Rasulullah mengadakan perjanjian damai dengan penduduk Hudaibiyah dan bersedia menghapus kata ‘Muhammad Rasulullah’

Imam Abu Dawud : 2384

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ ثَوْرٍ حَدَّثَهُمْ عَنْ مَعْمَرٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ قَالَخَرَجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ فِي بِضْعَ عَشْرَةَ مِائَةً مِنْ أَصْحَابِهِ حَتَّى إِذَا كَانُوا بِذِي الْحُلَيْفَةِ قَلَّدَ الْهَدْيَ وَأَشْعَرَهُ وَأَحْرَمَ بِالْعُمْرَةِ وَسَاقَ الْحَدِيثَ قَالَ وَسَارَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يَهْبِطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ خَلَأَتْ الْقَصْوَاءُ مَرَّتَيْنِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا خَلَأَتْ وَمَا ذَلِكَ لَهَا بِخُلُقٍ وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا يَسْأَلُونِي الْيَوْمَ خُطَّةً يُعَظِّمُونَ بِهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلَّا أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ فَجَاءَهُ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ ثُمَّ أَتَاهُ يَعْنِي عُرْوَةَ بْنَ مَسْعُودٍ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكُلَّمَا كَلَّمَهُ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ والْمُغِيَرةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ فَضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ وَقَالَ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَتِهِ فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ فَقَالَ أَيْ غُدَرُ أَوَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَقَتَلَهُمْ وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا الْإِسْلَامُ فَقَدْ قَبِلْنَا وَأَمَّا الْمَالُ فَإِنَّهُ مَالُ غَدْرٍ لَا حَاجَةَ لَنَا فِيهِ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اكْتُبْ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَقَصَّ الْخَبَرَ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لَا يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ إِلَّا رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قَضِيَّةِ الْكِتَابِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِأَصْحَابِهِ قُومُوا فَانْحَرُوا ثُمَّ احْلِقُوا ثُمَّ جَاءَ نِسْوَةٌ مُؤْمِنَاتٌ مُهَاجِرَاتٌ الْآيَةَ فَنَهَاهُمْ اللَّهُ أَنْ يَرُدُّوهُنَّ وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَرُدُّوا الصَّدَاقَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الْمَدِينَةِ فَجَاءَهُ أَبُو بَصِيرٍ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ يَعْنِي فَأَرْسَلُوا فِي طَلَبِهِ فَدَفَعَهُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ فَخَرَجَا بِهِ حَتَّى إِذْ بَلَغَا ذَا الْحُلَيْفَةِ نَزَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ تَمْرٍ لَهُمْ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ لِأَحَدِ الرَّجُلَيْنِ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرَى سَيْفَكَ هَذَا يَا فُلَانُ جَيِّدًا فَاسْتَلَّهُ الْآخَرُ فَقَالَ أَجَلْ قَدْ جَرَّبْتُ بِهِ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْهِ فَأَمْكَنَهُ مِنْهُ فَضَرَبَهُ حَتَّى بَرَدَ وَفَرَّ الْآخَرُ حَتَّى أَتَى الْمَدِينَةَ فَدَخَلَ الْمَسجِدَ يَعْدُو فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَقَدْ رَأَى هَذَا ذُعْرًا فَقَالَ قَدْ قُتِلَ وَاللَّهِ صَاحِبِي وَإِنِّي لَمَقْتُولٌ فَجَاءَ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ قَدْ أَوْفَى اللَّهُ ذِمَّتَكَ فَقَدْ رَدَدْتَنِي إِلَيْهِمْ ثُمَّ نَجَّانِي اللَّهُ مِنْهُمْ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيْلَ أُمِّهِ مِسْعَرَ حَرْبٍ لَوْ كَانَ لَهُ أَحَدٌ فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عَرَفَ أَنَّهُ سَيَرُدُّهُ إِلَيْهِمْ فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى سَيْفَ الْبَحْرِ وَيَنْفَلِتُ أَبُو جَنْدَلٍ فَلَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ حَتَّى اجْتَمَعَتْ مِنْهُمْ عِصَابَةٌ

