Beliau meminta Abu Bakar ash-Shiddiq untuk menjadi imam shalat menggantikannya

Imam Bukhari : 624

حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ الْأَسْوَدِ قَالَ كُنَّا عِنْدَ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا فَذَكَرْنَا الْمُوَاظَبَةَ عَلَى الصَّلَاةِ وَالتَّعْظِيمَ لَهَا قَالَتْلَمَّا مَرِضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَضَهُ الَّذِي مَاتَ فِيهِ فَحَضَرَتْ الصَّلَاةُ فَأُذِّنَ فَقَالَ مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ رَجُلٌ أَسِيفٌ إِذَا قَامَ فِي مَقَامِكَ لَمْ يَسْتَطِعْ أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ وَأَعَادَ فَأَعَادُوا لَهُ فَأَعَادَ الثَّالِثَةَ فَقَالَ إِنَّكُنَّ صَوَاحِبُ يُوسُفَ مُرُوا أَبَا بَكْرٍ فَلْيُصَلِّ بِالنَّاسِ فَخَرَجَ أَبُو بَكْرٍ فَصَلَّى فَوَجَدَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ نَفْسِهِ خِفَّةً فَخَرَجَ يُهَادَى بَيْنَ رَجُلَيْنِ كَأَنِّي أَنْظُرُ رِجْلَيْهِ تَخُطَّانِ مِنْ الْوَجَعِ فَأَرَادَ أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَتَأَخَّرَ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ مَكَانَكَ ثُمَّ أُتِيَ بِهِ حَتَّى جَلَسَ إِلَى جَنْبِهِ قِيلَ لِلْأَعْمَشِ وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي وَأَبُو بَكْرٍ يُصَلِّي بِصَلَاتِهِ وَالنَّاسُ يُصَلُّونَ بِصَلَاةِ أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ بِرَأْسِهِ نَعَمْرَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ عَنْ شُعْبَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ بَعْضَهُ وَزَادَ أَبُو مُعَاوِيَةَ جَلَسَ عَنْ يَسَارِ أَبِي بَكْرٍ فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ يُصَلِّي قَائِمًا

Был беҙгә әйтелгән [Ғүмәр бин Хафш бин Гиятс] әйтте, был миңә әйтелгән [Минең атайым] әйтте, был беҙгә әйтелгән [Әл-Әл-Әмәси] [Ибраһим] [Әл-Әсүәд] әйтте: «Беҙ [Ғәйсә] менән булдыҡ, ҡасан беҙ уны йәмәғәт намаҙы менән шөғөлләнергә проблема тураһында һөйләнек. Шулай итеп, Ғәйсә: «Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи үсәллам ауырып киткәс, уның үлеменә килтергән, намаҙ ваҡыты килеп етте һәм аҙан ҡылдылар», — тигән. Ул һуңынан -ҡатындарына-: «Әбү Бәкергә әйтегеҙ, халыҡ менән бергә намаҙ уҡыһын», — тигән. Шунан уға: «Ысынлап та, Әбү Бәкер көсһөҙ кеше һәм еңел илай -Ҡөрьән уҡығанда-», — тинеләр. Ул халыҡты намаҙҙа етәкләүҙә Остаздың вазифаһын алмаштыра алмаясаҡ». Әйткәндәрен ҡабатланы, улар ҙа бер үк яуап бирҙе. Шулай өс тапҡыр дауам итте һәм, ахыр сиктә: «Һеҙ Йософтоң ҡатындарына оҡшағанһығыҙ! Әбү Бәкергә намаҙ уҡырға ҡушығыҙ. Шулай итеп, Әбү Бәкр йәмәғәт намаҙын уҡырға сыҡты. Ул шунан үҙен бер аҙ яңы тойҙо, ауырыуҙан ике аяғы ергә тейгән кеүек, ике кеше янында мәсеткә сыҡты. Уның барлығын күреп, Әбү Бәкер артҡа сигенергә ниәтләй, әммә пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм уға үҙ урынында ҡалырға ишара итеп ҡамасаулай. Шунан һуң уны Әбү Бәкер эргәһенә ултырттылар. Әл-Әғмәсигә: «Ул намаҙ уҡыны, ә һуңынан Әбү Бәкер уның намаҙына эйәреп намаҙ уҡыны, ә халыҡ Әбү Бәкерҙең намаҙына эйәреп намаҙ уҡынымы?» Шул саҡ Әл Әғмәси башын эйеп, “Эйе” тип яуап бирҙе. [Әбү Дауыт] шулай уҡ уны [Сөғбә]нән [Әл-Ғәмәси] өлөшләтә риүәйәт иткән, ә [Әбү Мөғәвиә] өҫтәгән: «Ул Әбү Бәкрҙең һул яғында ултырып намаҙ уҡыған, ә Әбү Бәкр баҫып намаҙ уҡыған».