Mengirimkan gadis sebagai tebusan pasukan Muslimin

حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ غَزَوْنَا فَزَارَةَ وَعَلَيْنَا أَبُو بَكْرٍ أَمَّرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْنَا فَلَمَّا كَانَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْمَاءِ سَاعَةٌ أَمَرَنَا أَبُو بَكْرٍ فَعَرَّسْنَا ثُمَّ شَنَّ الْغَارَةَ فَوَرَدَ الْمَاءَ فَقَتَلَ مَنْ قَتَلَ عَلَيْهِ وَسَبَى وَأَنْظُرُ إِلَى عُنُقٍ مِنْ النَّاسِ فِيهِمْ الذَّرَارِيُّ فَخَشِيتُ أَنْ يَسْبِقُونِي إِلَى الْجَبَلِ فَرَمَيْتُ بِسَهْمٍ بَيْنهُمْ وَبَيْنَ الْجَبَلِ فَلَمَّا رَأَوْا السَّهْمَ وَقَفُوا فَجِئْتُ بِهِمْ أَسُوقُهُمْ وَفِيهِمْ امْرَأَةٌ مِنْ بَنِي فَزَارَةَ عَلَيْهَا قَشْعٌ مِنْ أَدَمٍ قَالَ الْقَشْعُ النِّطَعُ مَعَهَا ابْنَةٌ لَهَا مِنْ أَحْسَنِ الْعَرَبِ فَسُقْتُهُمْ حَتَّى أَتَيْتُ بِهِمْ أَبَا بَكْرٍ فَنَفَّلَنِي أَبُو بَكْرٍ ابْنَتَهَا فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ وَمَا كَشَفْتُ لَهَا ثَوْبًا فَلَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي السُّوقِ فَقَالَ يَا سَلَمَةُ هَبْ لِي الْمَرْأَةَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ لَقَدْ أَعْجَبَتْنِي وَمَا كَشَفْتُ لَهَا ثَوْبًا ثُمَّ لَقِيَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْغَدِ فِي السُّوقِ فَقَالَ لِي يَا سَلَمَةُ هَبْ لِي الْمَرْأَةَ لِلَّهِ أَبُوكَ فَقُلْتُ هِيَ لَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَوَاللَّهِ مَا كَشَفْتُ لَهَا ثَوْبًا فَبَعَثَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَفَدَى بِهَا نَاسًا مِنْ الْمُسْلِمِينَ كَانُوا أُسِرُوا بِمَكَّةَ

[জুহাইৰ বিন হাৰ্বে] আমাক ক’লে [উমৰ বিন ইউনুছে] আমাক ক’লে [ইক্ৰিমা বিন আম্মাৰে] মোক ক’লে [ইয়াছ বিন ছালামাহ] মোক [মোৰ পিতৃ] ক’লে যে, ‘মই এবাৰ ফজাৰা অঞ্চলত আবু বকৰৰ আদেশত যুদ্ধ কৰিছিলো, যাক আল্লাহৰ ৰাছুল (ছাঃ)য়ে আমাৰ নেতৃত্ব দিবলৈ নিযুক্ত কৰিছিল। যেতিয়া বসন্তৰ দূৰত্ব মাত্ৰ কেইমুহূৰ্ত আছিল, তেতিয়া আবু বক্ৰে আমাক আক্ৰমণৰ কৌশল, বসন্তৰ কাষ চাপি কেনেকৈ আক্ৰমণ কৰিব আৰু বন্দী ল’ব, সেই বিষয়ে নিৰ্দেশনা দি কিছু সময় জিৰণি ল’বলৈ নিৰ্দেশ দিলে। তেতিয়া সংঘটিতভাৱে দেখিলোঁ যে তেওঁলোকৰ মাজত - শত্ৰু - শিশু আৰু মহিলাৰ বন্দী আছিল। কাৰণ সিহঁতে প্ৰথমে পাহাৰত উঠিব বুলি চিন্তিত হৈ আছিলো বাবেই পাহাৰৰ আশে-পাশে থকা শত্ৰুৰ দলটোৰ ফালে কাঁড় বৰষুণ দিলোঁ। কাঁড়বোৰ সিহঁতৰ ফালে উৰি যোৱা দেখাৰ লগে লগে সিহঁত ৰৈ গ’ল আৰু মই সিহঁতক ধৰিলোঁ। দেখা গ’ল যে তেওঁলোকৰ ভিতৰত বাণী ফজাৰাৰ এগৰাকী মহিলাও আছিল যিয়ে চামৰাৰে নিৰ্মিত মূৰত আৱৰণ পিন্ধিছিল, তেওঁৰ লগত আছিল আৰবসকলৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ধুনীয়া কন্যাও। তাৰ পিছত মই আবু বকৰৰ হাতত গতাই দিলোঁ, তাৰ পিছত আবু বকৰে নিজৰ ছোৱালীজনীক ঘনিমাৰ ধন হিচাপে মোক দিলে। ইয়াৰ পিছত আমি ঘৰলৈ গৈ মদিনা পালোঁ, আৰু মোৰো ছোৱালীজনীৰ লগত প্ৰেম কৰিবলৈ সময় নাপালোঁ। বজাৰত থাকোঁতে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামক লগ পাই লগে লগে মোক ক’লে: ‘হে আবু চালামাহ, কালিৰ ছোৱালীজনী মোক দিয়া!’ গতিকে মই উত্তৰ দিলোঁ, ‘হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আল্লাহৰ কচম তেওঁ মোক সঁচাকৈয়ে আচৰিত কৰি তুলিছে, কিন্তু তেওঁৰ লগত যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰাৰ সুযোগ এতিয়াও পোৱা নাই’। তাৰ পিছত পিছদিনা ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে মোক বজাৰত লগ ধৰি মোক ক’লে: ‘হে চালামাহ, কালিৰ ছোৱালীজনী মোক দিয়া!’। গতিকে মই ক’লোঁ, ‘তাই তোমাৰ বাবেই, হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আল্লাহৰ কচম মই তাইৰ লগত কেতিয়াও যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা নাই’। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ছোৱালীজনীক তাত বন্দী কৰি ৰখা মুছলমান সৈন্যৰ মুক্তিপণ হিচাপে মক্কালৈ পঠিয়াই দিলে'।