Rasulullah mengadakan perjanjian damai dengan penduduk Hudaibiyah dan bersedia menghapus kata ‘Muhammad Rasulullah’

Imam Abu Dawud : 2384

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ أَنَّ مُحَمَّدَ بْنَ ثَوْرٍ حَدَّثَهُمْ عَنْ مَعْمَرٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ قَالَخَرَجَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ فِي بِضْعَ عَشْرَةَ مِائَةً مِنْ أَصْحَابِهِ حَتَّى إِذَا كَانُوا بِذِي الْحُلَيْفَةِ قَلَّدَ الْهَدْيَ وَأَشْعَرَهُ وَأَحْرَمَ بِالْعُمْرَةِ وَسَاقَ الْحَدِيثَ قَالَ وَسَارَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يَهْبِطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ خَلَأَتْ الْقَصْوَاءُ مَرَّتَيْنِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا خَلَأَتْ وَمَا ذَلِكَ لَهَا بِخُلُقٍ وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا يَسْأَلُونِي الْيَوْمَ خُطَّةً يُعَظِّمُونَ بِهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلَّا أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ فَجَاءَهُ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ ثُمَّ أَتَاهُ يَعْنِي عُرْوَةَ بْنَ مَسْعُودٍ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَكُلَّمَا كَلَّمَهُ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ والْمُغِيَرةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ فَضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ وَقَالَ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَتِهِ فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ فَقَالَ أَيْ غُدَرُ أَوَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ فَقَتَلَهُمْ وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَّا الْإِسْلَامُ فَقَدْ قَبِلْنَا وَأَمَّا الْمَالُ فَإِنَّهُ مَالُ غَدْرٍ لَا حَاجَةَ لَنَا فِيهِ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اكْتُبْ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَقَصَّ الْخَبَرَ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لَا يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ إِلَّا رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قَضِيَّةِ الْكِتَابِ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِأَصْحَابِهِ قُومُوا فَانْحَرُوا ثُمَّ احْلِقُوا ثُمَّ جَاءَ نِسْوَةٌ مُؤْمِنَاتٌ مُهَاجِرَاتٌ الْآيَةَ فَنَهَاهُمْ اللَّهُ أَنْ يَرُدُّوهُنَّ وَأَمَرَهُمْ أَنْ يَرُدُّوا الصَّدَاقَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى الْمَدِينَةِ فَجَاءَهُ أَبُو بَصِيرٍ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ يَعْنِي فَأَرْسَلُوا فِي طَلَبِهِ فَدَفَعَهُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ فَخَرَجَا بِهِ حَتَّى إِذْ بَلَغَا ذَا الْحُلَيْفَةِ نَزَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ تَمْرٍ لَهُمْ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ لِأَحَدِ الرَّجُلَيْنِ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرَى سَيْفَكَ هَذَا يَا فُلَانُ جَيِّدًا فَاسْتَلَّهُ الْآخَرُ فَقَالَ أَجَلْ قَدْ جَرَّبْتُ بِهِ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْهِ فَأَمْكَنَهُ مِنْهُ فَضَرَبَهُ حَتَّى بَرَدَ وَفَرَّ الْآخَرُ حَتَّى أَتَى الْمَدِينَةَ فَدَخَلَ الْمَسجِدَ يَعْدُو فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَقَدْ رَأَى هَذَا ذُعْرًا فَقَالَ قَدْ قُتِلَ وَاللَّهِ صَاحِبِي وَإِنِّي لَمَقْتُولٌ فَجَاءَ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ قَدْ أَوْفَى اللَّهُ ذِمَّتَكَ فَقَدْ رَدَدْتَنِي إِلَيْهِمْ ثُمَّ نَجَّانِي اللَّهُ مِنْهُمْ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيْلَ أُمِّهِ مِسْعَرَ حَرْبٍ لَوْ كَانَ لَهُ أَحَدٌ فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عَرَفَ أَنَّهُ سَيَرُدُّهُ إِلَيْهِمْ فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى سَيْفَ الْبَحْرِ وَيَنْفَلِتُ أَبُو جَنْدَلٍ فَلَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ حَتَّى اجْتَمَعَتْ مِنْهُمْ عِصَابَةٌ

