Surat Rasulullah dan kesaksian Abu Sufyan di depan Heraclius

Imam Bukhari : 2723

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الْإِسْلَامِ وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ شُكْرًا لِمَا أَبْلَاهُ اللَّهُ فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لِأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍأَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطُلِقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ إِلَيْهِ نَسَبًا قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لِأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنْ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلَا الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لَا فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لَا قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لَا وَنَحْنُ الْآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لَا أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلًا وَسِجَالًا يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الْأُخْرَى قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ بِهِ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لَا نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمْ اتَّبَعُوهُ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لَا يَسْخَطُهُ أَحَدٌ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لَا يَغْدِرُونَ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلًا وَيُدَالُ عَلَيْكُمْ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الْأُخْرَى وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلَاةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَيَّ هَاتَيْنِ وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلَامٌ عَلَى مَنْ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الْإِسْلَامِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الْأَرِيسِيِّينَ وَ{ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ }قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ فَلَا أَدْرِي مَاذَا قَالُوا وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ هَذَا مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ يَخَافُهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلًا مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الْإِسْلَامَ وَأَنَا كَارِهٌ

Ibinalita sa amin [si Ibrahim bin Hamzah] na ibinalita sa amin [si Ibrahim bin Sa'ad] mula kay [Salih bin Kaisan] mula kay [Ibn Shihab] mula kay ['Ubaidullah bin 'Abdullah bin 'Utbah] mula kay ['Abdullah bin 'Abbas radliallahu 'anhuma] na ipinaalam niya sa kanya na ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) ay sumulat ng isang liham kay Qaishar (Hari ng mga Romano) na naglalaman ng pag-aanyaya sa kanya na yakapin ang Islam. Kaya't ipinadala niya si Dihyah Al Kalbiy dala ang kanyang liham at inutusan siya ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam na ibigay muna ito sa mga opisyal ng Bushra at pagkatapos ay ibigay ito kay Qaishar. At si Qaishar, nang manalo si Allah laban sa mga tropang Persiano, ay naglakad sa pagitan ng lungsod ng Himsh hanggang sa lungsod ng Iyliya' bilang pasasalamat sa tagumpay na ibinigay sa kanya ng Allah. Nang dumating ang liham ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam kay Qaishar, sinabi niya pagkatapos itong basahin: "Dalhin ninyo sa akin ang isang tao mula sa kanyang mga kababayan upang matanong ko sila tungkol sa Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam." Sinabi ni [Ibn 'Abbas] radliallahu 'anhu; Sinabi sa akin ni [Abu Sufyan bin Harb] na noong panahong iyon ay nasa lupain siya ng Syria kasama ang mga Quraysh na bumisita sa bansang iyon upang makipagkalakalan noong panahon ng (kapayapaan/tigil-putukan) sa pagitan ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam at ng mga Quraish na hindi naniniwala, sinabi ni Abu Sufyan: "Kaya sinalubong kami ng mensahero ni Qaishar noong kami ay nasa Syria at pagkatapos ay inanyayahan niya ako at ang aking mga kaibigan hanggang sa makarating kami sa lupain ng Iyliya'. Inanyayahan kaming pumasok upang salubungin si Qaishar na nakaupo sa kanyang maharlikang kapulungan habang siya ay may suot na korona habang nasa paligid niya ang mga opisyal ng kaharian ng Roma. Kaya sinabi niya sa kanyang tagasalin: "Tanungin mo sila kung sino