Al 'aliyy

حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُ قَالَ مَا نَصَرَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى فِي مَوْطِنٍ كَمَا نَصَرَ يَوْمَ أُحُدٍ قَالَ فَأَنْكَرْنَا ذَلِكَ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ بَيْنِي وَبَيْنَ مَنْ أَنْكَرَ ذَلِكَ كِتَابُ اللَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يَقُولُ فِي يَوْمِ أُحُدٍ { وَلَقَدْ صَدَقَكُمْ اللَّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُمْ بِإِذْنِهِ } يَقُولُ ابْنُ عَبَّاسٍ وَالْحَسُّ الْقَتْلُ { حَتَّى إِذَا فَشِلْتُمْ إِلَى قَوْلِهِ وَلَقَدْ عَفَا عَنْكُمْ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ } وَإِنَّمَا عَنَى بِهَذَا الرُّمَاةَ وَذَلِكَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَقَامَهُمْ فِي مَوْضِعٍ ثُمَّ قَالَ احْمُوا ظُهُورَنَا فَإِنْ رَأَيْتُمُونَا نُقْتَلُ فَلَا تَنْصُرُونَا وَإِنْ رَأَيْتُمُونَا قَدْ غَنِمْنَا فَلَا تَشْرَكُونَا فَلَمَّا غَنِمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبَاحُوا عَسْكَرَ الْمُشْرِكِينَ أَكَبَّ الرُّمَاةُ جَمِيعًا فَدَخَلُوا فِي الْعَسْكَرِ يَنْهَبُونَ وَقَدْ الْتَقَتْ صُفُوفُ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَهُمْ كَذَا وَشَبَّكَ بَيْنَ أَصَابِعِ يَدَيْهِ وَالْتَبَسُوا فَلَمَّا أَخَلَّ الرُّمَاةُ تِلْكَ الْخَلَّةَ الَّتِي كَانُوا فِيهَا دَخَلَتْ الْخَيْلُ مِنْ ذَلِكَ الْمَوْضِعِ عَلَى أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَضَرَبَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا وَالْتَبَسُوا وَقُتِلَ مِنْ الْمُسْلِمِينَ نَاسٌ كَثِيرٌ وَقَدْ كَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابِهِ أَوَّلُ النَّهَارِ حَتَّى قُتِلَ مِنْ أَصْحَابِ لِوَاءِ الْمُشْرِكِينَ سَبْعَةٌ أَوْ تِسْعَةٌ وَجَالَ الْمُسْلِمُونَ جَوْلَةً نَحْوَ الْجَبَلِ وَلَمْ يَبْلُغُوا حَيْثُ يَقُولُ النَّاسُ الْغَارَ إِنَّمَا كَانُوا تَحْتَ الْمِهْرَاسِ وَصَاحَ الشَّيْطَانُ قُتِلَ مُحَمَّدٌ فَلَمْ يُشَكَّ فِيهِ أَنَّهُ حَقٌّ فَمَا زِلْنَا كَذَلِكَ مَا نَشُكُّ أَنَّهُ قَدْ قُتِلَ حَتَّى طَلَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ السَّعْدَيْنِ نَعْرِفُهُ بِتَكَفُّئِهِ إِذَا مَشَى قَالَ فَفَرِحْنَا حَتَّى كَأَنَّهُ لَمْ يُصِبْنَا مَا أَصَابَنَا قَالَ فَرَقِيَ نَحْوَنَا وَهُوَ يَقُولُ اشْتَدَّ غَضَبُ اللَّهِ عَلَى قَوْمٍ دَمَّوْا وَجْهَ رَسُولِهِ قَالَ وَيَقُولُ مَرَّةً أُخْرَى اللَّهُمَّ إِنَّهُ لَيْسَ لَهُمْ أَنْ يَعْلُونَا حَتَّى انْتَهَى إِلَيْنَا فَمَكَثَ سَاعَةً فَإِذَا أَبُو سُفْيَانَ يَصِيحُ فِي أَسْفَلِ الْجَبَلِ اعْلُ هُبَلُ مَرَّتَيْنِ يَعْنِي آلِهَتَهُ أَيْنَ ابْنُ أَبِي كَبْشَةَ أَيْنَ ابْنُ أَبِي قُحَافَةَ أَيْنَ ابْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَا أُجِيبُهُ قَالَ بَلَى فَلَمَّا قَالَ اعْلُ هُبَلُ قَالَ عُمَرُ اللَّهُ أَعْلَى وَأَجَلُّ قَالَ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنَّهُ قَدْ أَنْعَمَتْ عَيْنُهَا فَعَادِ عَنْهَا أَوْ فَعَالِ عَنْهَا فَقَالَ أَيْنَ ابْنُ أَبِي كَبْشَةَ أَيْنَ ابْنُ أَبِي قُحَافَةَ أَيْنَ ابْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ عُمَرُ هَذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهَذَا أَبُو بَكْرٍ وَهَا أَنَا ذَا عُمَرُ قَالَ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ يَوْمٌ بِيَوْمِ بَدْرٍ الْأَيَّامُ دُوَلٌ وَإِنَّ الْحَرْبَ سِجَالٌ قَالَ فَقَالَ عُمَرُ لَا سَوَاءً قَتْلَانَا فِي الْجَنَّةِ وَقَتْلَاكُمْ فِي النَّارِ قَالَ إِنَّكُمْ لَتَزْعُمُونَ ذَلِكَ لَقَدْ خِبْنَا إِذَنْ وَخَسِرْنَا ثُمَّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ أَمَا إِنَّكُمْ سَوْفَ تَجِدُونَ فِي قَتْلَاكُمْ مُثْلًا وَلَمْ يَكُنْ ذَاكَ عَنْ رَأْيِ سَرَاتِنَا قَالَ ثُمَّ أَدْرَكَتْهُ حَمِيَّةُ الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ فَقَالَ أَمَا إِنَّهُ قَدْ كَانَ ذَاكَ وَلَمْ نَكْرَهُّ

मला [सुलेमान बिन दाऊद] यांनी सांगितले की [अब्दुर्रहमान बिन अबू अझ्झानाद] यांनी आम्हाला त्यांच्या वडिलांकडून, [उबैदुल्ला] यांच्याकडून, [इब्न अब्बास] यांच्याकडून कळविले की त्यांनी म्हटले: "उहुदच्या लढाईत जशी अल्लाहने मदत केली, तशी इतर कुठल्याही प्रसंगी केली नाही." उबैदुल्ला म्हणाले: 'पण आम्ही त्याचा इनकार केला,' तेव्हा इब्न अब्बास म्हणाले: 'माझ्या आणि त्या इनकार करणाऱ्याच्या मध्ये अल्लाहचे पुस्तक उभे आहे, त्याची स्तुती आणि गौरव होवो. खरोखरच, अल्लाह, सर्वशक्तिमान आणि भव्य, उहुदच्या लढाईबद्दल म्हणतो: (आणि खरोखरच, अल्लाहने तुम्हाला दिलेले वचन पूर्ण केले, जेव्हा तुम्ही त्याने परवानगी दिल्यावर त्यांना मारले).' इब्न अब्बास म्हणाले: "'अल-हस्सु' याचा अर्थ 'अल-कत्लु' (मारणे) होय. (जेव्हा तुम्ही दुर्बल आणि मतभेदात होता) जोपर्यंत त्यांचे शब्द (आणि खरोखरच, अल्लाहने तुम्हाला क्षमा केली आहे. आणि अल्लाहने श्रद्धाळूंवर कृपा केली आहे)." आणि खरं तर, येथे अभिप्रेत म्हणजे धनुर्धारक दलाचे, म्हणजेच पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी त्यांना एका ठिकाणी तैनात केले आणि त्यांना सांगितले: 'आमचे रक्षण करा, आणि जर तुम्ही आम्हाला मारले जात असल्याचे पाहिलात, तर आमच्या मदतीला येऊ नका, आणि जर तुम्ही आम्ही लूट गोळा करत असल्याचे पाहिलात, तर आमच्यात सामील होऊ नका.' परंतु जेव्हा पैगंबर (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) यांनी लूटवस्तू गोळा केल्या आणि बहुदेववाद्यांच्या सैन्याला पराभूत केले, तेव्हा अचानक सर्व धनुर्धारक खाली धावले आणि इतर सैन्यामध्ये मिसळले. ते अल्लाहच्या प्रेषिताच्या (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) सैन्यात सामील झाले आणि त्या अवस्थेतच राहिले – त्यांनी दोन्ही हातांच्या बोटांना गुंफले – त्यामुळे ते एकमेकांमध्ये मिसळले. जेव्हा असा गोंधळ झाला आणि धनुर्धर त्यात मिसळले, तेव्हा (पैगंबरच्या) साथीदारांकडे