Al Jabbar

Imam Ahmad : 3704

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ آخِرُ مَنْ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ رَجُلٌ فَهُوَ يَمْشِي مَرَّةً وَيَكْبُو مَرَّةً وَتَسْقَفُهُ النَّارُ مَرَّةً فَإِذَا جَاوَزَهَا الْتَفَتَ إِلَيْهَا فَقَالَ تَبَارَكَ الَّذِي أَنْجَانِي مِنْكِ لَقَدْ أَعْطَانِي اللَّهُ شَيْئًا مَا أَعْطَاهُ أَحَدًا مِنْ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ فَتُرْفَعُ لَهُ شَجَرَةٌ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ أَدْنِنِي مِنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ فَأَسْتَظِلَّ بِظِلِّهَا فَأَشْرَبَ مِنْ مَائِهَا فَيَقُولُ لَهُ اللَّهُ يَا ابْنَ آدَمَ فَلَعَلِّي إِذَا أَعْطَيْتُكَهَا سَأَلْتَنِي غَيْرَهَا فَيَقُولُ لَا يَا رَبِّ وَيُعَاهِدُهُ أَنْ لَا يَسْأَلَهُ غَيْرَهَا قَالَ وَرَبُّهُ عَزَّ وَجَلَّ يَعْذُرُهُ لِأَنَّهُ يَرَى مَا لَا صَبْرَ لَهُ عَلَيْهِ فَيُدْنِيهِ مِنْهَا فَيَسْتَظِلُّ بِظِلِّهَا وَيَشْرَبُ مِنْ مَائِهَا ثُمَّ تُرْفَعُ لَهُ شَجَرَةٌ هِيَ أَحْسَنُ مِنْ الْأُولَى فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ هَذِهِ فَلْأَشْرَبْ مِنْ مَائِهَا وَأَسْتَظِلَّ بِظِلِّهَا لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَهَا فَيَقُولُ ابْنَ آدَمَ أَلَمْ تُعَاهِدْنِي أَنْ لَا تَسْأَلَنِي غَيْرَهَا فَيَقُولُ لَعَلِّي إِنْ أَدْنَيْتُكَ مِنْهَا تَسْأَلُنِي غَيْرَهَا فَيُعَاهِدُهُ أَنْ لَا يَسْأَلَهُ غَيْرَهَا وَرَبُّهُ عَزَّ وَجَلَّ يَعْذُرُهُ لِأَنَّهُ يَرَى مَا لَا صَبْرَ لَهُ عَلَيْهِ فَيُدْنِيهِ مِنْهَا فَيَسْتَظِلُّ بِظِلِّهَا وَيَشْرَبُ مِنْ مَائِهَا ثُمَّ تُرْفَعُ لَهُ شَجَرَةٌ عِنْدَ بَابِ الْجَنَّةِ هِيَ أَحْسَنُ مِنْ الْأُولَيَيْنِ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ أَدْنِنِي مِنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ فَأَسْتَظِلَّ بِظِلِّهَا وَأَشْرَبَ مِنْ مَائِهَا لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَهَا فَيَقُولُ يَا ابْنَ آدَمَ أَلَمْ تُعَاهِدْنِي أَنْ لَا تَسْأَلَنِي غَيْرَهَا قَالَ بَلَى أَيْ رَبِّ هَذِهِ لَا أَسْأَلُكَ غَيْرَهَا فَيَقُولُ لَعَلِّي إِنْ أَدْنَيْتُكَ مِنْهَا تَسْأَلُنِي غَيْرَهَا فَيُعَاهِدُهُ أَنْ لَا يَسْأَلَهُ غَيْرَهَا وَرَبُّهُ يَعْذُرُهُ لِأَنَّهُ يَرَى مَا لَا صَبْرَ لَهُ عَلَيْهِ فَيُدْنِيهِ مِنْهَا فَإِذَا أَدْنَاهُ مِنْهَا سَمِعَ أَصْوَاتَ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ أَدْخِلْنِيهَا فَيَقُولُ يَا ابْنَ آدَمَ مَا يَصْرِينِي مِنْكَ أَيُرْضِيكَ أَنْ أُعْطِيَكَ الدُّنْيَا وَمِثْلَهَا مَعَهَا فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ أَتَسْتَهْزِئُ بِي وَأَنْتَ رَبُّ الْعَالَمِينَ فَضَحِكَ ابْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَلَا تَسْأَلُونِي مِمَّا أَضْحَكُ فَقَالُوا مِمَّ تَضْحَكُ فَقَالَ هَكَذَا ضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَلَا تَسْأَلُونِي مِمَّ أَضْحَكُ فَقَالُوا مِمَّ تَضْحَكُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ مِنْ ضَحِكِ رَبِّي حِينَ قَالَ أَتَسْتَهْزِئُ مِنِّي وَأَنْتَ رَبُّ الْعَالَمِينَ فَيَقُولُ إِنِّي لَا أَسْتَهْزِئُ مِنْكَ وَلَكِنِّي عَلَى مَا أَشَاءُ قَدِيرٌ

