеҙ мине тыйҙы, шунан тапҡан рәҡәғәтте уҡып, ҡалдырылған рәҡәғәтте ҡаза иттек.