Rasulullah mengadakan perjanjian damai dengan penduduk Hudaibiyah dan bersedia menghapus kata ‘Muhammad Rasulullah’

Imam Bukhari : 3920

حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ الْبَرَاءِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَلَمَّا اعْتَمَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي ذِي الْقَعْدَةِ فَأَبَى أَهْلُ مَكَّةَ أَنْ يَدَعُوهُ يَدْخُلُ مَكَّةَ حَتَّى قَاضَاهُمْ عَلَى أَنْ يُقِيمَ بِهَا ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ فَلَمَّا كَتَبُوا الْكِتَابَ كَتَبُوا هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ قَالُوا لَا نُقِرُّ لَكَ بِهَذَا لَوْ نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا مَنَعْنَاكَ شَيْئًا وَلَكِنْ أَنْتَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ وَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ امْحُ رَسُولَ اللَّهِ قَالَ عَلِيٌّ لَا وَاللَّهِ لَا أَمْحُوكَ أَبَدًا فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْكِتَابَ وَلَيْسَ يُحْسِنُ يَكْتُبُ فَكَتَبَ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ لَا يُدْخِلُ مَكَّةَ السِّلَاحَ إِلَّا السَّيْفَ فِي الْقِرَابِ وَأَنْ لَا يَخْرُجَ مِنْ أَهْلِهَا بِأَحَدٍ إِنْ أَرَادَ أَنْ يَتْبَعَهُ وَأَنْ لَا يَمْنَعَ مِنْ أَصْحَابِهِ أَحَدًا إِنْ أَرَادَ أَنْ يُقِيمَ بِهَا فَلَمَّا دَخَلَهَا وَمَضَى الْأَجَلُ أَتَوْا عَلِيًّا فَقَالُوا قُلْ لِصَاحِبِكَ اخْرُجْ عَنَّا فَقَدْ مَضَى الْأَجَلُ فَخَرَجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَبِعَتْهُ ابْنَةُ حَمْزَةَ تُنَادِي يَا عَمِّ يَا عَمِّ فَتَنَاوَلَهَا عَلِيٌّ فَأَخَذَ بِيَدِهَا وَقَالَ لِفَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلَام دُونَكِ ابْنَةَ عَمِّكِ حَمَلَتْهَا فَاخْتَصَمَ فِيهَا عَلِيٌّ وَزَيْدٌ وَجَعْفَرٌ قَالَ عَلِيٌّ أَنَا أَخَذْتُهَا وَهِيَ بِنْتُ عَمِّي وَقَالَ جَعْفَرٌ ابْنَةُ عَمِّي وَخَالَتُهَا تَحْتِي وَقَالَ زَيْدٌ ابْنَةُ أَخِي فَقَضَى بِهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِخَالَتِهَا وَقَالَ الْخَالَةُ بِمَنْزِلَةِ الْأُمِّ وَقَالَ لِعَلِيٍّ أَنْتَ مِنِّي وَأَنَا مِنْكَ وَقَالَ لِجَعْفَرٍ أَشْبَهْتَ خَلْقِي وَخُلُقِي وَقَالَ لِزَيْدٍ أَنْتَ أَخُونَا وَمَوْلَانَا وَقَالَ عَلِيٌّ أَلَا تَتَزَوَّجُ بِنْتَ حَمْزَةَ قَالَ إِنَّهَا ابْنَةُ أَخِي مِنْ الرَّضَاعَةِ

Был миңә [Ғөбәйҙуллаһ бин Муса] [Исраил] [Әбү Исхаҡ] [Әлбәррә] радлиаллаһу әнһү һөйләне, ул әйтте: Ҡасан пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһи үсаллам ғөмрә ҡылғанда, Дзул ҡағда айында, һәм Мәккә халҡы уға өс ғәрүә өсөн генә рөхсәт ителгән. көндәр, шул ваҡытта мосолмандар килешеп хат яҙған, улар мөхәррир менән яҙған 'Был ҡарар ҡабул ителгән Рәсүлуллаһ'. Ҡөрәйш халҡы ла ҡаршылыҡ белдерҙе: «Беҙ быны танымайбыҙ, әгәр ҙә һинең Аллаһ илсеһе икәнлегеңде аңлаһаҡ, һине бөтөнләй тыймаҫ инек, әммә һин тик Мөхәммәт бин Ғабдулла ғына». Рәсүлуллаһ та: «Мин Рәсүлуллаһ, мин дә Мөхәммәт бин Абдуллаһ», — тигән. Шунан һуң Ғәли бин Әбү Талибҡа, Аллаһ унан риза булһын: «Рәсүлуллаһтың мөхәрририәтен юйып ташлағыҙ», — тигән. Ғәли: «Аллаһ менән ант итәм, мин уны мәңге юймайым», — тигән. Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи вәссәләм һуңынан ҡағыҙҙы алды - хатта ул яҡшы яҙа алмаһа ла - һәм ул яҙҙы 'Был фарман, Мөхәммәт бин Абдулла ҡабул итте, шулай итеп, ул ҡорал менән Мәккәгә инмәһен, башҡа ҡылыс ҡынына төрөлгән булырға тейеш түгел, һәм шулай итеп, wannder халҡы Мәккәгә эйәрергә тейеш түгел, кем токках а. Тәүәф, һәм унда төпләнергә теләгән сәхәбәләренең береһенә лә ҡамасауламаҫҡа. Пәйғәмбәребеҙ Мәккәгә инеп, ваҡыты тамамланғас, Ҡөрәйеш халҡы Ғәли менән осрашып: «Дуҫыңа әйт – Мөхәммәтте аңлата – уның Мәккәлә ҡалыуы тамамланды! Шулай итеп, пәйғәмбәр саллаллаһу ғәләйһиссәләм Мәккәнән сыҡты, һуңынан Хәмзә ҡыҙы уның артынан эйәреп, шул уҡ ваҡытта саҡырҙы: «Эй абзый, эй абзый» Ғәли һуңынан уны ҡулынан тотоп, һәм ул ҡулын тартып, Фатимаға «ғәләйһиссәләм» тигән: «Зинһар, абзыйыңдың ҡыҙын ҡара», шулай Фатима уны. Шунан Ғәли, Зәйет һәм Джәғфәр Хәмзәнең ҡыҙы өсөн бәхәскә инә - йәғни һәр береһе баланың өйҙә булыуын теләй -. Али әйтте; — Мин уны алып киттем, ә ул абзыйымдың ҡыҙы. Шул арала Джәғфәр: «Ул абзыйымдың ҡыҙы, еңгәһе минең үҙ ҡатыным», — тигән. Шул арала Зәйет: «Ул минең ағайымдың ҡыҙы», — тине. Шулай итеп, пәйғәмбәребеҙ еңгәһе өсөн ҡарар ҡабул иткән һәм: «Еңгә әсә алмаштырыусы», — тигән. Ә ул Ғәлигә: «Һин минең өлөшөм, мин дә һинең өлөшөң», — тигән. Ә ул Джәғфәргә: «Минең әхлағым һинең әхлағың кеүек», — тигән. Ә ул Зәйеткә: «Һин беҙҙең ағайыбыҙ һәм мәүләбеҙ», — тигән. Ғәли Аллаһ Рәсүленә әйтте; — Хәмзәнең ҡыҙына өйләнмәнегеҙме? Пәйғәмбәребеҙ: «Ул ҡан буйынса ағайымдың ҡыҙы», — тип яуап бирә.