Turunnya QS. Ad Dukhan: 10-16 setelah Nabi mendoakan kemarau seperti zaman Yusuf atas kaum Quraisy yang membangkang, hingga mereka melihat langit seperti berkabut karena kelaparan

Imam Ahmad : 3431

حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ مُسْلِمٍ عَنْ مَسْرُوقٍ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ فَقَالَ إِنِّي تَرَكْتُ فِي الْمَسْجِدِ رَجُلًا يُفَسِّرُ الْقُرْآنَ بِرَأْيِهِ يَقُولُ فِي هَذِهِ الْآيَةِ { يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ } إِلَى آخِرِهَا يَغْشَاهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ دُخَانٌ يَأْخُذُ بِأَنْفَاسِهِمْ حَتَّى يُصِيبَهُمْ مِنْهُ كَهَيْئَةِ الزُّكَامِ قَالَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ مَنْ عَلِمَ عِلْمًا فَلْيَقُلْ بِهِ وَمَنْ لَمْ يَعْلَمْ فَلْيَقُلْ اللَّهُ أَعْلَمُ فَإِنَّ مِنْ فِقْهِ الرَّجُلِ أَنْ يَقُولَ لِمَا لَا يَعْلَمُ اللَّهُ أَعْلَمُ إِنَّمَا كَانَ هَذَا لِأَنَّ قُرَيْشًا لَمَّا اسْتَعْصَتْ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعَا عَلَيْهِمْ بِسِنِينَ كَسِنِي يُوسُفَ فَأَصَابَهُمْ قَحْطٌ وَجَهِدُوا حَتَّى أَكَلُوا الْعِظَامَ وَجَعَلَ الرَّجُلُ يَنْظُرُ إِلَى السَّمَاءِ فَيَنْظُرُ مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَ السَّمَاءِ كَهَيْئَةِ الدُّخَانِ مِنْ الْجَهْدِ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ يَغْشَى النَّاسَ هَذَا عَذَابٌ أَلِيمٌ } فَأَتَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَسْقِ اللَّهَ لِمُضَرَ فَإِنَّهُمْ قَدْ هَلَكُوا قَالَ فَدَعَا لَهُمْ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِنَّا كَاشِفُو الْعَذَابِ } فَلَمَّا أَصَابَهُمْ الْمَرَّةَ الثَّانِيَةَ عَادُوا فَنَزَلَتْ { يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرَى إِنَّا مُنْتَقِمُونَ } يَوْمَ بَدْرٍ

Һөйләне беҙгә [Әбү Мөғәүиә] беҙгә [Әл Әғмәси] [Мөслим] [Мәсруҡ]тан әйтте; Абдулла янына бер кеше килеп; Мин мәсеттә Ҡөрьәнде аҡылы менән тәфсир иткән кешене ҡалдырҙым, ул аятҡа әйтте: -Шулай итеп, күк асыҡ томан килтергән көндө көтөгөҙ- аҙағына тиклем; Ҡиәмәт көнөндә уларҙы һыуыҡ тейҙереү хәрәкәте кеүек һулышын тотоп торған төтөн урап аласаҡ. Ул әйтте; шулай тигән [Ғабдулла]; Кем нимәлер белә, шул әйтһен, кем белмәй, шул әйтһен; Аллаһу ғәләм, сөнки ул кешенең аңлауын үҙ эсенә ала, ҡасан ул әйтә; Аллаһу ғәләм белмәгәне өсөн. Сөнки Ҡөрәйш халҡы пәйғәмбәребеҙгә буйһонмағанда, ул Йософҡа төшкән йыллыҡ ҡоролоҡ кеүек йыллыҡ ҡоролоҡ -һуғып, улар өҫтөнә -ҡоролоҡ- һәләк булыу- өсөн доға ҡылған, шунан һуң улар ҡоролоҡтан ҡағылған һәм һөйәктәрен ашағансы арыу тойған. Тик бер кеше күккә ҡарап, үҙе менән күк араһында арығанлыҡтан төтөн кеүек хәрәкәт итеүен күргәнсе. Шул саҡта Аллаһы Тәғәләнең Әззә вә Жәллә һүҙе төштө: -Шулай итеп, күктең кешеләрҙе ҡаплаған ысын томан килтергән көнөн көтөгөҙ. был ғазаплы яза. - шунан һуң ул Аллаһ Рәсүле саллаллаһу ғәләйһи вә салләм янына барып, уға әйтте; Эй, Аллаһ Рәсүле, мудлар халҡы өсөн Аллаһтан ямғыр һора, сөнки улар һәләк булды. Ул әйтте; Шунан улар өсөн доға ҡылды, шунан Аллаһы Тәғәлә Әззә үә Жәллә аятты индерҙе: -Ысынлап та -әгәр- Беҙ ғазапты бөтөрһәк-. Икенсе тапҡыр шулай булғанда, улар тағы кире ҡайттылар, шунан Бәҙер яуы көнөндә был аят төштө: -Беҙ уларға ауыр һуғыу менән һуҡҡан көндө иҫкә төшөрөгөҙ. Ысынлап та, Беҙ әжер биреүселәр.