Surat Rasulullah dan kesaksian Abu Sufyan di depan Heraclius

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الْإِسْلَامِ وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ شُكْرًا لِمَا أَبْلَاهُ اللَّهُ فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لِأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍأَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطُلِقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ إِلَيْهِ نَسَبًا قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لِأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنْ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلَا الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لَا فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لَا قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لَا وَنَحْنُ الْآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لَا أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلًا وَسِجَالًا يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الْأُخْرَى قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ بِهِ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لَا نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمْ اتَّبَعُوهُ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لَا يَسْخَطُهُ أَحَدٌ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لَا يَغْدِرُونَ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلًا وَيُدَالُ عَلَيْكُمْ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الْأُخْرَى وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَيَّ هَاتَيْنِ وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلَامٌ عَلَى مَنْ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الْإِسْلَامِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الْأَرِيسِيِّينَ وَ{ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ }قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ فَلَا أَدْرِي مَاذَا قَالُوا وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ هَذَا مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ يَخَافُهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلًا مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الْإِسْلَامَ وَأَنَا كَارِهٌ

[Ibrahim bin Hamzah-ek] esan digu [Ibrahim bin Sa'ad-ek] [Salih bin Kaisan-ek] [Ibn Shihab-ek] ['Ubaidullah bin 'Abdullah bin 'Utbah-ek] ['Abdullah bin 'Abbas radliallahu 'anhuma]-ek] esan digula esan digu berak jakinarazi ziola Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek gutun bat idatzi ziola Qaishar-i -erromatarren erregeari-, Islama bereganatzeko gonbidapena zuena. Beraz, Dihyah Al Kalbiy bidali zion bere gutunarekin eta Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam-ek agindu zion lehenik Bushrako funtzionarioei emateko eta gero Qaishar-i emateko. Eta Qaishar, Alak-ek persiar tropen aurka irabazi zuenean, Himsh hiritik Iyliya hirira joan zen Alak-ek eman zion garaipenagatik esker oneko gisa. Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-en gutuna Qaishar-era iritsi zenean, irakurri ondoren esan zuen: "Ekarri niregana bere herriko norbait, Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-i buruz galdetu ahal izateko". [Ibn 'Abbas] radliallahu 'anhu-k esan zuen; [Abu Sufyan bin Harb]-ek esan zidan garai hartan Siriako lurraldean zegoela Quraysh herriarekin, herrialde hori bisitatu zutenak Profeta sallallaahu 'alaihi wasallam-en eta Quraysh infidelen arteko bake/su-etena garaian merkataritza egiteko. Abu Sufyan-ek esan zuen: "Beraz, Qaishar-en mezularia gurekin topo egin zuen Sirian geundela eta gero ni eta nire lagunak gonbidatzera joan zen Iyliya lurraldera iritsi arte". Qaishar-ekin biltzera joateko gonbidapena egin ziguten, garai hartan bere errege-batzarrean eserita zegoena koroa bat zeramala, eta inguruan Erromako erreinuko duintasunak