Fiqih Salab (harta pribadi musuh di medan perang untuk pembunuhnya: Kasus Abu Jahal dan Ibnu Akwa')

حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ يُوسُفُ بْنُ يَعْقُوبَ الْمَاجِشُونُ عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ أَنَّهُ قَالَ إِنِّي لَوَاقِفٌ يَوْمَ بَدْرٍ فِي الصَّفِّ نَظَرْتُ عَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي فَإِذَا أَنَا بَيْنَ غُلَامَيْنِ مِنْ الْأَنْصَارِ حَدِيثَةٍ أَسْنَانُهُمَا تَمَنَّيْتُ لَوْ كُنْتُ بَيْنَ أَضْلَعَ مِنْهُمَا فَغَمَزَنِي أَحَدُهُمَا فَقَالَ يَا عَمِّ هَلْ تَعْرِفُ أَبَا جَهْلٍ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ وَمَا حَاجَتُكَ يَا ابْنَ أَخِي قَالَ بَلَغَنِي أَنَّهُ سَبَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْ رَأَيْتُهُ لَمْ يُفَارِقْ سَوَادِي سَوَادَهُ حَتَّى يَمُوتَ الْأَعْجَلُ مِنَّا قَالَ فَغَمَزَنِي الْآخَرُ فَقَالَ لِي مِثْلَهَا قَالَ فَتَعَجَّبْتُ لِذَلِكَ قَالَ فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ نَظَرْتُ إِلَى أَبِي جَهْلٍ يَجُولُ فِي النَّاسِ فَقُلْتُ لَهُمَا أَلَا تَرَيَانِ هَذَا صَاحِبُكُمَا الَّذِي تَسْأَلَانِ عَنْهُ فَابْتَدَرَاهُ فَاسْتَقْبَلَهُمَا فَضَرَبَاهُ حَتَّى قَتَلَاهُ ثُمَّ انْصَرَفَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخْبَرَاهُ فَقَالَ أَيُّكُمَا قَتَلَهُ فَقَالَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا أَنَا قَتَلْتُهُ قَالَ هَلْ مَسَحْتُمَا سَيْفَيْكُمَا قَالَا لَا فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي السَّيْفَيْنِ فَقَالَ كِلَاكُمَا قَتَلَهُ وَقَضَى بِسَلَبِهِ لِمُعَاذِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ وَهُمَا مُعَاذُ بْنُ عَمْرِو بْنِ الْجَمُوحِ وَمُعَاذُ ابْنُ عَفْرَاءَ

Esan digu [Abu Salamah, Yusuf bin Ya'qub Al Majisyun] [Salih bin Ibrahim bin Abdurrahman bin Auf] [bere aita] [bere aitona, Abdurrahman bin Auf] esan du; Badr-eko guduan tropa-lerro batean nengoen, ezkerrera eta eskuinera begiratu nuen, bi Ansar haur gazteren artean nengoela. Biak baino indartsuagoa nintzela imajinatu nuen. Bat-batean bietako batek keinua egin zidan eta galdetu zuen; «Oi osaba, ezagutzen al duzu Abu Jahl?». erantzun nion; — Bai, zer behar duzu, anaiaren semea? Erantzun zuen; "Iritsi zait Allahren Mezularia (bakea eta bedeinkapena izan dadila bere gain) iraindu duela nire arima bere esku dagoenaren eskutik, hura ikusi izan banu, ez nuke utziko gutako bat lehenago hil arte". Orduan besteek keinua egin zidaten eta gauza bera galdetu zidaten, horregatik harritu egin nintzen honek. Handik gutxira Abu Jahl ikusi nuen, jendetzaren erdian bueltaka zebilela, biei esan nien; «Ez al duzu ikusten, biei buruz galdetzen ari zineten pertsona dela?». Beraz, biak beregana hurbildu ziren eta Abu Jahlek biak agurtu zituen, baina bi gazteek jipoitu egin zuten biek hil zuten arte. Orduan biak sallallaahu 'alaihi wasallam Profetagana joan ziren eta jakinarazi zioten. Galdetu zuen: 'Nork hil zuen'. Bakoitzak erantzun zuen; 'Hil nuen'. Berriro galdetu zuen: «Garbitu dituzu zure bi ezpatak?». Biek erantzun zuten; 'Oraindik ez'. Orduan Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek bi ezpatei begiratu eta esan zuen: 'Biek hil dute'. Orduan erabaki zuen Abu Jahl-en gauzak Mu'adz bin 'Amru bin Al Jamuh-enak zirela, eta bi pertsonak Muadz bin 'Amru bin Jamuh eta Mu'adz bin Afra'' zirela.