Rasulullah melaksanakan shalat Istisqa dan mengangkat kedua tangan untuk memohon hujan, kemudian berdoa: Ya Allah, turunkanlah hujan ini di sekitar kami dan jangan sampai menghancurkan kami

أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شَرِيكُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ رَجُلًا دَخَلَ الْمَسْجِدَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ يَخْطُبُ فَاسْتَقْبَلَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمًا وَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكَتْ الْأَمْوَالُ وَانْقَطَعَتْ السُّبُلُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يُغِيثَنَا فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدَيْهِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ أَغِثْنَا اللَّهُمَّ أَغِثْنَا قَالَ أَنَسٌ وَلَا وَاللَّهِ مَا نَرَى فِي السَّمَاءِ مِنْ سَحَابَةٍ وَلَا قَزَعَةٍ وَمَا بَيْنَنَا وَبَيْنَ سَلْعٍ مِنْ بَيْتٍ وَلَا دَارٍ فَطَلَعَتْ سَحَابَةٌ مِثْلُ التُّرْسِ فَلَمَّا تَوَسَّطَتْ السَّمَاءَ انْتَشَرَتْ وَأَمْطَرَتْ قَالَ أَنَسٌ وَلَا وَاللَّهِ مَا رَأَيْنَا الشَّمْسَ سَبْتًا قَالَ ثُمَّ دَخَلَ رَجُلٌ مِنْ ذَلِكَ الْبَابِ فِي الْجُمُعَةِ الْمُقْبِلَةِ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ يَخْطُبُ فَاسْتَقْبَلَهُ قَائِمًا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ وَسَلَّمَ عَلَيْكَ هَلَكَتْ الْأَمْوَالُ وَانْقَطَعَتْ السُّبُلُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يُمْسِكَهَا عَنَّا فَرَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدَيْهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ حَوَالَيْنَا وَلَا عَلَيْنَا اللَّهُمَّ عَلَى الْآكَامِ وَالظِّرَابِ وَبُطُونِ الْأَوْدِيَةِ وَمَنَابِتِ الشَّجَرِ قَالَ فَأَقْلَعَتْ وَخَرَجْنَا نَمْشِي فِي الشَّمْسِقَالَ شَرِيكٌ سَأَلْتُ أَنَسًا أَهُوَ الرَّجُلُ الْأَوَّلُ قَالَ لَا

Ба мо [Алӣ ибни Ҳуҷр] хабар дод, гуфт: ба мо [Исмоил ибни Ҷаъфар] гуфт, гуфт; ба мо [Шарик ибни Абдуллоҳ] аз [Анас ибни Молик] гуфт; «Марде буд, ки назди Расули Худо (с) омад, дар ҳоле, ки дар ҳоле, ки истода хутба мекард, пас дар ҳоли истода ба ӯ рӯбарӯ шуд ва гуфт: «Эй Расули Худо, молу мулк хароб шуд ва роҳҳо бурида шуданд, пас аз Худои азза ва ҷалла дуо кун, ки моро ёрӣ кунад». Сўнг Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам қўлларини кўтариб: «Эй Аллоҳим, бизга ёрдам бергин», дедилар. Эй Аллоҳ, бизга ёрдам бер”. Анас гуфт; «На, савганд ба Худо, мо дар осмон абре надидем ва абре набуд, дар ҳоле ки миёни мо ва кӯҳи Сало - кӯҳе дар Мадина хонае набуд, пас абре чун сипар пайдо шуд ва пас аз он ки абр дар миёни осмон буд, паҳн шуд ва чун борон борид. Савганд ба Худо, як ҳафта аст, ки офтобро надидаем». Анас (р) дар идома гуфт: «Дар рўзи љумъаи дигар марде назди Расули Худо (с) аз дар омад, ки Расули Худо (с) дар њоли истода хутба мегуфтанд, сипас он мард гуфт; Ё Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам молу мулк вайрон шуд ва роххо бурида шуд пас аз Аллох дуо кун то боронро аз мо боздорад. Сўнг Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам қўлларини кўтариб дуо қилдилар: «Эй Аллоҳим, бизнинг атрофимизга ёмғир юбор, бизга эмас. Худоё, онро бар теппаҳо, кӯҳҳо ва поёни водиҳо ва дар он ҷое, ки дарахт мерӯяд, бифирист». Пас абрҳо нопадид шуданд ва мо берун баромада, зери офтоби тафсон роҳ мерафтем». Шарик гуфт; Аз Анас пурсидам; «Оё вай аввалин одам аст? Ҷавоб дод: «Не».