Беҙгә [Мөхәммәт бин Ғөбәйҙгә] [Мөхәммәт бин Цаур] уларға [Мәғмәрҙән] [Әз Зөһриҙән] [Урва бин Әз Зөбәйерҙән] [Әл Мисүәр бин Мәхрәмәхтән] һөйләгәнен әйтте; Пәйғәмбәребеҙ бер ваҡыт Хөдәйбиә тыныслығы ваҡытында йөҙ ун өс сәхәбәһе менән сығып киткән, шуға күрә Дзул Хөләйфәгә килеп еткәс, ҡорбан малына гирлянда кейеп, уға билдә биргән һәм ғөмрә ҡылыу өсөн ихрам алған. Әл Мисүәр был хәҙисте телгә ала, һәм ул әйтә; ә Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм йөрөп, улар янына төшкән урындан Әц Цәнийәгә еткәс, дөйәһе үкереп ебәрҙе. Шунан кешеләр әйтте; хус, хус... Әл Ҡасуа ике тапҡыр туҡтаны. Шунан пәйғәмбәребеҙ ғәләйһис-сәләм: «Йәнемдең ҡулында булған Зат менән ант итәм, Әл-Ҡашуа туҡтаманы һәм был уның холҡо түгел ине, әммә уны филде тотоп торған нәмә - Ҡәғбәтулланы емерергә теләгән нәмә тотоп торҙо», - тигән. Шунан һуң: «Йәнемдең ҡулында булғанға ант итәм, улар бөгөн түгел, ә һуғышмау менән харам айҙарҙы данлау өсөн шарт һорай, әммә Мин уны бирәм», — тигән. Шунан дөйәһен аяҡҡа баҫҡансы ҡыйырһытты, һуңынан уларҙан алыҫлашып, Хөдәйбиәнең иң алыҫ ерендә, бер аҙ һыу булған соҡор өҫтөндә туҡтаны. Шунан Бүҙәил бин Варҡа` Әл Хузаи уның янына килде шунан Урва бин Мәсғүд уның янына килде, һәм Пәйғәмбәребеҙ менән һөйләште, саллаллаһу ғәләйһи үә сәлләм, һөйләшкән һайын һаҡалын тотто. Шул арала Әл-Мөғирә бин Сөғбә пәйғәмбәребеҙ янында ҡылыс тотоп, башын ҡаплап торҙо. Шунан ҡулын ҡылыс ҡойроғона һуғып, былай тине; ҡулдарыңды уның һаҡалынан алыҫ тот! Шунан Ғүрүә башын күтәреп әйтте; Был кем ул? Улар әйтте; Әл Мөғирә бин Шуғба. Шунан һуң ул; Эй, вәғәҙә боҙорға яратҡан кеше, һинең боҙолған вәғәҙәләреңдең йәмһеҙлеген кире ҡағырға тырышманыммы? Элек Әл-Мөғирә бер нисә кешене - Цаҡифтан - йәһиллек осоронда оҙатып йөрөгән, һуңынан уларҙы үлтереп, мөлкәтен тартып алған. Шунан килеп ислам динен ҡабул итә. Шунан пәйғәмбәребеҙ: «Әгәр ҙә һеҙ Ислам динен ҡабул итһәгеҙ, беҙ уны ҡабул итәбеҙ, ә мөлкәт хыянат һөҙөмтәһе, беҙгә кәрәкмәй», — тигән. һуңынан хәҙисте телгә алды. Шунан пәйғәмбәребеҙ: «Яҙығыҙ, Мөхәммәт Рәсүлуллаһ шулай ҡарар итте», — тигән. Шунан хикәйәне һөйләп бирҙе. Шунан Сөхәйл әйтте; һәм шуның шарты менән: беҙҙең арала бер кем дә динеңдән өҫтөн булһа ла, һиңә килмәһен, әммә һин уны беҙгә кире ҡайтараһың. Шунан был мәсьәләне яҙып бөткәс, пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм сәхәбәләренә: «Торығыҙ, һуңынан ҡорбан һуйығыҙ, һуңынан ҡырынығыҙ!» һуңынан, шиғырҙа әйтелгәнсә, һижрәт иткән мөкми ҡатындар килә. Шунан һуң Аллаһ уларҙы ҡатындарҙы ҡайтарыуҙан тыя һәм мәһәрҙе -элекке ирҙәренә- ҡайтарырға ҡуша. Һуңынан Мәҙинәгә ҡайта, унда уға ҡурайш кешеһе килә. Шунан һуң Ҡөрәйштәр уны эҙләргә илсе ебәргән, шунан ул уны ике кешегә тапшырған. Шунан ике кеше уның менән сығып китте, тик Дзул Хөләйфәгә килеп еткәс, туҡтап, финиктарынан бер аҙ ашанылар. Шунан Әбү Бәшир уларҙың береһенә әйтте; Валлаһи, ысынлап та, ҡылысыңдың матур икәнен күрәм, Фулан. Шунан икенсе кеше һыҙҙы ла әйтте; Дөрөҫ. Мин ысынлап та һынап ҡараным. Шунан Әбү Бәшир әйтте; күрһәтәле! Мин ҡарайым әле. Шунан кеше ҡылысты тапшырҙы . әммә уға. шунан Әбү Бәшир уны ҡырҡып үлтерә, ә ҡалғандары Мәҙинәгә килеп еткәнсе ҡаса, шунан ул мәсеткә инә. Шунан пәйғәмбәребеҙ: «Ысынлап та, был кеше ҡурҡыу күргән», — тигән. Шунан кеше әйтте; Валлаһи, дуҫымды үлтерҙеләр, мине лә үлтерәсәктәр. Шунан Әбү Бәшир килеп әйтте; Ысынлап та, Аллаһ һинең яҡлауыңды үтәне, һин мине улар янына ҡайтарҙың, шунан һуң Аллаһ мине уларҙан ҡотҡарҙы. Шул саҡта пәйғәмбәребеҙ: «Ғәжәп, ярҙам итер дуҫтары булһа, һуғыш ялҡындарын ҡабыҙыр ине», — тигән. Шунан Әбү Бәшир быны ишеткәс, уларҙы кире ҡайтарасағын аңланы. Шулай итеп, ул диңгеҙ ярына еткәнсе сығып китте, ә Әбү Джундал юғалды һәм уларҙан бер төркөм - ҡырҡ һәм унан күберәк - йыйылғансы Әбү Бәширгә ҡушылды.