Rasulullah mengadakan perjanjian damai dengan penduduk Hudaibiyah dan bersedia menghapus kata ‘Muhammad Rasulullah’

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ ثَوْرٍ حَدَّثَهُمْ عَنْ مَعْمَرٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ قَالَخَرَجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ فِي بِضْعَ عَشْرَةَ مِائَةً مِنْ أَصْحَابِهِ حَتَّى إِذَا كَانُوا بِذِي الْحُلَيْفَةِ قَلَّدَ الْهَدْيَ وَأَشْعَرَهُ وَأَحْرَمَ بِالْعُمْرَةِ وَسَاقَ الْحَدِيثَ قَالَ وَسَارَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يَهْبِطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ خَلَأَتْ الْقَصْوَاءُ مَرَّتَيْنِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا خَلَأَتْ وَمَا ذَلِكَ لَهَا بِخُلُقٍ وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا يَسْأَلُونِي الْيَوْمَ خُطَّةً يُعَظِّمُونَ بِهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلَّا أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ فَجَاءَهُ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ ثُمَّ أَتَاهُ يَعْنِي عُرْوَةَ بْنَ مَسْعُودٍ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكُلَّمَا كَلَّمَهُ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ والْمُغِيَرةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ فَضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ وَقَالَ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَتِهِ فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ فَقَالَ أَيْ غُدَرُ أَوَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَقَتَلَهُمْ وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا الْإِسْلَامُ فَقَدْ قَبِلْنَا وَأَمَّا الْمَالُ فَإِنَّهُ مَالُ غَدْرٍ لَا حَاجَةَ لَنَا فِيهِ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اكْتُبْ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَقَصَّ الْخَبَرَ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لَا يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ إِلَّا رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قَضِيَّةِ الْكِتَابِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِأَصْحَابِهِ قُومُوا فَانْحَرُوا ثُمَّ احْلِقُوا ثُمَّ جَاءَ نِسْوَةٌ مُؤْمِنَاتٌ مُهَاجِرَاتٌ الْآيَةَ فَنَهَاهُمْ اللَّهُ أَنْ يَرُدُّوهُنَّ وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَرُدُّوا الصَّدَاقَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الْمَدِينَةِ فَجَاءَهُ أَبُو بَصِيرٍ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ يَعْنِي فَأَرْسَلُوا فِي طَلَبِهِ فَدَفَعَهُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ فَخَرَجَا بِهِ حَتَّى إِذْ بَلَغَا ذَا الْحُلَيْفَةِ نَزَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ تَمْرٍ لَهُمْ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ لِأَحَدِ الرَّجُلَيْنِ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرَى سَيْفَكَ هَذَا يَا فُلَانُ جَيِّدًا فَاسْتَلَّهُ الْآخَرُ فَقَالَ أَجَلْ قَدْ جَرَّبْتُ بِهِ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْهِ فَأَمْكَنَهُ مِنْهُ فَضَرَبَهُ حَتَّى بَرَدَ وَفَرَّ الْآخَرُ حَتَّى أَتَى الْمَدِينَةَ فَدَخَلَ الْمَسجِدَ يَعْدُو فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَقَدْ رَأَى هَذَا ذُعْرًا فَقَالَ قَدْ قُتِلَ وَاللَّهِ صَاحِبِي وَإِنِّي لَمَقْتُولٌ فَجَاءَ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ قَدْ أَوْفَى اللَّهُ ذِمَّتَكَ فَقَدْ رَدَدْتَنِي إِلَيْهِمْ ثُمَّ نَجَّانِي اللَّهُ مِنْهُمْ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيْلَ أُمِّهِ مِسْعَرَ حَرْبٍ لَوْ كَانَ لَهُ أَحَدٌ فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عَرَفَ أَنَّهُ سَيَرُدُّهُ إِلَيْهِمْ فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى سَيْفَ الْبَحْرِ وَيَنْفَلِتُ أَبُو جَنْدَلٍ فَلَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ حَتَّى اجْتَمَعَتْ مِنْهُمْ عِصَابَةٌ