Беҙгә [Аффанға] әйтелде, беҙгә [Хәммәткә] әйтелде, беҙгә [Әнәс бин Мәликтән] [Ибн Мәсғүдтән] [Ибн Мәсғүдтән] хәбәр ителгән, тип, Аллаһ Рәсүле саллаллаһу ғәләйһи ғәләйһис-сәләм әйткән: «Һуңғы кеше ожмахҡа инә, ҡайһы саҡта уны ҡайһы саҡта йөрөй. Шират янынан үткәс, уға боролоп, былай тине; Мине унан ҡотҡарғанға дан, ысынлап та, Аллаһы Тәғәлә миңә башынан аҙағына тиклем бер кемгә лә бирелмәгән нәмә бирҙе. Шунан уға ағас күтәрҙеләр, тине; Эй, Раббым, был ағасты яҡынайт, уның күләгәһенә һыйынып, һыуын эсермен. Шуға күрә Аллаһы Тәғәлә уға: Әй, Әҙәм улы, һәр ваҡыт Миңә доға ҡыл, әгәр Мин уны һиңә бирһәм, тимәк, һин Минән башҡа нәмә һорарһың. Ул шулай уҡ; Юҡ, Раббым. Һәм ул Уның менән килешеп, Унан башҡа бер нәмә лә һорамаҫҡа’. Ул артабан: «Раббыһы Ҡөҙрәтле, Юғары булғанда, Ул уны ғәфү итте, сөнки ул уны был хәлгә түҙемһеҙләндергән нәмәне күрҙе». Шулай итеп, ағас күләгәһенә һыйынып, һыуын эсһен өсөн, ағасты уға яҡын килтергәндәр, шунан ул үҙе өсөн тәүгеһенән дә матурыраҡ ағасты күтәргән. Ул шулай уҡ; Эй, Раббым, был ағастың һыуын эсеп, күләгәһенә һыйынғансы, Һинән башҡа бер нәмә лә һорамаясаҡмын. Шуға күрә Ул: «Эй, Әҙәм улы, һин Минең менән килешеү төҙөнөңмө, Минән башҡа бер нәмә лә һорамаҫһың? Ул тағы ла әйтте: Кем белә, һине үҙенә яҡынайтһам, һин Минән башҡа нәмә һорарһың. Шунан һуң ул Уға башҡа нәмә һорамаҫҡа вәғәҙә бирә, ә Аллаһы Тәғәлә Әззә вә Джалла уны ғәфү итә, сөнки ул был нәмәгә түҙемһеҙлек күрһәткән нәмәне күргән. Шулай итеп, ағасты уның күләгәһенә һыйынып, һыуын эсһен өсөн уға яҡын килтергәндәр, шунан күк ҡапҡаһы янында уның өсөн бөтә ағастарҙан да матурыраҡ ағас үҫтергәндәр. Ул шулай уҡ; Эй, Раббым, был ағасты яҡын килтер, уның күләгәһенә һыйынырға, һыуын эсергә, Һинән башҡа бер нәмә лә һорамаясаҡмын. Шуға күрә Ул: «Эй, Әҙәм улы, һин Минең менән килешеү төҙөнмәнеңме, Минән башҡа бер нәмә лә һорамаҫҡа? Ул яуап бирҙе; Дөрөҫ, Раббым, тик ошо ағас, Мин Һинән башҡа бер нәмә лә һорамаясаҡмын. Ул әйтте: Кем белә, әгәр мин һеҙҙе үҙенә яҡынайтһам, һеҙ Минән башҡа нәмә һорарһығыҙ, шунан һуң ул Уға вәғәҙә бирҙе, башҡа нәмә һорамаҫҡа, шул уҡ ваҡытта Раббыһы уны ғәфү итте, сөнки ул уны быға түҙемһеҙләндергән нәмәне күрҙе. Шулай итеп, ағас уға яҡын килтерелде, Ул уны ағасҡа яҡын килтергәндә, ул күктә йәшәүселәрҙең тауышын ишетте, ул әйтте; Эй, Раббым, мине унда индер. Шулай итеп, Ул әйтте: «Эй, Әҙәм улы, Мин һинән тағы нимәне алып ташларға тейешмен? Донъяны һәм уның кеүек нәмәләрен бер юлы бирһәм, ҡәнәғәт булырһығыҙмы? Ул һораны; Эй, Раббым, һин йыһандың Раббыһы булғанда, минән мыҫҡыл итәһеңме?» Шулай итеп, Ибн Мәсғүд көлдө лә әйтте; Ниңә көләһең, тип һорамайһыңмы? Улар һорай; Ниңә көләһең? Ул яуап бирҙе; Аллаһ Рәсүле (салләллаһу ғәләйһи үә сәлләм) шулай итеп көлдө лә, һуңынан: «Ни өсөн көлдөң, тип һораманыңмы?» Улар һорай; Ниңә көләһең, эй, Аллаһ Рәсүле? Ул яуап бирҙе: «Сөнки Раббым кеше һорағанда көлгән, һин йыһандың Раббыһы булғанда минән мыҫҡыл итәһеңме?» Шулай итеп, Ул әйтте: «Ысынлап та, Мин һеҙҙән мыҫҡыл итмәйем, әммә Мин теләгән эшемдә Ҡөҙрәтлемен», — тине.