Qasamah yang berlaku di masa jahiliyah ditetapkan Nabi, dan dengannya beliau memutus perkara Bani Haritsah atas pembunuhan yang dituduhkan kepada seorang Yahudi

Imam Ibn Majah : 2667

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَكِيمٍ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ عُمَرَ سَمِعْتُ مَالِكَ بْنَ أَنَسٍ حَدَّثَنِي أَبُو لَيْلَى بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَهْلٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ عَنْ رِجَالٍ مِنْ كُبَرَاءِ قَوْمِهِأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمْ فَأُتِيَ مُحَيِّصَةُ فَأُخْبِرَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ قَدْ قُتِلَ وَأُلْقِيَ فِي فَقِيرٍ أَوْ عَيْنٍ بِخَيْبَرَ فَأَتَى يَهُودَ فَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ قَالُوا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ ثُمَّ أَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى قَوْمِهِ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُمْ ثُمَّ أَقْبَلَ هُوَ وَأَخُوهُ حُوَيِّصَةُ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْهُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَهْلٍ فَذَهَبَ مُحَيِّصَةُ يَتَكَلَّمُ وَهُوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمُحَيِّصَةَ كَبِّرْ كَبِّرْ يُرِيدُ السِّنَّ فَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ وَإِمَّا أَنْ يُؤْذَنُوا بِحَرْبٍ فَكَتَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيْهِمْ فِي ذَلِكَ فَكَتَبُوا إِنَّا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ تَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ قَالُوا لَا قَالَ فَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ قَالُوا لَيْسُوا بِمُسْلِمِينَ فَوَدَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ عِنْدِهِ فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِائَةَ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتْ عَلَيْهِمْ الدَّارَفَقَالَ سَهْلٌ فَلَقَدْ رَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ حَمْرَاءُ

Sinabi nito sa amin [Yahya bin Hakim], sinabi nito sa amin [Bisyr bin Umar], narinig ko [Malik bin Anas], sinabi nito sa akin [Abu Laila bin Abdullah bin Abdurrahman bin Sahal] mula kay [Sahl bin Abu Hatsmah], mula sa [mga pinuno] ng kanilang mga tao, "Tunay nga, sina Abdullah bin Sahl at Muhayishah, ay kapwa umalis sa kanilang tirahan patungo sa lugar ng Khaibar dahil sa mga kahirapang dumating sa kanila. Pagkatapos ay binisita si Muhayishah at sinabihan na si Abdullah bin Sahl ay pumatay at nagtapon sa isang balon na karaniwang tinatawag na Faqir o Ain sa lugar ng Khaibar. Dumating ang mga Hudyo at sinabi ni Muhayishah sa kanila, "Tunay ngang pinatay ninyo siya! Alang-alang sa Allah! Pinatay ninyo siya." Sumagot sila, "Sumpa man sa Allah! "Hindi namin siya pinatay." Pagkatapos ay bumalik siya at sinalubong ang kanyang mga tao. Ipinaliwanag niya ang nangyari sa kanila. Pagkatapos ay bumalik si Muhayishah at ang kanyang mga kapatid na si Huwayishah na mas dakila kaysa sa kanya at si Abdurrahman bin Sahl. Pumunta si Muhayishah at nagsalita, dahil siya ang nasa lugar ng Khaibar, ngunit sinabi ni Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam kay Muhayishah, "Ang malaki, ang malaki." Ang ibig niyang sabihin ay ang pinakamatanda. Kaya nagsalita si Huwayishah at sinundan siya ni Muhayishah. Sinabi ni Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam; "Magbabayad sila ng diyat sa iyong mga kaibigan o magbibigay sila ng hudyat para lumaban." Hindi namin siya pinatay." Pagkatapos ay sinabi ni Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam kina Huwayishah, Muhayishah at Abdurrahman: "Handa ba kayong manumpa nang tama hanggang sa makuha ninyo ang mga karapatan sa dugo ng inyong mga kapatid?" Sumagot sila, "Hindi." Sinabi ni Rasulullah: "Kung gayon, nangangahulugan ito na ang mga Hudyo ay manununumpa sa iyo." Sumagot sila: "Hindi sila mga Muslim." Nagbayad din si Rasulullah ng diyat mula sa kanyang pagkatao. Nagpadala ang Rasulullah ng isandaang kamelyo sa kanila hanggang sa mailagay ang mga ito sa bahay at sinabi ni Sahl; "Tunay ngang sinipa ako ng isang pulang kamelyo mula sa kanya."