Keutamaan pasukan yang berperang di jalan Allah dengan menyeberangi lautan

حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ مُوسَى الْأَنْصَارِيُّ حَدَّثَنَا مَعْنٌ حَدَّثَنَا مَالِكٌ عَنْ إِسْحَقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدْخُلُ عَلَى أُمِّ حَرَامٍ بِنْتِ مِلْحَانَ فَتُطْعِمُهُ وَكَانَتْ أُمُّ حَرَامٍ تَحْتَ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ فَدَخَلَ عَلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَأَطْعَمَتْهُ وَجَلَسَتْ تَفْلِي رَأْسَهُ فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ قَالَتْ فَقُلْتُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَرْكَبُونَ ثَبَجَ هَذَا الْبَحْرِ مُلُوكٌ عَلَى الْأَسِرَّةِ أَوْ مِثْلَ الْمُلُوكِ عَلَى الْأَسِرَّةِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ فَدَعَا لَهَا ثُمَّ وَضَعَ رَأْسَهُ فَنَامَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ قَالَتْ فَقُلْتُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ نَحْوَ مَا قَالَ فِي الْأَوَّلِ قَالَتْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ قَالَ أَنْتِ مِنْ الْأَوَّلِينَقَالَ فَرَكِبَتْ أُمُّ حَرَامٍ الْبَحْرَ فِي زَمَانِ مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ فَصُرِعَتْ عَنْ دَابَّتِهَا حِينَ خَرَجَتْ مِنْ الْبَحْرِ فَهَلَكَتْ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَأُمُّ حَرَامٍ بِنْتُ مِلْحَانَ هِيَ أُخْتُ أُمِّ سُلَيْمٍ وَهِيَ خَالَةُ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ

Безгә [Исхак бин Муса Әл-Әнсари] әйтте, безгә [Мә'н] әйтте, безгә [Мәлик] әйтте, [Исхак бин Абдулла бин Әбу Талха]дан [Әнәс бин Малик] Ул бервакыт аның болай дигәнен ишеткән: "Аллаһның Илчесе салләллаһу галәйһи вәссәлам бервакыт Өмм Хәрам бинт Милхан янына килгән, аннары Өмм Хәрам аңа ризык китергән. Өмм Хәрам Убадә бин Әш Шамитның хатыны булган, бер көнне Пәйгамбәр салләллаһу галәйһи вәссәлам аның белән очрашкан һәм аңа ризык биргән. Аннары ул башын тотып утырган, Рәсүл салләллаһу галәйһи вәссәлам йоклап киткән. Шуннан соң ул көлеп торган, Өмм Хәрам: "Мин сорадым: "Сезне нәрсә көлдерде, әй Аллаһның Илчесе?" Ул җавап биргән: "Миңа өммәтемнән Аллаһ юлында сугышучы берничә кеше күрсәтелде, алар диңгездән дивандагы патшалар кебек өстенрәк", - дип. Мин әйттем: "Әй Аллаһның Илчесе, мин дә шуларның берсе булсам иде дип дога кыл", - дип. Аннары ул Өммү Хәрам өчен дога кылды һәм башын йокларга яткырды. Аннары торып көлде. Өммү Хәрам әйтте: "Мин сорадым: "Әй Аллаһның Илчесе, сине нәрсә көлдерә?" Ул җавап бирде: "Миңа өммәтемнән Аллаһ юлында сугышучылар күренде... ул башында әйткәнчә. Өммү Хәрам әйтте: "Мин әйттем: "Әй Аллаһның Илчесе, мин дә шуларның берсе булыр өчен дога кыл", - диде. Ул әйтте: "Син аларның беренчеләреннәнсең". Аннары Өммү Хәрам Муавия бин Әбү Суфьян патшалыгы вакытында диңгезләрдә йөзде. Ул диңгездән төшәргә җыенганда, атыннан сикереп төште һәм үлде. Әбү Гайсә әйтте: "Бу хәдис хәсән ышанычлы. Өммү Хәрам бинт Милхан Өммү Сулаймның апасы, ул Әнәс бин Мәликнең апасы иде".