Umar bin Abdul Aziz meminta mangkuk itu beberapa tahun kemudian

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ سَهْلٍ التَّمِيمِيُّ وَأَبُو بَكْرِ بْنُ إِسْحَقَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ أَخْبَرَنَا و قَالَ ابْنُ سَهْلٍ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ وَهُوَ ابْنُ مُطَرِّفٍ أَبُو غَسَّانَ أَخْبَرَنِي أَبُو حَازِمٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ قَالَ ذُكِرَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ امْرَأَةٌ مِنْ الْعَرَبِ فَأَمَرَ أَبَا أُسَيْدٍ أَنْ يُرْسِلَ إِلَيْهَا فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا فَقَدِمَتْ فَنَزَلَتْ فِي أُجُمِ بَنِي سَاعِدَةَ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى جَاءَهَا فَدَخَلَ عَلَيْهَا فَإِذَا امْرَأَةٌ مُنَكِّسَةٌ رَأْسَهَا فَلَمَّا كَلَّمَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْكَ قَالَ قَدْ أَعَذْتُكِ مِنِّي فَقَالُوا لَهَا أَتَدْرِينَ مَنْ هَذَا فَقَالَتْ لَا فَقَالُوا هَذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَاءَكِ لِيَخْطُبَكِ قَالَتْ أَنَا كُنْتُ أَشْقَى مِنْ ذَلِكَ قَالَ سَهْلٌ فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَئِذٍ حَتَّى جَلَسَ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ هُوَ وَأَصْحَابُهُ ثُمَّ قَالَ اسْقِنَا لِسَهْلٍ قَالَ فَأَخْرَجْتُ لَهُمْ هَذَا الْقَدَحَ فَأَسْقَيْتُهُمْ فِيهِ قَالَ أَبُو حَازِمٍ فَأَخْرَجَ لَنَا سَهْلٌ ذَلِكَ الْقَدَحَ فَشَرِبْنَا فِيهِ قَالَ ثُمَّ اسْتَوْهَبَهُ بَعْدَ ذَلِكَ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ فَوَهَبَهُ لَهُ وَفِي رِوَايَةِ أَبِي بَكْرِ بْنِ إِسْحَقَ قَالَ اسْقِنَا يَا سَهْلُ

مون کي [محمد بن سهل تميمي] ۽ [ابوبڪر بن اسحاق] ٻڌايو آهي، ابو بڪر چيو؛ اسان کي خبر ڏني آهي، جڏهن ته ابن سهل چيو؛ اسان کي [ابن ابو مريم] ٻڌايو آهي [محمد] - يعني ابن مطارف ابو غسان - مون کي [ابو حازم] ٻڌايو آهي [سحل بن سعد] کان ته هن چيو؛ 'جڏهن رسول الله صلي الله عليه وسلم ڳوٺ جي عرب عورت جو قصو ٻڌايو، ته پاڻ ابو اسيد کي حڪم ڏنائين ته ان کي سڏي. ٿوري دير کان پوءِ اها عورت آئي ۽ بني ساعده جي گهر ۾ رهي. پوءِ رسول الله صلي الله عليه وسلم ٻاهر آيا ۽ ان عورت سان ملڻ لاءِ ويا، تڏهن معلوم ٿيو ته اها عورت هميشه پنهنجو مٿو هيٺ رکيندي هئي. جڏهن رسول الله صلي الله عليه وسلم ان کي ڳالهائڻ لاءِ چيو، ته عورت اصل ۾ چيو؛ 'مان توهان کان الله جي پناهه گهران ٿي'. هن جواب ڏنو؛ 'ٺيڪ آهي، مان توهان کي پاڻ کان به بچائيندو آهيان'. ان کان پوءِ دوستن کيس چيو، 'ڇا توهان کي خبر آهي ته اهو شخص ڪير هو جنهن توهان کي اڳ ۾ ڳالهائڻ لاءِ چيو هو؟' عورت جواب ڏنو، 'نه'. دوستن چيو؛ 'اهو شخص رسول الله صلي الله عليه وسلم آهي، هو توهان کي شادي جي آڇ ڪرڻ آيو هو'. عورت چيو؛ 'پوءِ مان بدبختن مان هڪ آهيان'. سهل چيو؛ 'ان وقت رسول الله صلي الله عليه وسلم آيا ۽ پنهنجن ساٿين سان گڏ بني ساعده وارڊ ۾ ويٺا. پوءِ هن سهل کي چيو؛ 'اسان کي پيئڻ ڏيو'. سهل چيو؛ 'پوءِ مون انهن لاءِ هي پيالو ڪڍيو ۽ ان سان انهن کي پيئڻ ڏنو'. ابو حازم چيو؛ 'پوءِ سهل اسان لاءِ پيالو ڪڍيو ۽ اسان انهن کي فوري طور تي پيتو'. ابو حازم چيو؛ 'ڪجهه سالن بعد، عمر بن عبدالعزيز پيالو گهريو. پوءِ آخرڪار پيالو کيس ڏنو ويو'. ۽ ابوبڪر بن اسحاق جي تاريخ ۾ بيان آهي، 'هن چيو؛ 'اسان کي پيئڻ ڏيو، اي سهل!'.