Keistimewaan Aisyah ra

حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ حَدَّثَنَا زَائِدَةُ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ خُثَيْمٍ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ أَنَّهُ حَدَّثَهُ ذَكْوَانُ حَاجِبُ عَائِشَةَ أَنَّهُ جَاءَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ يَسْتَأْذِنُ عَلَى عَائِشَةَ فَجِئْتُ وَعِنْدَ رَأْسِهَا ابْنُ أَخِيهَا عَبْدُ اللَّهِ بِنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَقُلْتُ هَذَا ابْنُ عَبَّاسٍ يَسْتَأْذِنُ فَأَكَبَّ عَلَيْهَا ابْنُ أَخِيهَا عَبْدُ اللَّهِ فَقَالَ هَذَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ يَسْتَأْذِنُ وَهِيَ تَمُوتُ فَقَالَتْ دَعْنِي مِنْ ابْنِ عَبَّاسٍ فَقَالَ يَا أُمَّتَاهُ إِنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ مِنْ صَالِحِي بَنِيكِ لِيُسَلِّمْ عَلَيْكِ وَيُوَدِّعْكِ فَقَالَتْ ائْذَنْ لَهُ إِنْ شِئْتَ قَالَ فَأَدْخَلْتُهُ فَلَمَّا جَلَسَ قَالَ أَبْشِرِي فَقَالَتْ أَيْضًا فَقَالَ مَا بَيْنَكِ وَبَيْنَ أَنْ تَلْقَيْ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْأَحِبَّةَ إِلَّا أَنْ تَخْرُجَ الرُّوحُ مِنْ الْجَسَدِ كُنْتِ أَحَبَّ نِسَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ يَكُنْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُحِبُّ إِلَّا طَيِّبًا وَسَقَطَتْ قِلَادَتُكِ لَيْلَةَ الْأَبْوَاءِ فَأَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى يُصْبِحَ فِي الْمَنْزِلِ وَأَصْبَحَ النَّاسُ لَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا } فَكَانَ ذَلِكَ فِي سَبَبِكِ وَمَا أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِهَذِهِ الْأُمَّةِ مِنْ الرُّخْصَةِ وَأَنْزَلَ اللَّهُ بَرَاءَتَكِ مِنْ فَوْقِ سَبْعِ سَمَوَاتٍ جَاءَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ فَأَصْبَحَ لَيْسَ لِلَّهِ مَسْجِدٌ مِنْ مَسَاجِدِ اللَّهِ يُذْكَرُ اللَّهُ فِيهِ إِلَّا يُتْلَى فِيهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَآنَاءَ النَّهَارِ فَقَالَتْ دَعْنِي مِنْكَ يَا ابْنَ عَبَّاسٍ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوَدِدْتُ أَنِّي كُنْتُ نَسْيًا مَنْسِيًّا

আমাক কোৱা হৈছে [মুআৱিয়াহ বিন আমৰু] কৈছে; আমাক কৈছে [জাইদাই] আমাক কৈছে [আব্দুল্লাহ বিন খুটছাইমে] কৈছে; মই [আব্দুল্লাহ বিন আবু আৱালকাহ]ক কৈছিলোঁ যে মই তেওঁক [জ্জাকৱানক] আইছিয়াৰ পৰ্দা হিচাপে কৈছিলোঁ যে [আব্দুল্লাহ বিন আব্বাছ] আইছিয়াৰ অনুমতি বিচাৰি আহিছিল, তাৰ পিছত মই আহিলোঁ, আনহাতে আইছিয়াৰ মূৰৰ ওচৰত তাইৰ ভায়েকৰ পুত্ৰ - তাইৰ ভতিজা - অৰ্থাৎ আব্দুল্লাহ বিন আব্দুৰহমান আছিল, তেতিয়া মই ক’লোঁ; 'ইবনে আব্বাছে অনুমতি বিচাৰিছিল'। ভতিজা আব্দুল্লাই তেওঁক ফুচফুচাই ক’লে, তেওঁ ক’লে; 'আব্দুল্লা বিন আব্বাছে অনুমতি বিচাৰিছে'। সেই সময়ত আইছিয়াৰ প্ৰায় মৃত্যু হ’ল, তাৰ পিছত তাই ক’লে; 'ইবনে আব্বাছৰ পৰা মোক দিয়ক'। আব্দুল্লাই -তেওঁৰ ভতিজা- ক’লে; 'হে মা, সঁচাকৈয়ে ইবনে আব্বাছ আপোনাৰ সৎ সন্তানৰ ভিতৰত আছে, তেওঁ আপোনাক সম্ভাষণ জনাওক আৰু তোমাক এৰি দিয়ক'। আইছাই ক’লে: ‘ইচ্ছা কৰিলে তেওঁক অনুমতি দিয়ক’। গতিকে মই তেওঁক সোমাই দিলোঁ, যেতিয়া ইবনু আব্বাছ বহিল, তেতিয়া তেওঁ ক’লে; 'চিয়াৰ আপ'। আইছাইও ক’লে; 'আপুনিও'। ইবনে আব্বাছে আকৌ ক’লে; 'আপোনাৰ আৰু মহম্মদ ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলাম আৰু তেওঁৰ আত্মীয়ৰ সৈতে আপোনাৰ সাক্ষাৎকাৰৰ মাজত কোনো -পাৰ্থক্য- নাই, বাদে আত্মাৰ শৰীৰৰ পৰা ওলাই অহাৰ বাহিৰে। আপুনি ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ পত্নী যিয়ে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামৰ আটাইতকৈ ভাল পাইছিল আৰু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে ভালৰ বাহিৰে আন একো ভাল নাপালে। যেতিয়া আপোনাৰ হাৰ আবৱাত ৰাতি পৰিল, তেতিয়া আল্লাহৰ ৰাছুল ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলাম ৰাতিপুৱালৈকে - তাতেই থাকিল - তেতিয়ালৈকে মানুহৰ পানী নাছিল, তেতিয়া আল্লাহে এই আয়াতটো অৱতীৰ্ণ কৰিলে: - গতিকে ভাল - পৰিষ্কাৰ - মাটিত নামাজ পঢ়ক, সেয়া আপোনাৰ কাৰণে। আৰু আল্লাহ আজ্জা ৱাজাল্লাই এই লোকসকলৰ বাবে ৰুখশ্বাহ - সকাহ - নমাই দিয়া নাই - তাৰ কাৰণে -। আল্লাহে তোমালোকৰ স্বাধীনতা -অভিযোগৰ পৰা- সাত আকাশৰ ওপৰৰ পৰাও নমাই দিছে, যিটো আৰ ৰুহ আল আমিন -জিব্ৰিল--এ আনিছিল, যাতে আল্লাহৰ কোনো মছজিদ -য'ত- আল্লাহৰ নাম উল্লেখ কৰা হোৱা নাই, -সেই আয়াতৰ বাহিৰে- সদায় ৰাতি আৰু দিনত পঢ়া নহয়'। তেতিয়া আইছাই ক’লে; 'মোক এৰি দিয়ক হে ইবনে আব্বাছ, যাৰ হাতত মোৰ আত্মা আছে, মই পাহৰি যোৱা মানুহ হ'ব বিচাৰো'।