Umar bin Abdul Aziz meminta mangkuk itu beberapa tahun kemudian

حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ سَهْلٍ التَّمِيمِيُّ وَأَبُو بَكْرِ بْنُ إِسْحَقَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ أَخْبَرَنَا و قَالَ ابْنُ سَهْلٍ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدٌ وَهُوَ ابْنُ مُطَرِّفٍ أَبُو غَسَّانَ أَخْبَرَنِي أَبُو حَازِمٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ قَالَ ذُكِرَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ امْرَأَةٌ مِنْ الْعَرَبِ فَأَمَرَ أَبَا أُسَيْدٍ أَنْ يُرْسِلَ إِلَيْهَا فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا فَقَدِمَتْ فَنَزَلَتْ فِي أُجُمِ بَنِي سَاعِدَةَ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى جَاءَهَا فَدَخَلَ عَلَيْهَا فَإِذَا امْرَأَةٌ مُنَكِّسَةٌ رَأْسَهَا فَلَمَّا كَلَّمَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْكَ قَالَ قَدْ أَعَذْتُكِ مِنِّي فَقَالُوا لَهَا أَتَدْرِينَ مَنْ هَذَا فَقَالَتْ لَا فَقَالُوا هَذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَاءَكِ لِيَخْطُبَكِ قَالَتْ أَنَا كُنْتُ أَشْقَى مِنْ ذَلِكَ قَالَ سَهْلٌ فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَئِذٍ حَتَّى جَلَسَ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ هُوَ وَأَصْحَابُهُ ثُمَّ قَالَ اسْقِنَا لِسَهْلٍ قَالَ فَأَخْرَجْتُ لَهُمْ هَذَا الْقَدَحَ فَأَسْقَيْتُهُمْ فِيهِ قَالَ أَبُو حَازِمٍ فَأَخْرَجَ لَنَا سَهْلٌ ذَلِكَ الْقَدَحَ فَشَرِبْنَا فِيهِ قَالَ ثُمَّ اسْتَوْهَبَهُ بَعْدَ ذَلِكَ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ فَوَهَبَهُ لَهُ وَفِي رِوَايَةِ أَبِي بَكْرِ بْنِ إِسْحَقَ قَالَ اسْقِنَا يَا سَهْلُ

Миңа [Мөхәммәд бин Сәхл Әт-Тәмими] һәм [Әбу Бәкәр бин Исхак] сөйләгәннән соң, Әбу Бәкәр: "Безгә хәбәр итте", - диде, ә Ибн Сәхл: "Безгә хәбәр итте", - диде [Ибн Әбу Мәрьям]: "Мөхәммәд" - ягъни Ибн Мөтариф Әбу Гассан - миңа [Әбу Хазим]: "Аллаһның Илчесенә, Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын, авыл гарәбе хатынының хәле турында сөйләгәч, ул Әбу Усәидкә аны чакырырга кушты. Хатын килеп, Бәни Сәгыйдә йортында яшәгәннән соң күп тә үтмәде. Шуннан соң Рәсүлүллаһ салләллаһу галәйһи вә сәлләм чыгып, хатын белән очрашырга чыкты, хатын һәрвакыт башын иеп йөри булып чыкты. Аллаһның Илчесе, Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын, аңа сөйләшергә кушкач, хатын чыннан да: "Мин синнән Аллаһка сыенам", - диде. Ул: "Ярар, мин дә сине үземнән саклыйм", - дип җавап бирде. Шуннан соң сәхабәләр аңа: "Сезне алдарак сөйләшергә чакырган кешенең кем икәнен беләсезме?" - диделәр. Хатын: "Юк", - дип җавап бирде. Сәхабәләр: "Бу кеше Аллаһның Илчесе (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын!), ул сезгә тәкъдим ясарга килде", - диделәр. Хатын: "Димәк, мин бәхетсезләрнең берсе", - диде. Сәхл әйтте: "Шул вакытта Аллаһның Илчесе (аңа Аллаһның рәхмәте һәм сәламе булсын!) Бәни Сәгыйдә мәхәлләсенә килеп, сәхабәләр белән утырды. Аннары ул Сәхлгә: "Безгә эчемлек бир", - диде. Сәхл әйтте: "Мин аларга бу савытны чыгардым һәм шуның белән аларга эчемлек бирдем", - диде. Әбү Хазим әйтте: "Шуннан соң Сәхл безгә савытны чыгарды, һәм без шунда ук аннан эчтек", - диде. Әбү Хазим әйтте: "Берничә елдан соң Гомәр бин Габдел Азиз савытны сорады. Аннары савыт аңа бирелде". Әбү Бәкер бин Исхак риваятьендә болай дип әйтелә: «Ул әйтте: «Әй Сәхл, безгә эчемлек бир!»».