Kelembutan dan kesabaran Nabi mendengar keluhan orang
Imam Ahmad : 13535حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ أَنَّ امْرَأَةً كَانَ فِي عَقْلِهَا شَيْءٌ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي حَاجَةً فَقَالَ يَا أُمَّ فُلَانٍ انْظُرِي إِلَى أَيِّ الطَّرِيقِ شِئْتِ فَقَامَ مَعَهَا يُنَاجِيهَا حَتَّى قَضَتْ حَاجَتَهَا
আমাক কোৱা হৈছে [আফফান] আমাক [হাম্মাদ]ক কোৱা হৈছে [থাবিতৰ পৰা] [আনাছ]ৰ পৰা এগৰাকী মহিলা আছিল যাৰ মন একেবাৰে সঠিক নাছিল আৰু কৈছিল; হে আল্লাহৰ ৰাছুল মোৰ এটা প্ৰয়োজন আছে। তাৰ পিছত -ৰছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম- ক’লে: ‘হে উম্ম ফুলান, আপুনি বিচৰা পথটো লওক’ তাৰ পিছত -ৰছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম- তাইৰ লগত থিয় হৈ -মহিলাৰ ব্যৱসায় শেষ নোহোৱালৈকে তাইৰ লগত কথা পাতিলে।