Mengirimkan gadis sebagai tebusan pasukan Muslimin

حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ غَزَوْنَا فَزَارَةَ وَعَلَيْنَا أَبُو بَكْرٍ أَمَّرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْنَا فَلَمَّا كَانَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْمَاءِ سَاعَةٌ أَمَرَنَا أَبُو بَكْرٍ فَعَرَّسْنَا ثُمَّ شَنَّ الْغَارَةَ فَوَرَدَ الْمَاءَ فَقَتَلَ مَنْ قَتَلَ عَلَيْهِ وَسَبَى وَأَنْظُرُ إِلَى عُنُقٍ مِنْ النَّاسِ فِيهِمْ الذَّرَارِيُّ فَخَشِيتُ أَنْ يَسْبِقُونِي إِلَى الْجَبَلِ فَرَمَيْتُ بِسَهْمٍ بَيْنهُمْ وَبَيْنَ الْجَبَلِ فَلَمَّا رَأَوْا السَّهْمَ وَقَفُوا فَجِئْتُ بِهِمْ أَسُوقُهُمْ وَفِيهِمْ امْرَأَةٌ مِنْ بَنِي فَزَارَةَ عَلَيْهَا قَشْعٌ مِنْ أَدَمٍ قَالَ الْقَشْعُ النِّطَعُ مَعَهَا ابْنَةٌ لَهَا مِنْ أَحْسَنِ الْعَرَبِ فَسُقْتُهُمْ حَتَّى أَتَيْتُ بِهِمْ أَبَا بَكْرٍ فَنَفَّلَنِي أَبُو بَكْرٍ ابْنَتَهَا فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَمَا كَشَفْتُ لَهَا ثَوْبًا فَلَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي السُّوقِ فَقَالَ يَا سَلَمَةُ هَبْ لِي الْمَرْأَةَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ لَقَدْ أَعْجَبَتْنِي وَمَا كَشَفْتُ لَهَا ثَوْبًا ثُمَّ لَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْغَدِ فِي السُّوقِ فَقَالَ لِي يَا سَلَمَةُ هَبْ لِي الْمَرْأَةَ لِلَّهِ أَبُوكَ فَقُلْتُ هِيَ لَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَوَاللَّهِ مَا كَشَفْتُ لَهَا ثَوْبًا فَبَعَثَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَفَدَى بِهَا نَاسًا مِنْ الْمُسْلِمِينَ كَانُوا أُسِرُوا بِمَكَّةَ

Al à dit [Zuhair ben Harb] al à dit [Umar ben Yunus] al à dit [Ikrimah ben ‘Ammar] al à dit [Iyas ben Salamah] al à dit [me pari] al à dit; “O ai scombatût une volte te zone di Fazarah sot dal comant di Abu Bakr, che al fo nomenât dal Rasulullah par vuidânus. Cuant che la distance de sorzint e cjapà dome cualchi moment, Abu Bakr al ordenà di riposâ un moment intant che al direzeve la nestre strategjie di atac, cemût svicinâsi ae sorzint e atacâ e cjapâ presonîrs. Alore o viodè tra di lôr - il nemì - che a jerin fruts e feminis cjapâts. Stant che o jeri preocupât che a varessin scjampât su la mont prin, o ai plovât frecis sul grup nemì ator de mont. Cuant che a àn viodût lis frecis che a tiravin viers di lôr, a si son fermâts e o ju ai arestât. Al è vignût fûr che jenfri di lôr e jere une femine di Banu Fazarah che e veve metût sù un cuviert di cjâf fat di cuâl, compagnade di sô fie che e jere biele jenfri i araps. Dopo o lu ai consegnât a Abu Bakr, daspò Abu Bakr al mi à dât la sô fie come tesor dal ghanimah. Dopo di chê o jerin lâts a cjase e o rivàrin a Medine, e ancje jo no vevi timp di fâ l’amôr cu la fantate. Cuant che o jeri tal marcjât, o ai cjatât il Rasulullah, al mi à dit subit: “O Abu Salamah, dam la fantate di ieri!” Duncje o ai rispuindût: ‘O Messazîr di Allah, par Allah al à pardabon maraveât me, ma no ai ancjemò vût la pussibilitât di vê sessu cun lui’. Po dopo, la dì dopo, il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al mi cjatà tal marcjât e al mi disè: “O Salama, dam la fantate di ieri!” Duncje o ai dit; ‘E je par te, o Messazîr di Allah, par Allah no ai mai vût sessu cun jè’. Po dopo, il Rasulullah al mandà la fantate a Meche come riscat pes trupis musulmanis che a jerin cjapadis presonîrs li.