Hadith Representative
Tata cara duduk tasyahud akhir
Imam Tirmidzi : 270حَدَّثَنَا بُنْدَارