Menghadiahi Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam keledai liar ketika sedang ihram, lalu beliau menolaknya

Imam Muslim : 2062

و حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ ح و حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ وَاللَّفْظُ لَهُ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ حَدَّثَنَا صَالِحُ بْنُ كَيْسَانَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا مُحَمَّدٍ مَوْلَى أَبِي قَتَادَةَ يَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا قَتَادَةَ يَقُولُا خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْقَاحَةِ فَمِنَّا الْمُحْرِمُ وَمِنَّا غَيْرُ الْمُحْرِمِ إِذْ بَصُرْتُ بِأَصْحَابِي يَتَرَاءَوْنَ شَيْئًا فَنَظَرْتُ فَإِذَا حِمَارُ وَحْشٍ فَأَسْرَجْتُ فَرَسِي وَأَخَذْتُ رُمْحِي ثُمَّ رَكِبْتُ فَسَقَطَ مِنِّي سَوْطِي فَقُلْتُ لِأَصْحَابِي وَكَانُوا مُحْرِمِينَ نَاوِلُونِي السَّوْطَ فَقَالُوا وَاللَّهِ لَا نُعِينُكَ عَلَيْهِ بِشَيْءٍ فَنَزَلْتُ فَتَنَاوَلْتُهُ ثُمَّ رَكِبْتُ فَأَدْرَكْتُ الْحِمَارَ مِنْ خَلْفِهِ وَهُوَ وَرَاءَ أَكَمَةٍ فَطَعَنْتُهُ بِرُمْحِي فَعَقَرْتُهُ فَأَتَيْتُ بِهِ أَصْحَابِي فَقَالَ بَعْضُهُمْ كُلُوهُ وَقَالَ بَعْضُهُمْ لَا تَأْكُلُوهُ وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَامَنَا فَحَرَّكْتُ فَرَسِي فَأَدْرَكْتُهُ فَقَالَ هُوَ حَلَالٌ فَكُلُوهُ

Һәм беҙгә [Ҡотәйбә бин Сәғит] беҙгә [Суфьян] [Сәлих бин Әхүсән] -икенсе риүәйәттә- Һәм беҙгә [Ибн Әбү Ғүмәр] -лафаж шулай уҡ уның- Һәм беҙгә [Суфйән] Ҡәфүлә һөйләне [Сәлих бин Ҡәйсән] [Сәлих бин Ҡәйсән] ул әйтте: Мин [Әбү Ҡатаданың] әйткәнен ишеттем; Борон-борон заманда беҙ пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм менән сәйәхәттә йөрөй инек. Ҡаһаға килеп еткәс, ҡайһы берҙәребеҙ ихрамда, ҡайһы берҙәребеҙ ихрамда түгел ине. Шул арала дуҫтарымдың нимәлер ҡарап торғанын күрҙем, шуға мин дә улар менән бергә ҡараным. Фаразланыуынса, ҡырағай гимар. Шунда уҡ атымды эйәрләп, һөңгөмдө алдым, шунан атымды атланым. Тик, ҡыҙғанысҡа ҡаршы, ҡамсым төшөп китте. Ихрамдағы кешеләр булһалар ҙа, дуҫтарымдан ярҙам итегеҙ, тип һораным. Улар: «Беҙ һиңә әҙ генә лә ярҙам итә алмайбыҙ», — тип яуап бирҙеләр. Шунан үҙем алырға төштөм. Ошонан һуң тағы ла атымды егеп, һимарҙы ҡыуҙым. Мин уны ҡом өйөмө артында таптым, шунан һөңгөм менән янбашын тишеп, итен дуҫтарыма алып килдем. Ҡайһы берәүҙәр итте ашарға мөмкин, ә икенселәр ашамайым, тине. Шул арала беҙҙең алдыбыҙҙан Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм үтеп китте. Шунан атымды үҙем ҡыуып етерлек итеп шпораға һалдым. Ул: «Ит хәләл, ашағыҙ», — тигән.