Al 'aliyy

Imam Ahmad : 2478

حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُ قَالَ مَا نَصَرَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى فِي مَوْطِنٍ كَمَا نَصَرَ يَوْمَ أُحُدٍ قَالَ فَأَنْكَرْنَا ذَلِكَ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ بَيْنِي وَبَيْنَ مَنْ أَنْكَرَ ذَلِكَ كِتَابُ اللَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يَقُولُ فِي يَوْمِ أُحُدٍ { وَلَقَدْ صَدَقَكُمْ اللَّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُمْ بِإِذْنِهِ } يَقُولُ ابْنُ عَبَّاسٍ وَالْحَسُّ الْقَتْلُ { حَتَّى إِذَا فَشِلْتُمْ إِلَى قَوْلِهِ وَلَقَدْ عَفَا عَنْكُمْ وَاللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ } وَإِنَّمَا عَنَى بِهَذَا الرُّمَاةَ وَذَلِكَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَقَامَهُمْ فِي مَوْضِعٍ ثُمَّ قَالَ احْمُوا ظُهُورَنَا فَإِنْ رَأَيْتُمُونَا نُقْتَلُ فَلَا تَنْصُرُونَا وَإِنْ رَأَيْتُمُونَا قَدْ غَنِمْنَا فَلَا تَشْرَكُونَا فَلَمَّا غَنِمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبَاحُوا عَسْكَرَ الْمُشْرِكِينَ أَكَبَّ الرُّمَاةُ جَمِيعًا فَدَخَلُوا فِي الْعَسْكَرِ يَنْهَبُونَ وَقَدْ الْتَقَتْ صُفُوفُ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَهُمْ كَذَا وَشَبَّكَ بَيْنَ أَصَابِعِ يَدَيْهِ وَالْتَبَسُوا فَلَمَّا أَخَلَّ الرُّمَاةُ تِلْكَ الْخَلَّةَ الَّتِي كَانُوا فِيهَا دَخَلَتْ الْخَيْلُ مِنْ ذَلِكَ الْمَوْضِعِ عَلَى أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَضَرَبَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا وَالْتَبَسُوا وَقُتِلَ مِنْ الْمُسْلِمِينَ نَاسٌ كَثِيرٌ وَقَدْ كَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابِهِ أَوَّلُ النَّهَارِ حَتَّى قُتِلَ مِنْ أَصْحَابِ لِوَاءِ الْمُشْرِكِينَ سَبْعَةٌ أَوْ تِسْعَةٌ وَجَالَ الْمُسْلِمُونَ جَوْلَةً نَحْوَ الْجَبَلِ وَلَمْ يَبْلُغُوا حَيْثُ يَقُولُ النَّاسُ الْغَارَ إِنَّمَا كَانُوا تَحْتَ الْمِهْرَاسِ وَصَاحَ الشَّيْطَانُ قُتِلَ مُحَمَّدٌ فَلَمْ يُشَكَّ فِيهِ أَنَّهُ حَقٌّ فَمَا زِلْنَا كَذَلِكَ مَا نَشُكُّ أَنَّهُ قَدْ قُتِلَ حَتَّى طَلَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ السَّعْدَيْنِ نَعْرِفُهُ بِتَكَفُّئِهِ إِذَا مَشَى قَالَ فَفَرِحْنَا حَتَّى كَأَنَّهُ لَمْ يُصِبْنَا مَا أَصَابَنَا قَالَ فَرَقِيَ نَحْوَنَا وَهُوَ يَقُولُ اشْتَدَّ غَضَبُ اللَّهِ عَلَى قَوْمٍ دَمَّوْا وَجْهَ رَسُولِهِ قَالَ وَيَقُولُ مَرَّةً أُخْرَى اللَّهُمَّ إِنَّهُ لَيْسَ لَهُمْ أَنْ يَعْلُونَا حَتَّى انْتَهَى إِلَيْنَا فَمَكَثَ سَاعَةً فَإِذَا أَبُو سُفْيَانَ يَصِيحُ فِي أَسْفَلِ الْجَبَلِ اعْلُ هُبَلُ مَرَّتَيْنِ يَعْنِي آلِهَتَهُ أَيْنَ ابْنُ أَبِي كَبْشَةَ أَيْنَ ابْنُ أَبِي قُحَافَةَ أَيْنَ ابْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَا أُجِيبُهُ قَالَ بَلَى فَلَمَّا قَالَ اعْلُ هُبَلُ قَالَ عُمَرُ اللَّهُ أَعْلَى وَأَجَلُّ قَالَ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنَّهُ قَدْ أَنْعَمَتْ عَيْنُهَا فَعَادِ عَنْهَا أَوْ فَعَالِ عَنْهَا فَقَالَ أَيْنَ ابْنُ أَبِي كَبْشَةَ أَيْنَ ابْنُ أَبِي قُحَافَةَ أَيْنَ ابْنُ الْخَطَّابِ فَقَالَ عُمَرُ هَذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهَذَا أَبُو بَكْرٍ وَهَا أَنَا ذَا عُمَرُ قَالَ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ يَوْمٌ بِيَوْمِ بَدْرٍ الْأَيَّامُ دُوَلٌ وَإِنَّ الْحَرْبَ سِجَالٌ قَالَ فَقَالَ عُمَرُ لَا سَوَاءً قَتْلَانَا فِي الْجَنَّةِ وَقَتْلَاكُمْ فِي النَّارِ قَالَ إِنَّكُمْ لَتَزْعُمُونَ ذَلِكَ لَقَدْ خِبْنَا إِذَنْ وَخَسِرْنَا ثُمَّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ أَمَا إِنَّكُمْ سَوْفَ تَجِدُونَ فِي قَتْلَاكُمْ مُثْلًا وَلَمْ يَكُنْ ذَاكَ عَنْ رَأْيِ سَرَاتِنَا قَالَ ثُمَّ أَدْرَكَتْهُ حَمِيَّةُ الْجَاهِلِيَّةِ قَالَ فَقَالَ أَمَا إِنَّهُ قَدْ كَانَ ذَاكَ وَلَمْ نَكْرَهُّ