zeuden. Beraz, bere interpreteari esan zion: «Galdetu iezaiezu zeinek duen nasab -odol-harremanik- hurbilena Profeta dela dioen gizonarekin». Abu Sufyanek esan zuen; orduan nik erantzun nion: «Ni naiz leinuan hurbilena den pertsona». Galdetu zidan: «Zein da zure harremana berarekin?». Nik erantzun nion: «Nire osabaren semea da». Eta garai hartan ez zegoen Bani 'Abdu Manafen ondorengorik ni izan ezik. Orduan Qaisharrek berriro esan zuen: «Hurbildu niregana». Gero, nire lagunei agindu zien eta nire atzean jarri zituen ilaran, nire sorbalden ondoan. Gero, bere interpreteari esan zion: «Esan bere lagunei gizon honi Profeta zela dioen gizonari buruz galdetu niola. Gezurra esaten badu, gezurra esan iezaiozue». Abu Sufyanek esan zuen: «Alaren izenean, nire lagunengan eragin txarra izango lukeen lotsarik ez balitz, gezurra esango nuke Profetari buruz galdetu zidanean (Alaren bakea eta bedeinkapenak berarengan izan daitezela). Baina lotsatuta nengoen gezurraren irudi txarra emateaz, beraz, baieztatu nuen». Orduan bere interpreteari esan zion: "Esaiozu, zein da zuen artean dagoen gizon honen jatorria?". Nik erantzun nion: "Gure artean, jatorri oneko gizona da". Berriro galdetu zidan: "Zuen artean inork esan al du inoiz hau berari buruz profeta gisa?". Nik erantzun nion: "Inork ez". Berriro galdetu zidan: "Inoiz salatu al zenuen gezurra egiteaz baieztapen hau egin aurretik?". Nik erantzun nion: "Inoiz ez". Berriro galdetu zidan: "Bere arbasoetako inor errege bihurtu al zen?". Nik erantzun nion: "Bat ere ez". Berriro galdetu zidan: "Bere jarraitzaileak jende ospetsuaren artean ala ahulen artean al daude?". Nik erantzun nion: "Bere jarraitzaileak ere jende ahula dira". Berriro galdetu zidan: "Bere jarraitzaileak handitzen edo gutxitzen ari dira?". Nik erantzun nion: "Izan ere, handitzen ari da". Berriro galdetu zidan: "Ba al dago inor berriro apostata bihurtzen denik bere erlijioaren irakaspenak gorroto dituelako, hura bereganatu ondoren?". Nik erantzun nion: "Ezer ez". Berriro galdetu zidan: "Inoiz traizionatu al du?". Nik erantzun nion: "Inoiz ez". Eta orain bake garaian gaude eta beldur gara traizio egingo digulako. Abu Sufyanek esan zuen: «Erregeak ez zidan aukerarik eman hitz bakar bat ere esateko, hura kritikatu ahal izateko - sallallaahu 'alaihi wasallam Profeta - non ez nuen beldurrik hitz horiek beste pertsonei nire inpresio txarra emango zieten». Berriro galdetu zidan: «Berarekin borrokan ari zara ala berak zurekin borrokan ari da?». Nik erantzun nion: «Bai». Jarraitu zuen: «Nola amaitu zen zuen gerra?». Nik erantzun nion: «Garaipena eta porrota txandakatzen dira gure artean. Batzuetan berak jotzen gaitu eta beste batzuetan guk bera». Berriro galdetu zidan: «Orduan, zer egiteko agindu zizuen?». Nik erantzun nion: «Ala bakarrik gurtzeko agindu zigun eta harekin ezer ez lotzeko, eta gure arbasoek gurtzen zutena gurtzea debekatu zigun. Otoitzak egiteko, shadaqah emateko, zintzoak izateko, promesak betetzeko eta aginduak betetzeko ere agindu zigun». Nik hau guztia erantzuten ari nintzela, bere interpreteari esan zion: «Esaiozu zuen artean zuen jatorriari buruz galdetu nizuenean, jatorri oneko gizona zela erantzun zenutela. Eta hori, hain zuzen ere, bere herriaren ondorengoen artean beti bidalitako Mezularia zen. Eta zuen artean aitortza hori egin zuen inor bazegoen galdetu nizuenean, inor ez zegoela erantzun zenuten. Beraz, esan nuen, zuen artean inork hau esan bazuen haren aurretik, pertsona horrek aurrekoen hitzak jarraitzen zituela besterik ez. Eta aitortza hau egin aurretik gezurra esateaz akusatu zenuten galdetu nizuenean, ezetz esan zenuten. Beraz, hortik banekien ezinezkoa zitzaiola jendeari gezurrak esatea saihestea eta gero Alaren aurka gezurra esatea. Eta bere arbasoetako bat erregea