[Muhammad bin 'Ubaid]-ek esan digu [Muhammad bin Tsaur-ek] esan diela, [Ma'mar-etik] [Az Zuhri-tik] ['Urwah bin Az Zubair-etik] [Al Miswar bin Makhramah-etik], esan zuen; Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam behin Hudaibiyah bakearen garaian irten zen bere ehun eta hamahiru lagunekin, eta Dzul Hulaifahera iritsi zenean, sakrifizio-animalia loratu eta seinale bat eman zion eta ihrama hartu zuen Umrah egiteko. Al Miswarrek hadith hau aipatu zuen, eta esan zuen; eta Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam ibili zen Ats Tsaniyyah-ra iritsi ondoren, eta handik haiengana jaitsi zenean, bere gameluak orro egin zuen arte. Orduan jendeak esan zuen; hus, hus... Al Qaswa` bi aldiz gelditu zen. Orduan, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, esan zuen: "Nire arima duenaren izenean, Al Qashwaa` ez zen gelditu eta ez zen hori bere izaera, baina elefantea geldiarazten zuen zerbaitek atzera bota zuen -Kaaba suntsitu nahi zuenak-". Gero esan zuen: "Nire arima duenaren izenean, ez dute gaur haram hilabeteak goraipatzeko baldintzarik eskatzen -borrokatu gabe-, baina emango diet". Gero, bere gamelua zutitu arte, eta gero urrundu egin zen Hudaibiyyah-ren urruneneko aldean gelditu zen arte, ur pixka bat zegoen zulo baten gainean. Orduan, Budail bin Warqa` Al Khuza'i etorri zitzaion, gero 'Urwah bin Mas'ud etorri zitzaion, eta Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, hitz egin zion, berarekin hitz egiten zuen bakoitzean bizarra heltzen zion. Bitartean, Al Mughirah bin Syu'bah profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-en ondoan zegoen, ezpata bat eskuan eta burua estaltzen zuela. Gero, ezpataren kirtenean eskua jo eta esan zuen: kendu eskuak bere bizarretik! Orduan, 'Urwahek burua altxatu eta esan zuen: Nor da hau? Esan zuten: Al Mughirah bin Shu'bah. Orduan esan zuen: Promesak haustea gustatzen zaizun pertsona, ez al dut saiatu zure hautsitako promesen itsuskeria arbuiatzen? Iraganean, Al Mughirah-ek hainbat pertsona lagundu zituen - Tsaqif-etik - ezjakintasun garaian, gero hil eta haien ondasunak hartu zituen. Gero etorri eta Islamera bihurtu zen. Orduan, profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: "Dagokionez, Islamera bihurtzen bazara, orduan onartzen dugu, jabetza traizioaren ondorio den bitartean, ez dugu behar". Ondoren, haditha aipatu zuen. Orduan, Profeta sallallaahu 'alaihi wasallamek esan zuen: "Idatzi, hau da Muhammad Rasulullahk erabaki zuena". Ondoren, istorioa kontatu zuen. Orduan, Suhailek esan zuen; eta baldintzapean, gure artean inor ez dadila zuengana etorri, nahiz eta zuen erlijioaren gainetik egon, baina itzul ezazue guri. Orduan, gaia idazten amaitu zuenean, Profeta sallallaahu 'alaihi wasallamek bere lagunei esan zien: "Jaiki, hil sakrifizio bat eta gero bizarra egin!" orduan, emigratu zuten mukmi emakumeak etorri ziren, bertsoan adierazten den bezala. Orduan, Alahek debekatu zien emakumeak itzultzea eta dotea -beren senar ohiei- itzultzeko agindu zien. Gero, Medinara itzuli zen, non Quraysh gizon batek bisitatu zuen. Orduan, Qurayshek mezulari bat bidali zuen hura bilatzera, eta bi pertsonari eman zien. Gero, bi gizonak harekin atera ziren, Dzul Hulaifahera iritsi zirenean, gelditu eta datilak jan zituzten arte. Orduan, Abu Bashirrek horietako bati esan zion; Alaren izenean, benetan ikusten dut zure ezpata ederra dela, Fulan. Orduan, beste pertsona batek atera eta esan zuen: Bai. Benetan probatu dut. Orduan Abu Bashirrek esan zuen: erakutsi! Begiratuko dut. Orduan, pertsonak ezpata eman zion. Orduan, Abu Bashirrek hil egin zuen, eta besteek ihes egin zuten Medinara iritsi arte, gero meskitara sartu zen. Orduan, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, esan zuen: 'Egia esan, pertsona honek beldurra ikusi du'. Orduan, pertsonak esan zuen: Alaren izenean, nire laguna hil dute, eta ni hilko naiz. Orduan, Abu Bashir etorri eta esan zuen: Egia esan, Alakek zure babesa bete du, itzuli nauzu haiengana, eta Alakek salbatu nau haietatik. Orduan, Profeta, sallallaahu 'alaihi wasallam, esan zuen: 'Harrigarria da, gerraren sugarrak piztuko lituzke laguntzeko lagunak balitu'. Orduan, Abu Bashirrek hau entzun zuenean, ulertu zuen itzuliko ziela. Beraz, itsasertzera iritsi arte joan zen, eta Abu Jundal desagertu eta Abu Bashirrekin batu zen, berrogei edo gehiagoko talde bat bildu zen arte.