Mae wedi dweud wrthym [Muhammad bin 'Ubaid] fod [Muhammad bin Tsaur] wedi dweud wrthyn nhw, o [Ma'mar] o [Az Zuhri] o ['Urwah bin Az Zubair] o [Al Miswar bin Makhramah], dywedodd; Aeth y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam allan unwaith adeg heddwch Hudaibiyah gyda chant a thri ar ddeg o'i gymdeithion felly pan gyrhaeddodd Dzul Hulaifah, fe addurnodd yr anifail aberthol a rhoi arwydd iddo a chymryd yr ihram i berfformio'r Umrah. Soniodd Al Miswar am yr hadith hwn, a dywedodd; a cherddodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam nes ar ôl iddo fod yn Ats Tsaniyyah lle daeth i lawr atynt, rhuodd ei gamel. Yna dywedodd pobl; hus, hus... Stopiodd Al Qaswa` ddwywaith. Yna dywedodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Wrth yr Un y mae fy enaid yn Ei Law, ni stopiodd Al Qashwaa` ac nid dyna oedd ei gymeriad, ond cafodd ei ddal yn ôl gan rywbeth oedd yn dal yr eliffant yn ôl - a oedd eisiau dinistrio'r Kaaba -'. Yna dywedodd: 'Wrth yr Un y mae fy enaid yn Ei Law, nid heddiw y maent yn gofyn am amod lle maent yn gogoneddu misoedd haram - trwy beidio ag ymladd - ond byddaf yn ei roi iddynt'. Yna bwlio ei gamel nes iddo sefyll i fyny, yna aeth i ffwrdd oddi wrthynt nes iddo stopio ym mhen pellaf Hudaibiyyah, uwchben twll lle'r oedd ychydig o ddŵr. Yna daeth Budail bin Warqa` Al Khuza'i ato yna daeth 'Urwah bin Mas'ud ato, a siaradodd â'r Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam, bob tro y siaradodd ag ef roedd yn dal ei farf. Yn y cyfamser, safodd Al Mughirah bin Syu'bah wrth ymyl y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam yn dal cleddyf ac yn gwisgo gorchudd pen. Yna trawodd ei law ar garn y cleddyf, a dywedodd; cadwch eich dwylo allan o'i farf! Yna cododd 'Urwah ei ben a dweud; Pwy yw hwn? Dywedasant; Al Mughirah bin Shu'bah. Yna dywedodd; O berson sy'n hoffi torri addewidion, onid wyf wedi ceisio gwrthod hyllter eich addewidion toredig? Yn y gorffennol, roedd Al Mughirah wedi bod gyda sawl person - o Tsaqif - yn ystod y cyfnod o anwybodaeth, yna lladdodd hwy a chymryd eu heiddo. Yna daeth a throsi i Islam. Yna dywedodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam: 'O ran - os - ydych chi'n troi i Islam, yna rydym yn ei dderbyn, er bod yr eiddo yn ganlyniad brad, nid oes ei angen arnom'. yna soniodd am yr hadith. Yna dywedodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Ysgrifennwch, dyma benderfynodd Muhammad Rasulullah'. Yna adroddodd y stori. Yna dywedodd Suhail; ac ar yr amod nad oes neb yn ein plith yn dod atoch er ei fod uwchlaw eich crefydd ond eich bod chi'n ei ddychwelyd atom ni. Yna pan orffennodd ysgrifennu'r mater, dywedodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam wrth ei gymdeithion: 'Codwch, yna lladdwch aberth ac yna eilliwch!' yna daeth y menywod mukmi a ymfudodd, fel y nodir yn yr adnod. Yna gwaharddodd Allah iddynt ddychwelyd y menywod a gorchmynnodd iddynt ddychwelyd y gwaddol -i'w cyn-wŷr-. Yna dychwelodd i Medina, lle ymwelwyd ag ef gan ddyn o'r Quraysh. Yna anfonodd y Quraysh negesydd i chwilio amdano, yna fe'i rhoddodd i ddau berson. Yna aeth y ddau ddyn allan gydag ef, nes pan gyrhaeddon nhw Dzul Hulaifah, fe wnaethon nhw stopio a bwyta rhai o'u dyddiadau. Yna dywedodd Abu Bashir wrth un ohonyn nhw; Wrth Allah, rwy'n gweld yn wirioneddol fod dy gleddyf yn brydferth, Fulan. Yna tynnodd rhywun arall ef a dweud; Cywir. Rwyf wedi rhoi cynnig arni mewn gwirionedd. Yna dywedodd Abu Bashir; dangoswch i mi! Byddaf yn edrych. Yna rhoddodd y person y cleddyf iddo. yna torrodd Abu Bashir ef i farwolaeth, a ffodd y lleill nes iddynt ddod i Medina, yna aeth i mewn i'r mosg. Yna dywedodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Yn wir mae'r person hwn wedi gweld ofn'. Yna dywedodd y person; Wrth Allah, mae fy ffrind wedi cael ei ladd, a byddaf yn cael fy lladd. Yna daeth Abu Bashir a dweud; Yn wir mae Allah wedi cyflawni dy amddiffyniad, rwyt ti wedi fy dychwelyd atynt yna achubodd Allah fi oddi wrthynt. Yna dywedodd y Proffwyd sallallaahu 'alaihi wasallam: 'Mae'n syndod, byddai'n chwythu fflamau rhyfel pe bai ganddo ffrindiau i'w helpu'. Yna pan glywodd Abu Bashir hyn deallodd y byddai'n ei ddychwelyd atynt. Felly aeth allan nes iddo gyrraedd glan y môr, a diflannodd Abu Jundal ac ymunodd ag Abu Bashir nes i grŵp ohonyn nhw - deugain neu fwy yn eu rhifo - gael eu casglu.