Rasulullah mengusap bagian atas khuff (sepatunya)

Imam Abu Dawud : 130

حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ الشَّعْبِيِّ قَالَ سَمِعْتُ عُرْوَةَ بْنَ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ يَذْكُرُ عَنْ أَبِيهِ قَالَكُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي رَكْبِهِ وَمَعِي إِدَاوَةٌ فَخَرَجَ لِحَاجَتِهِ ثُمَّ أَقْبَلَ فَتَلَقَّيْتُهُ بِالْإِدَاوَةِ فَأَفْرَغْتُ عَلَيْهِ فَغَسَلَ كَفَّيْهِ وَوَجْهَهُ ثُمَّ أَرَادَ أَنْ يُخْرِجَ ذِرَاعَيْهِ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ مِنْ صُوفٍ مِنْ جِبَابِ الرُّومِ ضَيِّقَةُ الْكُمَّيْنِ فَضَاقَتْ فَادَّرَعَهُمَا ادِّرَاعًا ثُمَّ أَهْوَيْتُ إِلَى الْخُفَّيْنِ لِأَنْزَعَهُمَا فَقَالَ لِي دَعْ الْخُفَّيْنِ فَإِنِّي أَدْخَلْتُ الْقَدَمَيْنِ الْخُفَّيْنِ وَهُمَا طَاهِرَتَانِ فَمَسَحَ عَلَيْهِمَاقَالَ أَبِي قَالَ الشَّعْبِيُّ شَهِدَ لِي عُرْوَةُ عَلَى أَبِيهِ وَشَهِدَ أَبُوهُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدَّثَنَا هُدْبَةُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ الْحَسَنِ وَعَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَوْفَى أَنَّ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ قَالَ تَخَلَّفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ هَذِهِ الْقِصَّةَ قَالَ فَأَتَيْنَا النَّاسَ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ يُصَلِّ بِهِمْ الصُّبْحَ فَلَمَّا رَأَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرَادَ أَنْ يَتَأَخَّرَ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ أَنْ يَمْضِيَ قَالَ فَصَلَّيْتُ أَنَا وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَلْفَهُ رَكْعَةً فَلَمَّا سَلَّمَ قَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى الرَّكْعَةَ الَّتِي سُبِقَ بِهَا وَلَمْ يَزِدْ عَلَيْهَا قَالَ أَبُو دَاوُد أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ وَابْنُ الزُّبَيْرِ وَابْنُ عُمَرَ يَقُولُونَ مَنْ أَدْرَكَ الْفَرْدَ مِنْ الصَّلَاةِ عَلَيْهِ سَجْدَتَا السَّهْوِ

Беҙгә [Мөсәддәд] әйтте [Ғайса бин Юныс] миңә [атайыма] [Әш-Шәғбиҙән] әйтте, тине; Бер ваҡыт [Урва бин Әл-Мөғирә бин Сөғбәнең] [атаһынан] телгә алыуын ишеттем, ул әйтте; Беҙ бер ваҡыт Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм менән бер төркөмдә булдыҡ, һыу һауытын күтәреп йөрөүсе мин инем. Шунан үҙен еңеләйтергә китте. Ул килгәс, һыу һауытын алып килгәндә ҡаршы алдым. Мин уға һыу ҡойҙом, шунан ул аламаҡтарын, биттәрен йыуҙы. Шунан ул ике ҡулын сығарырға йыйынды, ә шул ваҡытта ул тар еңле рим йөн халаты кейгән, шуға күрә ике ҡулын да ебәрҙе. Шунан һуң мин уның ике хуфын сисергә тип аҫҡа ҡараным. Шуға күрә ул миңә: «Ике хуфты ҡалдыр, сөнки мин ике хуфҡа икеһе лә саф булғанда аяҡтарымды һалдым, ул ике хуфтың өҫтөн генә һөрттө», — тине. Атайым әйтте; Әш-Шәғби әйтте; Ғүрүә миңә атаһы тураһында шаһитлыҡ итте, ә атаһы Рәсүлуллаһ тураһында шаһитлыҡ итте, беҙгә [Хөбдә бин Халид] [Хәммәм] [Ҡатаданан] [Әл Хәсән] [Зүрәрә бин Әүфәнән] [Әл-Мөғирә бин Шөғбә] әйтте; Рәсүлуллаһ шәллаллаһу ғәләйһи вәсалләм бер ваҡыт һуңлап ҡалды..., шунан был хикәйәтте телгә алды, тине; Шунан кешеләр янына барҙыҡ һәм улар менән бергә Абдуррахман бин Ғәүфтең Фәжр намаҙын уҡығанлығы асыҡланды. Ғәбдүррәхмән пәйғәмбәребеҙҙе күреп, артҡа сигенергә йыйынған, әммә ул уға намаҙын дауам итергә ишара иткән. Ул әйтә; Шулай итеп, мин һәм пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм Абдуррахмандың артынан бер рәҡәғәт намаҙ уҡыныҡ, ул уны сәләмләгәндә, пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм артта ҡалған намаҙҙы уҡырға тороп баҫты, ә ул уға өҫтәмә өҫтәмәне. Әбү Дауыт әйтте; Әбү Сәғит Әл-Худри, Ибнү Әз-Зөбәйер һәм Ибнү Ғүмәр, кем яңғыҙы намаҙ уҡыһа – имам янында булғандан һуң – сәжүә ҡылырға тейеш, тигәндәр.