Rasulullah menjama’ dua shalat saat sedang dalam perjalanan, antara maghrib dengan isya’ dan dzuhur dengan ashar

Imam Nasa'i : 584

أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَزِيعٍ قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ قَالَ حَدَّثَنَا كَثِيرُ بْنُ قَارَوَنْدَا قَالَ سَأَلْتُ سَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِعَنْ صَلَاةِ أَبِيهِ فِي السَّفَرِ وَسَأَلْنَاهُ هَلْ كَانَ يَجْمَعُ بَيْنَ شَيْءٍ مِنْ صَلَاتِهِ فِي سَفَرِهِ فَذَكَرَ أَنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ أَبِي عُبَيْدٍ كَانَتْ تَحْتَهُ فَكَتَبَتْ إِلَيْهِ وَهُوَ فِي زَرَّاعَةٍ لَهُ أَنِّي فِي آخِرِ يَوْمٍ مِنْ أَيَّامِ الدُّنْيَا وَأَوَّلِ يَوْمٍ مِنْ الْآخِرَةِ فَرَكِبَ فَأَسْرَعَ السَّيْرَ إِلَيْهَا حَتَّى إِذَا حَانَتْ صَلَاةُ الظُّهْرِ قَالَ لَهُ الْمُؤَذِّنُ الصَّلَاةَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَلَمْ يَلْتَفِتْ حَتَّى إِذَا كَانَ بَيْنَ الصَّلَاتَيْنِ نَزَلَ فَقَالَ أَقِمْ فَإِذَا سَلَّمْتُ فَأَقِمْ فَصَلَّى ثُمَّ رَكِبَ حَتَّى إِذَا غَابَتْ الشَّمْسُ قَالَ لَهُ الْمُؤَذِّنُ الصَّلَاةَ فَقَالَ كَفِعْلِكَ فِي صَلَاةِ الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ ثُمَّ سَارَ حَتَّى إِذَا اشْتَبَكَتْ النُّجُومُ نَزَلَ ثُمَّ قَالَ لِلْمُؤَذِّنِ أَقِمْ فَإِذَا سَلَّمْتُ فَأَقِمْ فَصَلَّى ثُمَّ انْصَرَفَ فَالْتَفَتَ إِلَيْنَا فَقَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمْ الْأَمْرُ الَّذِي يَخَافُ فَوْتَهُ فَلْيُصَلِّ هَذِهِ الصَّلَاةَ

Беҙгә [Мөхәммәт бин Абдулла бин Базиға] хәбәр итеп, ул әйтте; Беҙгә [Йәзид бин Зүрәи] әйтелгән; Беҙгә [Ҡацир бин Ҡараванда] әйтте, ул әйтте; «Мин [Сәлим бин Абдуллаһтан] сәйәхәттә [атаһының] намаҙҙары тураһында һораным, «Сәйәхәттәге ике намаҙ араһында ул ҡушылдымы» Шунан Сәлим Шәфийә бинт Әбү Үбәйдтең - ул уның ҡатыны - уға баҫыуында булғанда хат яҙғанын телгә алды. Ул -Шәфия-: «Мин был донъяның һуңғы көндәрендә, ә теге донъяла көндәрҙең башындамын», — тигән. Һуңынан Сәлим шунда уҡ үҙенең машинаһына ултырып, тиҙ генә Шәфиәгә табан китте, тик төшкө намаҙ ваҡыты етте һәм мөәзин уға: «Намаҙ ҡыл, эй Әбү Абдурахман», — тине, әммә ул боролманы, ике намаҙ араһында ваҡыт еткәнсе, ул төштө һәм: «Әйт, ҡасан намаҙҙы әйтте -финид. -тине- тағы ла иҡамәт әйт'. Шунан доға ҡылды. Шунан тағы ла машинаһына ултырҙы, ҡояш байығас, мөәззин: «Намаҙ уҡығыҙ!», - тине, Сәлим: «Зәхр һәм әср намаҙҙары ваҡытында нимә эшләйһегеҙ, шуны эшләгеҙ», — тине. Шунан Сәлим тағы атланы ла, йондоҙҙар күренә башлағас - кис була башлағас - туҡтаны. Шунан мөәҙзингә: «Мин иҡамәт уҡыйым һәм намаҙ уҡып бөткәс - тине - шунан мин тағы иҡамат уҡыйым, шунан ул намаҙ уҡый», — тигән. Шунан намаҙҙы тамамлағас, беҙгә боролоп: «Аллаһ Рәсүле саллаллаһу ғәләйһи үә сәлләм әйтте: «Әгәр ҙә һеҙҙең берегеҙ юғалтыуҙан ҡурҡҡан мәсьәлә менән осрашһа, былай доға ҡылығыҙ» -Күплек һанында тәҡдим-».