येणाऱ्या धनुर्धरांच्या जागेतून (प्राचीन बहुदेववादी सैन्यातील) घोडेस्वारांचा एक गट घुसला आणि त्यांच्यात तीव्र लढाई सुरू झाली, आणि परिस्थिती इतकी गोंधळलेली झाली की अनेक मुसलमान ठार झाले. दिवसाच्या सुरुवातीला अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) आणि त्यांच्या साथीदारांनी विजय मिळवला, जोपर्यंत बहुदेववाद्यांच्या सात किंवा नऊ ध्वजवाहकांना ठार मारले गेले. नंतर मुसलमान पर्वताच्या बाजूने पुढे गेले आणि लोकांनी वर्णन केलेली गुहा त्यांना सापडली नाही, परंतु ते एका मोठ्या खडकाखाली होते. मग शैतानाने ओरडले, "मुहम्मद ठार झाला आहे," आणि त्यात कोणीही शंका बाळगली नाही. आणि आम्ही ठामपणे विश्वास ठेवलो की अल्लाहचे प्रेषित (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ठार झाले आहेत, तोपर्यंत ते चालत असताना दोन झाडांच्या मधून दिसले. त्यांनी सांगितले: म्हणून आम्ही इतके आनंदित झालो, जणू काही आम्ही जे अनुभवले होते ते अनुभवलेच नव्हते. त्याने सांगितले: मग तो आमच्याकडे आला आणि म्हणाला: "ज्यांनी त्याच्या पैगंबर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम यांचे चेहरे जखमी केले आहेत, त्यांच्यावर अल्लाहचा प्रचंड क्रोध आहे." त्याने सांगितले: आणि त्याने पुन्हा म्हटले: "अरे अल्लाह, खरोखरच ते आमच्यावर विजय मिळवू शकणार नाहीत जरी त्यांनी आमचा संहार केला तरी," मग तो थोडा वेळ थांबला; अचानक अबू सुफ्यानने पर्वताखालील भागातून ओरडले: "हुबाल सर्वोच्च आहे" असे दोनदा, हे त्याच्या देवाचे नाव होते, 'इब्न काब्स्याह कुठे आहे? इब्न कुहाफा कुठे आहे? इब्न खथ्थब कुठे आहे?' मग उमर म्हणाले: 'हे अल्लाहचे प्रेषित, मी त्याला उत्तर देऊ का?' त्यांनी सांगितले: 'होय,' आणि जेव्हा त्याने 'हुबाल सर्वोच्च आहे' असे म्हटले, तेव्हा उमर म्हणाले: 'अल्लाह अधिक उच्च आणि अधिक गौरवशाली आहे.' त्यांनी सांगितले: मग अबू सुफ्यान म्हणाला: 'अरे इब्न खथ्थब, खरोखरच त्याचे डोळे त्याला आनंद देत आहेत; म्हणून त्याच्याकडे परत जा आणि त्याला विचारा,' मग त्याने म्हटले; 'इब्न काब्श्याह कुठे आहे, इब्न कुहाफा कुठे आहे, इब्न खथ्थब कुठे आहे?' मग उमर म्हणाले; 'हा अल्लाहचा प्रेषित आहे, अल्लाहची शांती आणि आशीर्वाद त्याच्यावर असोत, आणि हा अबू बक्र आहे, आणि हा मी, उमर,' असे त्यांनी म्हटले; मग अबू सुफ्यान म्हणाला; "बद्रच्या लढाईत एक दिवस दुसऱ्या दिवसासारखा असतो; दिवस येतात आणि जातात, आणि लढाया जिंकल्या जातात आणि हरल्या जातात," उमर म्हणाला; "आम्ही तुमच्यासारखे नाही; आमच्यापैकी जे मरतील ते स्वर्गात जातील, आणि तुमच्यापैकी जे मरतील ते नरकात जातील," त्याने सांगितले; 'खरोखर, जर तुम्ही असा विचार धरत असाल, तर याचा अर्थ आम्ही पराभूत झालो आहोत आणि आम्हाला तोटा झाला आहे,' अबू सुफ्यान म्हणाला; 'खरोखर, तुम्हाला तुमच्यातले जे मरण पावले आहेत ते तुटून-फुटून पडलेले दिसेल, जसं आमच्या सैनिकांना कधीच अनुभवायला मिळालं नाही,' तो म्हणाला; मग त्याचा इस्लामपूर्व कट्टरपणा पुन्हा जागृत झाला आणि तो म्हणाला; 'खरोखर, ते त्याच्यावर घडलं आहे, आणि आम्ही त्याचा द्वेष करत नाही.'