Qasamah yang berlaku di masa jahiliyah ditetapkan Nabi, dan dengannya beliau memutus perkara Bani Haritsah atas pembunuhan yang dituduhkan kepada seorang Yahudi

حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي لَيْلَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَهْلٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ رِجَالٌ مِنْ كُبَرَاءِ قَوْمِهِأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمْ فَأُتِيَ مُحَيِّصَةُ فَأُخْبِرَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ قَدْ قُتِلَ وَطُرِحَ فِي فَقِيرِ بِئْرٍ أَوْ عَيْنٍ فَأَتَى يَهُودَ فَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ فَقَالُوا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ فَأَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى قَوْمِهِ فَذَكَرَ لَهُمْ ذَلِكَ ثُمَّ أَقْبَلَ هُوَ وَأَخُوهُ حُوَيِّصَةُ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْهُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ فَذَهَبَ مُحَيِّصَةُ لِيَتَكَلَّمَ وَهُوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَبِّرْ كَبِّرْ يُرِيدُ السِّنَّ فَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ وَإِمَّا أَنْ يُؤْذِنُوا بِحَرْبٍ فَكَتَبَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي ذَلِكَ فَكَتَبُوا إِنَّا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ أَتَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ فَقَالُوا لَا قَالَ أَفَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ قَالُوا لَيْسُوا بِمُسْلِمِينَ فَوَدَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ عِنْدِهِ فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ بِمِائَةِ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتْ عَلَيْهِمْ الدَّارَ قَالَ سَهْلٌ لَقَدْ رَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ حَمْرَاءُقَالَ مَالِك الْفَقِيرُ هُوَ الْبِئْرُ

Yahyak Malik-engandik [Abu Laila bin Abdullah bin Abdurrahman bin Sahl]-engandik [Sahl bin Abu Hatsmah]-engandik esan zidan bere herriko hainbat goi-mailako pertsonek esan ziotela Abdullah bin Sahl eta Muhayyishah Khaibarrera joaten ari zirela jasan zuten miseria dela eta. Orduan, norbaitek Muhayyishah ezagutu zuen eta esan zion Abdullah bin Sahl hil eta putzu edo iturburu baten ondoan bota zutela. Orduan, Muhayyishah juduekin elkartu zen eta esan zuen: "Alaren izenean, zuek zarete hil duzuenak!". Haiek erantzun zuten: "Alaren izenean, guk ez dugu hil". Orduan, Muhayyishah bere jendearengana joan zen, eta gero hilketaren berri eman zien. Gero, bere anaiekin joan zen, bera baino handiagoa zen Huwaishah eta Abdurrahmanekin. Orduan, Muhaiyishah gaiaz eztabaidatzera joan zen, bera baitzen Khaibarren zegoena. Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek esan zion: "Handia, handia!" -hau da, zaharragoak diren pertsonak-. Azkenean, Huwaishahk hitz egin zuen eta Muhaiyishahk lagundu zion. Orduan, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallamek esan zuen: "Zuen anaien truke ordaintzen dute, edo gerra deklaratzen dute". Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallamek gutun bat idatzi zien gai honi buruz. Orduan, juduek gutunari erantzun zioten: "Alaren izenean, ez dugu hil". Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallamek galdetu zien Huwaishah, Muhaiyishah eta Abdurrahmani: "Zin bat egiteko prest al zaudete zuen lagunen odolaren gaineko eskubidea izateko?". Haiek erantzun zuten: "Ez". Galdetu zuen: "Juduak izan ziren zuei zin bat egin zuten bakarrak?". Haiek erantzun zuten: "Ez dira musulmanak". Azkenean, Ala-ren Mezulariak, sallallaahu 'alaihi wasallamek, bere ondasunetatik diru-ordaina ordaindu zuen, eta ehun gamelu bidali zizkien etxean sartzeko. Sahlek esan zuen: "Gamelu gorri batek ostikoka eman zidan arte". Malikek esan zuen; 'Al Faqir putzua da'.