হাদিছ
Al Hakim
Imam Abu Dawud : 4518حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي عَمْرٍو عَنْ عِكْرِمَةَأَنَّ نَفَرًا مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ قَالُوا يَا ابْنَ عَبَّاسٍ كَيْفَ تَرَى فِي هَذِهِ الْآيَةِ الَّتِي أُمِرْنَا فِيهَا بِمَا أُمِرْنَا وَلَا يَعْمَلُ بِهَا أَحَدٌ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ{ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِيَسْتَأْذِنْكُمْ الَّذِينَ مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ وَالَّذِينَ لَمْ يَبْلُغُوا الْحُلُمَ مِنْكُمْ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ مِنْ قَبْلِ صَلَاةِ الْفَجْرِ وَحِينَ تَضَعُونَ ثِيَابَكُمْ مِنْ الظَّهِيرَةِ وَمِنْ بَعْدِ صَلَاةِ الْعِشَاءِ ثَلَاثُ عَوْرَاتٍ لَكُمْ لَيْسَ عَلَيْكُمْ وَلَا عَلَيْهِمْ جُنَاحٌ بَعْدَهُنَّ طَوَّافُونَ عَلَيْكُمْ }قَرَأَ الْقَعْنَبِيُّ إِلَى{ عَلِيمٌ حَكِيمٌ }قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ إِنَّ اللَّهَ حَلِيمٌ رَحِيمٌ بِالْمُؤْمِنِينَ يُحِبُّ السَّتْرَ وَكَانَ النَّاسُ لَيْسَ لِبُيُوتِهِمْ سُتُورٌ وَلَا حِجَالٌ فَرُبَّمَا دَخَلَ الْخَادِمُ أَوْ الْوَلَدُ أَوْ يَتِيمَةُ الرَّجُلِ وَالرَّجُلُ عَلَى أَهْلِهِ فَأَمَرَهُمْ اللَّهُ بِالِاسْتِئْذَانِ فِي تِلْكَ الْعَوْرَاتِ فَجَاءَهُمْ اللَّهُ بِالسُّتُورِ وَالْخَيْرِ فَلَمْ أَرَ أَحَدًا يَعْمَلُ بِذَلِكَ بَعْدُقَالَ أَبُو دَاوُد حَدِيثُ عُبَيْدِ اللَّهِ وَعَطَاءٍ يُفْسِدُ هَذَا الْحَدِيثَ
আমাক কোৱা হৈছে [আব্দুল্লাহ বিন মছলামে] কৈছে, আমাক [আব্দুল আজিজ] -অৰ্থাৎ আব্দুল আজিজ বিন মহম্মদ- [আমৰু বিন আবু আমৰু]ৰ পৰা [ইক্ৰিমাহ]ৰ পৰা কোৱা হৈছে যে ইৰাকৰ মানুহৰ পৰা কিছুমান মানুহ আছিল যিয়ে কৈছিল, ‘হে [ইবনে আব্বাছ], এই আয়াতৰ বিষয়ে আপুনি কি ভাবে; ইয়াত যি আছে তাক অনুশীলন কৰিবলৈ আমাক নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে, কিন্তু কোনেও অনুশীলন কৰিব নিবিচাৰে? সেইটোৱেই হৈছে আল্লাহৰ বাণী: -হে তোমালোক যি বিশ্বাসী, তোমালোকৰ মাজত যি দাস - পুৰুষ-মহিলা - যি আছে, আৰু যিসকলে তোমালোকৰ মাজত যৌৱনকাল পোৱা নাই, তোমালোকৰ পৰা তিনিবাৰ - এদিনত - অৰ্থাৎ: ৰাতিপুৱাৰ নামাজৰ আগতে, যেতিয়া তোমালোকে দুপৰীয়া আৰু ঈশাৰ নামাজৰ পিছত বাহ্যিক কাপোৰ খুলিব, তেতিয়া তোমালোকৰ পৰা অনুমতি বিচাৰক। -সেয়া- আপোনাৰ বাবে তিনিটা অংশ। সেই -তিনিবাৰ-...' বাদ দি তোমালোকৰ ওপৰত কোনো পাপ নাই আৰু -নাই- তেওঁলোকৰ ওপৰতো নাই। আল -কা'নাবীয়ে তেওঁৰ বাক্য-: '...সৰ্বজ্ঞানী, সৰ্বজ্ঞানী-' -Qs. আন নুৰঃ ৫৮- ইবনে আব্বাছে কৈছে, ‘সঁচাকৈয়ে আল্লাহ কোমল আৰু মুমিনসকলৰ ওপৰত দয়া কৰে। আল্লাহে আনৰ পানী ঢাকিবলৈ -চিত্র- ভাল পায়। ইফালে সেই সময়ত মানুহৰ ঘৰত আৱৰণ বা হিজাব নাছিল, গতিকে স্বামীয়ে পত্নীৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰি থকাৰ সময়ত এজন পুৰুষৰ চাকৰ, বা শিশু, বা অনাথ মহিলাই ঘৰত প্ৰৱেশ কৰাটো সম্ভৱ আছিল। গতিকে আল্লাহে তেওঁলোকক এই সময়বোৰত অনুমতি বিচাৰিবলৈ আদেশ দিলে। আল্লাহ তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ হিজাব আৰু দয়াৰ শ্বৰীয়ত লৈ আহিছিল, কিন্তু মই কেতিয়াও কাকো তেনে কৰা দেখা নাই'। আবু দাউদে কৈছে, ‘উবাইদুল্লাহ আৰু আথাৰ হাদীছে এই হাদীছক ধ্বংস কৰে’।