Al à dit che [Suleiman bin Dawud] al à contât [Abdurrahman bin Abu Az Zinad] di [so pari] di [Ubaidullah] di [Ibn Abbas]; di fat al disè; ‘Allah a nol dâ il So jutori intun event come chel che Al à dât inte bataie di Uhud’. Ubaidullah al disè; ma o lu refudàs, alore Ibn Abbas al disè; ‘Tra me e la persone che lu refude al è il libri di Allah Tabaaraka wa Ta’ala. In fat, Allah azza wa jalla al à dit te bataie di Uhud: -E invezit Allah al à compuartât la sô promesse a te, cuant che tu lis âs copâts cul so permès-. Ibn Abbas al disè; “Il significât di al hassu al è al qatlu -copâ-. -Fin a cuant che tu sês debil e disputât- fin ae Sue peraule -E invezit Allah al à pardonât. E Allah al à dons - che a son dâts - a chei che a crodin -. E ce che si vûl dî culì a son i arcîrs, ven a stâi che il Profete sallallaahu alaihi wasallam ju à metûts intun puest e al à dit a lôr: ‘Protegjînus, e se o viodivin che o jerin copâts, no judâ, e se o viodivin che o vin cjapât sù ghanimah, alore no compagnânus’. Dut câs, cuant che il profete Sallallahu Alaihi Wasallam al veve cjapât sù il ghanimah e al veve refudât lis trupis politeistichis, di colp lis trupis arcîrs a son scjampadis dutis jù e si son unîts aes altris trupis. A si son unîts ai rancs dal Rasulullah Sallam e a restin in chê condizion. - al intreçà i dêts di dutis dôs lis mans, - daspò si misturavin un cun chel altri. Cuant che e jere une vore di commozion e i arcîrs a si misturavin dentri, un grup di cjavai - des trupis politeistis - al jentrà di dulà che a jerin i arcîrs - e si svicinà ai compagns dal Profete sallallaahu alaihi wasallam, daspò e fo une bataie fuarte jenfri di lôr e la situazion e deventà ancjemò plui caotiche che i musulmans a jerin cussì. Il Profete Sallallahu Alaihi Wasallam e i siei compagns tal imprin a otignirin la vitorie tal prin dopodisnà, fin che siet o nûf dai portadôrs de bandiere dai politeiscj a forin copâts. Dopo i musulmans a cjaminavin dilunc de mont e no cjatarin ce che la int e diseve che e jere une grote, ma a jerin sot di une grande concje di cret. Alore Satan al urlà; ‘Mohammed al fo copât’ e nissun al dubitave de veretât di chel. E o crodìn ancjemò in chest, che il Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam al fo copât, fin che al comparì jenfri doi arbui dal mût che al cjaminave. Al disè: Duncje o jerin contents, fin che al fo come se no vessin sperimentât ce che o vevin sperimentât. Al disè; Dopo al vignì dongje di nô, disint: ‘La râf di Allah e je une vore grande cuintri des personis che a fasin mâl aes faciis dal So Messazîr’. Al disè: E al disè di gnûf: ‘O Allah, di fat no nus dominaran ancje se a nus distruzin,’ daspò si fermà par un moment, di colp Abu Sufyan al urlà sot de mont; ‘Hubal il Plui Alt’ dôs voltis, che al è il non dal so diu, ‘dulà che al è Ibn Kabsyah, dulà che al è Ibn Quhafah dulà che al è Ibn Khaththab,’ alore Umar al disè: ‘O Messazîr di Allah, o pues rispuindi a chest? ’ al disè: ‘si,’ cuant che al disè che Hubal al è il Plui Alt, al disè Umar; ‘Allah al è plui alt e plui nobil’, al disè; alore Abu Sufyan al disè; O Ibn Khaththab, invezit i siei voi a àn dât plasê, duncje tornâ a lui e domandâlu,’ alore al disè; ‘Dulà che al è Ibn Kabsyah, dulà che al è Ibn Quhafah, dulà che al è Ibn Cathab? ’ alore al rispuindè Umar; ‘Chest al è il Rasulullah, e chest al è Abu Bakr e chest al è Umar’, al disè; alore Abu Sufyan al disè; ‘un dì dopo di chel altri te bataie di Badr, i dîs a cambiavin simpri e la bataie e jere vinçude e pierdude’, al disè Umar; ‘Noi e tu no jerin compagns, chei che a murin jenfri di nô a lerin in paradîs e chei che a murin jenfri di voi a lerin tal infier’, al disè; ‘Invezit tu âs considerât chest, al vûl dî che o sin sconfits e in pierdite,’ al disè Abu Sufyan; ‘Invezit tu cjatarâs i muarts jenfri di te in tocs sbregâts che i nestris soldâts no sintevin,’ al disè; alore al si alçà il so fanatisim jahiliyyah e al disè; in realtât al è sucedût a lui e no lu odiìn.