Rasulullah mengadakan perjanjian damai dengan penduduk Hudaibiyah dan bersedia menghapus kata ‘Muhammad Rasulullah’

Imam Bukhari : 2501

حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَاعْتَمَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي ذِي الْقَعْدَةِ فَأَبَى أَهْلُ مَكَّةَ أَنْ يَدَعُوهُ يَدْخُلُ مَكَّةَ حَتَّى قَاضَاهُمْ عَلَى أَنْ يُقِيمَ بِهَا ثَلَاثَةَ أَيَّامٍ فَلَمَّا كَتَبُوا الْكِتَابَ كَتَبُوا هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ فَقَالُوا لَا نُقِرُّ بِهَا فَلَوْ نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا مَنَعْنَاكَ لَكِنْ أَنْتَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ أَنَا رَسُولُ اللَّهِ وَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ لِعَلِيٍّ امْحُ رَسُولُ اللَّهِ قَالَ لَا وَاللَّهِ لَا أَمْحُوكَ أَبَدًا فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْكِتَابَ فَكَتَبَ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ لَا يَدْخُلُ مَكَّةَ سِلَاحٌ إِلَّا فِي الْقِرَابِ وَأَنْ لَا يَخْرُجَ مِنْ أَهْلِهَا بِأَحَدٍ إِنْ أَرَادَ أَنْ يَتَّبِعَهُ وَأَنْ لَا يَمْنَعَ أَحَدًا مِنْ أَصْحَابِهِ أَرَادَ أَنْ يُقِيمَ بِهَا فَلَمَّا دَخَلَهَا وَمَضَى الْأَجَلُ أَتَوْا عَلِيًّا فَقَالُوا قُلْ لِصَاحِبِكَ اخْرُجْ عَنَّا فَقَدْ مَضَى الْأَجَلُ فَخَرَجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَبِعَتْهُمْ ابْنَةُ حَمْزَةَ يَا عَمِّ يَا عَمِّ فَتَنَاوَلَهَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَأَخَذَ بِيَدِهَا وَقَالَ لِفَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلَام دُونَكِ ابْنَةَ عَمِّكِ حَمَلَتْهَا فَاخْتَصَمَ فِيهَا عَلِيٌّ وَزَيْدٌ وَجَعْفَرٌ فَقَالَ عَلِيٌّ أَنَا أَحَقُّ بِهَا وَهِيَ ابْنَةُ عَمِّي وَقَالَ جَعْفَرٌ ابْنَةُ عَمِّي وَخَالَتُهَا تَحْتِي وَقَالَ زَيْدٌ ابْنَةُ أَخِي فَقَضَى بِهَا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِخَالَتِهَا وَقَالَ الْخَالَةُ بِمَنْزِلَةِ الْأُمِّ وَقَالَ لِعَلِيٍّ أَنْتَ مِنِّي وَأَنَا مِنْكَ وَقَالَ لِجَعْفَرٍ أَشْبَهْتَ خَلْقِي وَخُلُقِي وَقَالَ لِزَيْدٍ أَنْتَ أَخُونَا وَمَوْلَانَا

Беҙгә [Ғөбәйҙуллаһ бин Муса] [Израилдән] [Ибн Исхаҡтан] [Әл-Бара бин Әзиб рәҙлиаллаһу әнһү] әйтте; Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм Зул Ҡоғда айында ғөмрә ҡыла, әммә Мәккә халҡы уға инеүгә рөхсәт бирмәй, тик ул улар менән килешеп, өс көн Мәккәлә ҡала ала, тип ризалашмай. Килешеү хатын яҙғанда улар: «Был Мөхәммәт Рәсүлуллаһ тарафынан билдәләнгән ҡарар», — тип яҙғандар. Шуға күрә мөшриктәр: «Беҙ риза түгелбеҙ, сөнки һинең Аллаһ Рәсүле икәнлегеңде белһәк, әлбиттә, һиңә ҡамасауламаҫ инек, әммә һин Мөхәммәт бин Ғабдулла», — тигән. Ул: «Мин – Аллаһ илсеһе, мин – Мөхәммәт бин Ғабдулла», – тине. Шунан Ғәлигә: «Мөхәммәт Рәсүлуллаһтың һүҙҙәрен юй», — тине. Ғәли: «Аллаһ менән ант итәм, мин уны мәңге юймайым», — тигән. Шулай итеп, Рәсүлуллаһ шәллаллаһу ғәләйһис-сәләм килешеп хатын алып, яҙған: «Был Мөхәммәт бин Ғабдулланың ҡарары, уға Мәккә ҡалаһына ҡорал менән инеү рөхсәт ителмәй, әгәр ҙә ул уның ҡынында булмаһа һәм уның халҡынан бер кем дә уның артынан эйәреп китергә тейеш түгел, әгәр ҙә уның артынан эйәреп китергә тейеш түгел. әгәр кемдер Мәккәлә ҡалырға теләһә, ҡамасаулай». Ул Мәккә ҡалаһына инеп, ваҡыт сиге үткәс, мөшриктәр Ғәли менән осрашып: «Дуҫыңа әйт, беҙҙән сығып кит, сөнки ваҡыт сиге үтте», — тиҙәр. Шулай итеп, пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм сыға һәм уның артынан Хәмзә ҡыҙы эйәреп: «Эй абзый, эй абзый», — ти. Шулай итеп, Ғәли бин Әбү Талиб баланы тотоп ҡулына ала, шунан Фатимаға: «Һин абзыйыңдың балаһын ҡара», — ти. Шулай Фатима уны алып китте. Шунан Ғәли, Зәйет һәм Джәғфәр бала мәсьәләһе буйынса бәрелешә. Ғәли: «Был балаға иң ҙур хоҡуғым бар, сөнки ул абзыйымдың ҡыҙы», — тигән. Шул арала Джәғфәр: «Ул абзыйымдың ҡыҙы, еңгәһе минең ҡарамаҡта», — тигән. Зәйет: «Ул минең ағайымдың ҡыҙы», — тигән. Шул саҡта пәйғәмбәребеҙ, саллаллаһу ғәләйһис-сәләм, баланың еңгәһенең хоҡуғы тип ҡарар итә һәм: «Еңгәнең дәрәжәһе әсәй менән бер үк», — ти. Шунан Ғәлигә: «Һин минән, Мин һинән», — тине. Йәғфәргә: «Һин минең тышҡы ҡиәфәтемә һәм әхлағыма оҡшашһың», — тине.