Hadith Representative
Kematian Nabi Adam dan sunnah pertama menimbun jenazah dengan tanah
Imam Ahmad : 20288حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنَا هُدْبَةُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ عُتَيٍّ قَالَ رَأَيْتُ شَيْخًا بِالْمَدِينَةِ يَتَكَلَّمُ فَسَأَلْتُ عَنْهُ فَقَالُوا هَذَا أُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ فَقَالَ إِنَّ آدَمَ عَلَيْهِ السَّلَام لَمَّا حَضَرَهُ الْمَوْتُ قَالَ لِبَنِيهِ أَيْ بَنِيَّ إِنِّي أَشْتَهِي مِنْ ثِمَارِ الْجَنَّةِ فَذَهَبُوا يَطْلُبُونَ لَهُ فَاسْتَقْبَلَتْهُمْ الْمَلَائِكَةُ وَمَعَهُمْ أَكْفَانُهُ وَحَنُوطُهُ وَمَعَهُمْ الْفُؤُوسُ وَالْمَسَاحِي وَالْمَكَاتِلُ فَقَالُوا لَهُمْ يَا بَنِي آدَمَ مَا تُرِيدُونَ وَمَا تَطْلُبُونَ أَوْ مَا تُرِيدُونَ وَأَيْنَ تَذْهَبُونَ قَالُوا أَبُونَا مَرِيضٌ فَاشْتَهَى مِنْ ثِمَارِ الْجَنَّةِ قَالُوا لَهُمْ ارْجِعُوا فَقَدْ قُضِيَ قَضَاءُ أَبِيكُمْ فَجَاءُوا فَلَمَّا رَأَتْهُمْ حَوَّاءُ عَرَفَتْهُمْ فَلَاذَتْ بِآدَمَ فَقَالَ إِلَيْكِ إِلَيْكِ عَنِّي فَإِنِّي إِنَّمَا أُوتِيتُ مِنْ قِبَلِكِ خَلِّي بَيْنِي وَبَيْنَ مَلَائِكَةِ رَبِّي تَبَارَكَ وَتَعَالَى فَقَبَضُوهُ وَغَسَّلُوهُ وَكَفَّنُوهُ وَحَنَّطُوهُ وَحَفَرُوا لَهُ وَأَلْحَدُوا لَهُ وَصَلَّوْا عَلَيْهِ ثُمَّ دَخَلُوا قَبْرَهُ فَوَضَعُوهُ فِي قَبْرِهِ وَوَضَعُوا عَلَيْهِ اللَّبِنَ ثُمَّ خَرَجُوا مِنْ الْقَبْرِ ثُمَّ حَثَوْا عَلَيْهِ التُّرَابَ ثُمَّ قَالُوا يَا بَنِي آدَمَ هَذِهِ سُنَّتُكُمْ
Ба мо гуфт: Абдуллоҳ ба мо [Ҳудба ибни Холид] ба мо [Ҳаммад ибни Салама] аз [Ҳумид] аз [Ҳасан] аз [Утой] гуфт: « Боре дар Мадина пирамардеро дидам, ки сухан мегуфт ва аз мардум пурсидам, ки ӯ кист? Гуфтанд: Ин [Убай ибни Каъб] аст. Сипас гуфт: «Дарҳақиқат, Одам алейҳиссалом вафоти келганида фарзандларига: «Эй фарзандларим, мен жаннатдан мевани хоҳлайман», деди. Он гоҳ барои талаби мева барои Одам рафтанд, сипас фариштагон онҳоро бо кафан ва тобути Одам истиқбол карданд ва онҳо – фарзандони Одам – табару бел ва сабадҳои меваҷот оварданд. Он гоҳ фариштагон аз онҳо пурсиданд: Эй фарзандони Одам, чӣ мехоҳӣ ва мепурсӣ?, Ё дар ривояти дигар, чӣ мехоҳӣ ва куҷо меравӣ? Онҳо ҷавоб доданд: "Падари мо бемор аст ва меваҳои биҳиштро мехоҳад". Фариштагон ҷавоб доданд: «Бозгардед! Дарҳақиқат, ҳукми падари ту - марг-' бароварда шудааст. Онҳо баргаштанд. Вақте ки Ҳавво фариштаҳоро дид ва фаҳмид, ки онҳо кистанд, ба назди Одам баргашт, то ӯро нигоҳубин кунад. Он гоҳ Одам ба Ҳавво гуфт: Аз ман дур шав, танҳо ба ман аз ҷониби ту дода шудаам, пас касе, ки миёни ман ва фариштагон аст, Парвардигори ман табаарака ва таъоло бошад. Пас, фариштагон ҷони ӯро гирифтанд ва ӯро ғусл карданд ва кафанаш карданд ва барояш сӯрох ва қабр карданд ва барояш дуо карданд. Пас ба гӯр даромаданд ва Одамро дар қабр гузоштанд ва ба болои ӯ хишт гузоштанд ва аз қабр берун омаданд. Пас аз он заминро пушонданд ва гуфтанд: Эй фарзанди Одам, ин суннати ту аст.