Qasamah yang berlaku di masa jahiliyah ditetapkan Nabi, dan dengannya beliau memutus perkara Bani Haritsah atas pembunuhan yang dituduhkan kepada seorang Yahudi

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَكِيمٍ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ عُمَرَ سَمِعْتُ مَالِكَ بْنَ أَنَسٍ حَدَّثَنِي أَبُو لَيْلَى بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَهْلٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ عَنْ رِجَالٍ مِنْ كُبَرَاءِ قَوْمِهِأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمْ فَأُتِيَ مُحَيِّصَةُ فَأُخْبِرَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ قَدْ قُتِلَ وَأُلْقِيَ فِي فَقِيرٍ أَوْ عَيْنٍ بِخَيْبَرَ فَأَتَى يَهُودَ فَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ قَالُوا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ ثُمَّ أَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى قَوْمِهِ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُمْ ثُمَّ أَقْبَلَ هُوَ وَأَخُوهُ حُوَيِّصَةُ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْهُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ فَذَهَبَ مُحَيِّصَةُ يَتَكَلَّمُ وَهُوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمُحَيِّصَةَ كَبِّرْ كَبِّرْ يُرِيدُ السِّنَّ فَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ وَإِمَّا أَنْ يُؤْذَنُوا بِحَرْبٍ فَكَتَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِمْ فِي ذَلِكَ فَكَتَبُوا إِنَّا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ تَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ قَالُوا لَا قَالَ فَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ قَالُوا لَيْسُوا بِمُسْلِمِينَ فَوَدَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ عِنْدِهِ فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِائَةَ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتْ عَلَيْهِمْ الدَّارَفَقَالَ سَهْلٌ فَلَقَدْ رَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ حَمْرَاءُ

Esan digu [Yahya bin Hakim], esan digu [Bisyr bin Umar], entzun dut [Malik bin Anas], esan dit [Abu Laila bin Abdullah bin Abdurrahman bin Sahal] [Sahl bin Abu Hatsmah]-engandik, [beren herriko buruzagiengandik], 'Egia esan, Abdullah bin Sahl eta Muhayishah, biek beren bizilekuak utzi zituzten Khaibar eskualdera, izan zituzten zailtasunengatik. Orduan, Muhayishah bisitatu zuten eta esan zioten Abdullah bin Sahl hil eta Khaibar eremuan Faqir edo Ain deitzen den putzu batera bota zutela. Juduak etorri ziren eta Muhayishah-ek esan zien: 'Egia esan, hil duzue! Alaren izenean! Hil duzue'. Erantzun zuten: 'Alaren izenean! Ez dugu hil'. Orduan itzuli eta bere herriarekin elkartzera etorri zen. Zer gertatu zitzaien azaldu zien. Orduan Muhayishah eta bere anaia Huwayishah, bera baino handiagoa zena, eta Abdurrahman bin Sahl berriro abiatu ziren. Muhayishah joan eta hitz egin zuen, Khaibar eremuan zegoena baitzen, baina Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek Muhayishah-i esan zion: "Handia, handia". Adin helduena esan nahi dut. Beraz, Huwayishah-ek hitz egin zuen, eta ondoren Muhayishah-ek. Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: "Zure lagunei diyat ordainduko diete edo gerra seinalea emango dute". Orduan Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek gutun bat idatzi zuen gai honi buruz. Ondoren, honela erantzun zuten: "Egia esan, Allahgatik! Ez genuen hil". Orduan, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek Huwayishah, Muhayishah eta Abdurrahmani esan zien: "Zuzen egiteko prest zaudete zuen anaiaren odolaren eskubidea jaso arte?". "Ez" erantzun zuten. Rasulullah-ek esan zuen: "Hala bada, juduak zuei zin egingo dizuete". "Ez dira musulmanak" erantzun zuten. Rasulullah-ek ere bere pertsonaren diyat ordaindu zuen. Allah-ren Mezulariak ehun gamelu bidali zizkien, etxeetan sartu zituzten arte. Sahl-ek esan zuen: "Egia esan, gamelu gorri batek ostikoka eman dit".