zen galdetu nizuenean, ezetz esan zenuten. Nik esan nuen, bere arbasoetako bat erregea bazen, esan nuen, pertsona honek bere arbasoen erreinua bilatzen ari dela, berreskuratzen. Eta jarraitu ziotenak nobleen edo ahulen artean zeuden galdetu nizuenean, ahulek jarraitu ziotela esan zenuten. Eta, hain zuzen ere, Mezulariaren jarraitzaileak ziren». Eta bere jarraitzaileak handitzen edo gutxitzen ari ziren galdetu nizunean, handitzen ari zirela esan zenuen. Eta, hain zuzen ere, fedea handitzen jarraitzen du perfekzionatu arte. Eta inor apostata bihurtu zen bere erlijioaren irakaspenen aurkako gorrotoagatik galdetu nizunean, hura bereganatu ondoren, ezetz esan zenuen. Eta horrela da fedea, bihotzaren sakonean sartu ondoren, inork ez du gorrotatuko -norberaren erlijioaren irakaspenei dagokienez-. Eta inoiz traizionatu ote zaituen galdetu nizunean, inoiz ez erantzun zenuen. Eta horrela ez zuten Mezulariak traizionatuko. Eta harekin borrokan ari zinen eta berak zurekin borrokan ari zen galdetu nizunean, erantzun zenuen gerra maiz izan zirela eta zure eta haren gerrak aldatu zirela. Batzuetan garaitzen zaitu eta beste batzuetan garaitu dezakezu. Eta horrela probatu ziren Mezulariak eta azkenean garaipena zalantzarik gabe haiena izan zen. Eta zer egiteko agindu zizun galdetu nizuenean, erantzun zenuen Ala gurtzeko agindu zizula, ezertan bazkiderik ez lotuz eta zuen arbasoek gurtzen zutena debekatuz, eta otoitzak egiteko, shadaqah emateko, zintzoak izateko, zuen promesak betetzeko eta zuen agindua betetzeko agindu zizula'. Erregeak esan zuen: 'Horiek dira Profeta baten ezaugarriak. Izan ere, banekien azken Profeta agertu zela, baina ez nuen inoiz pentsatu zuen artetik etorriko zenik - Quraysh-etik -. Esaten duzuena egia bada, benetan gobernatuko du orain nire oinen azpian dagoen lurraldea, eta harekin topo egiteko itxaropenik izango banu, zalantzarik gabe beteko nuke neure burua harekin topo egitera. Eta haren aurrean egongo banintz, zalantzarik gabe garbituko nizkioke oinen zolak'. Abu Sufyanek esan zuen: 'Orduan, sallallaahu 'alaihi wasallam Profetaren gutun bat eskatu zuen eta irakurri egin zion, eta edukia hau zen: 'Bismillahir rahmaanir rahim'. Muhammadengandik, Alaren zerbitzari eta bere Mezulariarengandik, Heraklio, erromatarren erregearengana, segurtasuna argibideak jarraitzen dituztenentzat. Hortik aurrera, benetan Islamaren deiarekin deitzen zaituztet. Sartu Islamean eta seguru egongo zarete. Sartu Islamean eta Alakek bi aldiz sarituko zaitu. Hala ere, errezeloa baduzu, Arisiyyiin -Erapan- nazioaren bekatuak eramango dituzu. Eta; -Gutun horretan idatzi zuen Alaren hitza QS Alu 'Imran 63. bertsoa-, hau da, hau da: -'Liburuko jendea, zatozte -eutsi- hitz bati -dekretuari- gure eta zuen artean ez dago desadostasunik, ez dugula inor gurtzen Ala baino eta ez dugula ezer lotzen Harekin eta batzuek ez dugula beste inor hartzen Ala ez den jaun gisa. Alde egiten badute, esan iezaiezu: 'Lekuko izan, Ala-ri men egiten diogunak garela-'. Abu Sufyanek esan zuen: 'Erregeak bere adierazpena amaitu zuenean, bat-batean zarata handia entzun zen inguruko jendearen artean, erromatar dignatarioen artean, eta haien zarata handitu egin zen eta ez nuen ulertzen zer esaten ari ziren. Orduan, alde egiteko agindu ziguten. Lagunekin alde egitear nengoela eta haien batzarretik urrundu nintzenean, lagunei esan nien: «Abu Kabsyahren seme honen kontua bikaina da benetan. Bani Asfarreko erregea da hau - azal horiko/erromatar naziokoa - eta berak ere kezkatzen du». Abu Sufyanek berriro esan zuen: «Alaren izenean, beti sentitu nintzen umiliatuta eta oso ziur nengoen bere gaiak - bere erlijioa - arrakastatsuak izango zirela, azkenean Alak nire bihotza ireki zuen arte Islama onartzeko, nahiz eta lehenago gorrotatu nuen».