sa kanila ang pinakamalapit sa lahi (kadugo) sa lalaking nagsasabing siya ang Propeta." Kaya't sinabi ko: "Ako ang taong pinakamalapit sa kanyang lahi." anak ng aking tiyuhin." At noong panahong iyon ay wala pang sinuman mula sa mga inapo ng Bani 'Abdu Manaf bukod sa akin. Pagkatapos ay muling sinabi ni Qaishar: "Ilapit ninyo siya sa akin." Pagkatapos ay inutusan niya ang aking mga kaibigan at pinatayo sila sa likuran ko nang nakahanay malapit sa aking mga balikat. Pagkatapos ay sinabi niya sa kanyang tagasalin: "Sabihin mo sa kanyang mga kaibigan na tinanong ko ang taong ito tungkol sa lalaking nagsasabing siya ay isang Propeta. Kung siya ay nagsisinungaling, magsisinungaling ka sa kanya." Sinabi ni Abu Sufyan: "Sumpa man sa Allah, kung sa panahong iyon ay hindi dahil sa kahihiyan na magkakaroon ng masamang epekto sa aking mga kaibigan (kung sila ay nagsinungaling) ay magsisinungaling sana ako nang magtanong siya tungkol sa kanya (ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam). Gayunpaman, mapapahiya ako kung bibigyan ko sila ng masamang imahe ng pagsisinungaling, kaya kinumpirma ko ito." Pagkatapos ay sinabi niya muli sa kanyang tagasalin: "Sabihin mo sa kanya, kumusta ang ugnayan ng lahi ng lalaking ito sa inyo?" Sumagot ako: "Sa amin, siya ay isang taong may mabuting lahi." Nagtanong muli siya: "Mayroon na bang sinuman sa inyo bago siya ang nagsabi nito tungkol sa kanyang pag-aangkin?" Sumagot ako: "Hindi pa dati." Nagtanong muli siya: "Nasabi mo na ba ito?" Dati niya siyang inaakusahan ng pagsisinungaling bago niya sinabi ang pag-amin na ito?" Sumagot ako: "Hindi pa." Nagtanong muli siya: "Mayroon bang sinuman sa kanyang mga ninuno ang naging hari?" Sumagot ako: "Wala." Nagtanong muli siya: "Ang mga taong sumusunod sa kanya ba ay kabilang sa mga iginagalang na tao o mula sa mahihina?" Sumagot ako: "Kahit ang mga sumusunod sa kanya ay mahihinang tao." Nagtanong muli siya: "Dumarami ba o nababawasan ang kanyang mga tagasunod?" Sumagot ako: "Sa katunayan, dumarami ito." Nagtanong muli siya: "May mga taong muling tumalikod sa pananampalataya dahil kinamumuhian nila ang mga turo ng kanilang relihiyon pagkatapos itong yakapin?" Sumagot ako: 'Wala.' Nagtanong ulit siya: "Nagtaksil na ba siya?" Sumagot ako: "Hindi kailanman. At ngayon ay nasa panahon kami ng kapayapaan at nag-aalala kami na pagtataksilan niya kami. Sinabi ni Abu Sufyan: "Hindi ako binigyan ng hari ng kahit kaunting pagkakataon na makapagsalita kahit isang salita upang masaway ko siya (ang Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam) at hindi ako natakot na ang mga salitang iyon ay maaaring magbigay sa ibang tao ng (masamang) impresyon tungkol sa akin." Nagtanong ulit siya: "Kinakalaban mo ba siya o kinakalaban ka niya?" Sumagot ako: "Oo". Nagpatuloy siya: "Paano natapos ang inyong digmaan?" sumagot: "Ang tagumpay at pagkatalo ay nagpapalitan sa pagitan namin. Minsan ay natatalo niya kami at minsan naman ay natatalo namin siya." Nagtanong ulit siya: "Kung gayon, ano ang iniutos niya sa inyo?" Sumagot ako: "Inutusan niya kaming sambahin ang tanging Allah at huwag mag-ugnay ng anuman sa Kanya at ipinagbawal niya sa amin (ang pagsamba) sa sinasamba ng aming mga ninuno. Inutusan din niya kaming manalangin, magbigay ng shadaqah, maging tapat, tuparin ang aming mga pangako at isagawa ang aming mandato." Sinabi niya sa kanyang tagasalin noong sinasagot ko ang lahat ng ito: "Sabihin mo sa kanya, nang tanungin kita tungkol sa kanyang lahi sa inyo, sumagot ka na siya ay isang taong may mabuting lahi (posisyon). At iyon nga ay isang Sugo na palaging isinugo sa mga lahi (mga inapo) ng kanyang mga tao. At nang tanungin kita kung mayroon mang sinuman sa inyo na gumawa ng pag-amin na ito bago siya, sumagot ka na walang sinuman. Kaya sinasabi ko na kung sinuman sa inyo ang nagsabi nito bago siya, nangangahulugan ito na ang taong ito ay sumusunod lamang sa sinabi ng taong nauna sa kanya. At nang tanungin ko kung naakusahan mo na ba siya ng pagsisinungaling bago niya ginawa ang pag-amin na ito, sumagot ka na hindi mo pa nagagawa. Samakatuwid, alam ko na imposible para sa kanya na pigilan ang pagsasalita ng mga kasinungalingan laban sa mga tao at pagkatapos ay mangahas