Keistimewaan Aisyah ra

حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ حَدَّثَنَا زَائِدَةُ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ خُثَيْمٍ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ أَنَّهُ حَدَّثَهُ ذَكْوَانُ حَاجِبُ عَائِشَةَ أَنَّهُ جَاءَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ يَسْتَأْذِنُ عَلَى عَائِشَةَ فَجِئْتُ وَعِنْدَ رَأْسِهَا ابْنُ أَخِيهَا عَبْدُ اللَّهِ بِنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَقُلْتُ هَذَا ابْنُ عَبَّاسٍ يَسْتَأْذِنُ فَأَكَبَّ عَلَيْهَا ابْنُ أَخِيهَا عَبْدُ اللَّهِ فَقَالَ هَذَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ يَسْتَأْذِنُ وَهِيَ تَمُوتُ فَقَالَتْ دَعْنِي مِنْ ابْنِ عَبَّاسٍ فَقَالَ يَا أُمَّتَاهُ إِنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ مِنْ صَالِحِي بَنِيكِ لِيُسَلِّمْ عَلَيْكِ وَيُوَدِّعْكِ فَقَالَتْ ائْذَنْ لَهُ إِنْ شِئْتَ قَالَ فَأَدْخَلْتُهُ فَلَمَّا جَلَسَ قَالَ أَبْشِرِي فَقَالَتْ أَيْضًا فَقَالَ مَا بَيْنَكِ وَبَيْنَ أَنْ تَلْقَيْ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْأَحِبَّةَ إِلَّا أَنْ تَخْرُجَ الرُّوحُ مِنْ الْجَسَدِ كُنْتِ أَحَبَّ نِسَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يَكُنْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُحِبُّ إِلَّا طَيِّبًا وَسَقَطَتْ قِلَادَتُكِ لَيْلَةَ الْأَبْوَاءِ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى يُصْبِحَ فِي الْمَنْزِلِ وَأَصْبَحَ النَّاسُ لَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا } فَكَانَ ذَلِكَ فِي سَبَبِكِ وَمَا أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِهَذِهِ الْأُمَّةِ مِنْ الرُّخْصَةِ وَأَنْزَلَ اللَّهُ بَرَاءَتَكِ مِنْ فَوْقِ سَبْعِ سَمَوَاتٍ جَاءَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ فَأَصْبَحَ لَيْسَ لِلَّهِ مَسْجِدٌ مِنْ مَسَاجِدِ اللَّهِ يُذْكَرُ اللَّهُ فِيهِ إِلَّا يُتْلَى فِيهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَآنَاءَ النَّهَارِ فَقَالَتْ دَعْنِي مِنْكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوَدِدْتُ أَنِّي كُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا

اسان کي [معاويه بن عمرو] ٻڌايو آهي؛ اسان کي [زيده] ٻڌايو آهي [عبدالله بن خثصيم] چيو آهي؛ مون کي [عبدالله بن ابو مليڪه] ٻڌايو آهي ته هن کيس [ضڪوان] ٻڌايو آهي جيئن عائشه جي پردي ۾ آهي ته [عبدالله بن عباس] عائشه کان اجازت وٺڻ آيو، پوءِ مان آيس، جڏهن عائشه جي مٿي جي ويجهو سندس ڀاءُ جو پٽ - سندس ڀائٽيو - يعني عبدالله بن عبدالرحمان هو، تڏهن مون چيو؛ 'هتي ابن عباس اجازت گهري رهيو آهي'. سندس ڀائٽيو عبدالله، ان کي سرگوشي ڪئي، هن چيو؛ 'هتي عبدالله بن عباس اجازت گهري رهيو آهي'. ان وقت عائشه مرڻ واري هئي، پوءِ هن چيو؛ 'مون کي ابن عباس کان ڇڏايو'. عبدالله - سندس ڀائٽيو - چيو؛ 'اي ماءُ، بيشڪ ابن عباس توهان جي نيڪ اولاد مان هڪ آهي، هو توهان کي سلام ڪري ۽ توهان کي موڪل ڏئي.' عائشه چيو؛ 'جيڪڏهن توهان چاهيو ته ان کي اجازت ڏيو'. پوءِ مون ان کي اندر ويهاريو، جڏهن ابن عباس ويٺو ته هن چيو؛ 'خوش رهو'. عائشه به چيو؛ 'تون به'. ابن عباس ٻيهر چيو؛ 'توهان ۽ محمد صلي الله عليه وسلم ۽ توهان جي مائٽن سان توهان جي ملاقات ۾ ڪو به فرق ناهي، سواءِ روح جي جسم مان نڪرڻ جي. توهان رسول الله صلي الله عليه وسلم جي زال آهيو جيڪا رسول الله صلي الله عليه وسلم کي سڀ کان وڌيڪ پياري هئي ۽ رسول الله صلي الله عليه وسلم کي صرف سٺي شيءِ پسند هئي. جڏهن رات جو ابواء ۾ توهان جو هار ڪري پيو، ته رسول الله صلي الله عليه وسلم صبح تائين اتي رهيا، جڏهن ته ماڻهن وٽ پاڻي نه هو، پوءِ الله تعالى آيت نازل ڪئي؛ 'تنهن ڪري سٺي - صاف - زمين تي نماز پڙهو، اهو توهان جي سبب جي ڪري آهي. ۽ الله تعالى 'عز وجله' هن قوم لاءِ رخشه - راحت - نازل نه ڪئي آهي - سواءِ ان جي ڪري.' الله تعاليٰ توهان کي ستن آسمانن جي مٿان الزامن کان آزادي پڻ نازل ڪئي آهي، جيڪا روح الامين - جبرائيل - کڻي آئي آهي، تنهنڪري ان ۾ الله جي ڪنهن به مسجد جو ذڪر نه آهي، سواءِ ان آيت جي جيڪا رات ۽ ڏينهن ۾ مسلسل پڙهي ويندي آهي. پوءِ عائشه چيو: 'مون کي پاڻ کان پري ڪر، اي ابن عباس، ان ذات جو قسم جنهن جي هٿ ۾ منهنجي جان آهي، مان چاهيان ٿي ته اهڙو ماڻهو ٿيان جيڪو وساريو وڃي'.