Rasulullah mengadakan perjanjian damai dengan penduduk Hudaibiyah dan bersedia menghapus kata ‘Muhammad Rasulullah’

Imam Muslim : 3338

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ ح و حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ وَتَقَارَبَا فِي اللَّفْظِ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ سِيَاهٍ حَدَّثَنَا حَبِيبُ بْنُ أَبِي ثَابِتٍ عَنْ أَبِي وَائِلٍ قَالَ قَامَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ يَوْمَ صِفِّينَ فَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ اتَّهِمُوا أَنْفُسَكُمْ لَقَدْ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ وَلَوْ نَرَى قِتَالًا لَقَاتَلْنَا وَذَلِكَ فِي الصُّلْحِ الَّذِي كَانَ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبَيْنَ الْمُشْرِكِينَ فَجَاءَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَأَتَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَسْنَا عَلَى حَقٍّ وَهُمْ عَلَى بَاطِلٍ قَالَ بَلَى قَالَ أَلَيْسَ قَتْلَانَا فِي الْجَنَّةِ وَقَتْلَاهُمْ فِي النَّارِ قَالَ بَلَى قَالَ فَفِيمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا وَنَرْجِعُ وَلَمَّا يَحْكُمِ اللَّهُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ فَقَالَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ وَلَنْ يُضَيِّعَنِي اللَّهُ أَبَدًا قَالَ فَانْطَلَقَ عُمَرُ فَلَمْ يَصْبِرْ مُتَغَيِّظًا فَأَتَى أَبَا بَكْرٍ فَقَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ أَلَسْنَا عَلَى حَقٍّ وَهُمْ عَلَى بَاطِلٍ قَالَ بَلَى قَالَ أَلَيْسَ قَتْلَانَا فِي الْجَنَّةِ وَقَتْلَاهُمْ فِي النَّارِ قَالَ بَلَى قَالَ فَعَلَامَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا وَنَرْجِعُ وَلَمَّا يَحْكُمِ اللَّهُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ فَقَالَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ وَلَنْ يُضَيِّعَهُ اللَّهُ أَبَدًا قَالَ فَنَزَلَ الْقُرْآنُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْفَتْحِ فَأَرْسَلَ إِلَى عُمَرَ فَأَقْرَأَهُ إِيَّاهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَوْ فَتْحٌ هُوَ قَالَ نَعَمْ فَطَابَتْ نَفْسُهُ وَرَجَعَ

Беҙгә [Әбү Бәкер бин Әбү Сәйиба] беҙгә [Ғабдулла бин Нумайыр] әйтте. -икенсе ысул менән телгә алына- Беҙгә һөйләне [Ибну Нумайр], ә лафадз бер-береһенә яҡын, беҙгә һөйләне [атайым] беҙгә һөйләне [Ғәбдел Әзиз бин Әбү Сәбит] беҙгә һөйләне [Хәбиб бин Әбү Сәбит] [Әбү Вәилдән] ул әйтте, ' [Сәхәл бин үршәре ҡасан ул Һунайф өҫкә,] — Эй, кешеләр, һәр берегеҙҙе төҙәтегеҙ. Хөдәйбийә килешелеүе булғанда беҙ пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм менән бергә инек. Әгәр ҙә ул ваҡытта үлтерештәрҙе күрһәк, һуғышта булыр инек. Был хәл Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм менән мөшрик халҡы араһында тыныслыҡ килешеүе булғанда була. Шулай итеп, Ғүмәр бин Хаттхаб пәйғәмбәребеҙгә килеп: «Эй, Аллаһ илсеһе, беҙ хаҡлыҡта түгелме, ә улар ялғандамы?» — тине ул: «Эйе». Ул: “Беҙҙе үлтерһәләр, ожмахҡа инмәйбеҙме?” ә үлтерелһә, йәһәннәмгә эләгерҙәрме?» тип яуап бирҙе: «Эйе, шулай». Ғүмәр: «Ниңә беҙ динебеҙҙән баш тартып, өйгә генә ҡайтырға тейешбеҙ?» Аллаһ беҙҙең менән улар араһында бер ниндәй ҙә ҡарар ҡабул итмәһә лә?» Ул яуап бирҙе: «Эй, Ибнул Хаттаб, ысынлап та, мин Аллаһтың илсеһе, һәм Аллаһ мине бер ҡасан да мәңгелеккә әрәм итмәйәсәк». Әбү Вәйил әйткән: Ғүмәр шунан ҡәнәғәтһеҙлек менән, хатта асыулы ҡиәфәттә лә сығып киткән. Шунан Әбү Бәкер янына килеп: «Эй, Әбү Бәкер, беҙ дөрөҫлөктән юғарыраҡ түгелме, ә улар ялғанда?» Ул: «Эйе, шулай», — тип яуап бирҙе. Ғүмәр: «Беҙҙе үлтерһәләр, ожмахҡа китәбеҙ, ә улар үлтерелһә, йәһәннәмгә китәбеҙ, тигәндәре дөрөҫ түгелме?» Әбү Бәкер: «Эйе, шулай», — тип яуап бирә. Ғүмәр тағы ла: «Ниңә беҙ динебеҙҙән баш тартып, өйгә генә ҡайтырға тейешбеҙ?» Аллаһ беҙҙең менән улар араһында бер ниндәй ҙә ҡарар ҡабул итмәһә лә?» Шулай итеп, Әбү Бәкер: «Эй, Ибнул Хаттаб, ысынлап та, ул Аллаһтың илсеһе, һәм Аллаһ уны бер ҡасан да мәңгелеккә әрәм итмәйәсәк», — тигән. Сөһәйел әйтте: «Шунан һуң Аллаһ Рәсүленә Ҡөрьәндең бер аяты төштө, йәғни «Әл-Фәтх» сүрәһе. Шуға күрә ул кемгәлер Ғүмәргә уҡырға ҡушты, шунан һуң: «Эй, Аллаһ Рәсүле, еңеүҙе нимә аңлата?» тип әйтте: «Эйе, шулай». Шунан һуң ғына тәүбә итеп ҡайтты'.