na magsinungaling laban kay Allah. At nang tanungin kita kung mayroon man sa kanyang mga ninuno ang naging mga hari, sumagot ka na wala. Sinabi ko na kung mayroon man sa kanyang mga ninuno ang naging mga hari, sasabihin ko na ang taong ito ay naghahanap (nangangbawi) ng kaharian ng kanyang mga ninuno. At nang tanungin kita kung ang mga taong sumunod sa kanya ay marangal o mahina, sumagot ka na ang mahihina ang sumunod sa kanya. At tunay ngang sila ang mga tagasunod ng Propeta. At nang tanungin kita kung ang kanyang mga tagasunod ay dumarami o bumababa, sumagot ka na sila ay dumarami. At ganito ang patuloy na paglago ng pananampalataya hanggang sa maging perpekto. At nang tanungin kita kung may mga taong naging tumalikod dahil kinasusuklaman nila ang mga turo ng kanilang relihiyon matapos nila itong yakapin, sumagot ka na wala. At ganoon nga ang pananampalataya, kapag nakapasok na ito sa kaibuturan ng puso, walang sinuman ang mapopoot dito (tungkol sa mga turo ng relihiyon ng isang tao). At nang tanungin kita kung nagtaksil ba siya sa iyo, sinabi mong hindi. At sa katunayan, ang mga Sugo ay hindi nagtataksil. At nang tanungin kita kung nilabanan mo siya at nilabanan ka niya, sinabi mong madalas ang mga labanan at ang iyong mga labanan sa kanya ay nagpapalitan. Minsan natalo ka niya at minsan ay natalo mo siya sa ibang mga pagkakataon. At sa katunayan, ang mga Sugo ay nasubok at sa huli ang tagumpay ay tiyak na kanila. At nang tanungin kita kung ano ang iniutos niya sa iyo, sinabi mo na inutusan ka niyang sambahin si Allah nang walang pagtatambal sa Kanya at ipinagbawal ka niya sa mga sinasamba ng iyong mga ninuno at inutusan ka niyang magdasal, magbigay ng kawanggawa, maging tapat, "Tuparin ang mga pangako at tuparin ang mga tiwala." Sabi ng Hari: "Ito ang mga katangian ng isang Propeta. Katotohanan, alam ko na ang huling Propeta ay lumitaw ngunit hindi ko inakala na siya ay mula sa inyo (mga Quraysh). Kung totoo ang sinasabi ninyo, tunay niyang pamumunuan ang lupang nasa ilalim ng aking mga paa ngayon, at kung mayroon akong pag-asa na makilala siya, tiyak na pipilitin ko ang aking sarili na makilala siya. At kung ako ay nasa harap niya, huhugasan ko sana ang mga talampakan ng kanyang mga paa." Sabi ni Abu Sufyan: "Pagkatapos ay humingi siya ng liham mula sa Propeta sallallaahu 'alaihi wasallam at binasa ito sa kanya, na ang nilalaman ay; "Bismillahir rahmaanir rahim. Mula kay Muhammad, ang alipin ni Allah at Kanyang Sugo, kay Heraclius, ang Hari ng mga Romano, Kaligtasan para sa mga sumusunod sa mga tagubilin. Pagkatapos mula roon, tunay kitang tinatawagan sa pamamagitan ng panawagan ng Islam. Pumasok ka sa Islam at ikaw ay maliligtas. Pumasok ka sa Islam at tiyak na gagantimpalaan ka ni Allah nang dalawang beses." Ngunit kung ikaw ay nag-aatubili, ikaw ang magpapasan ng mga kasalanan ng bansang Arisiyyiin (Erapa). At; (Sa liham, isinulat niya ang mga salita ng Allah QS Alu 'Imran bersikulo 63) na nangangahulugang: ("O mga tao ng kasulatan, humayo kayo (sumunod) sa isang pangungusap (utos) na walang pagtatalo sa pagitan namin at ninyo, na wala kaming sasamba maliban sa Allah at hindi kami mag-uugnay ng anuman sa Kanya at wala sa amin ang tumatawag sa iba bilang mga diyos maliban sa Allah. Kung sila ay tumalikod, sabihin ninyo sa kanila: "Masdan, kami ay mga taong sumusuko (sa Allah)." Sinabi ni Abu Sufyan: "Nang matapos ng hari ang kanyang pahayag, bigla kong narinig ang ingay ng mga tao sa paligid niya mula sa mga matataas na opisyal ng Roma at ang kanilang ingay ay lalong lumakas at hindi ko maintindihan ang kanilang sinasabi. Pagkatapos ay inutusan kaming umalis. Nang malapit na akong umalis kasama ang aking mga kaibigan at nakalayo na ako sa kanilang pagtitipon, sinabi ko sa aking mga kaibigan: "Tunay ngang malaki ang usapin ng anak na ito ni Abu Kabsyah. Ito ang Hari ng Bani Asfar (isang bansang may dilaw na balat/Romano) na inaalala rin niya." Sinabi muli ni Abu Sufyan: "Sumpa man sa Allah, palagi akong nakakaramdam ng kahihiyan at lubos akong sigurado na ang kanyang mga gawain (relihiyon) ay magiging matagumpay hanggang sa wakas ay buksan ni Allah ang aking puso upang tanggapin ang Islam kahit na dati ay kinasusuklaman ko ito."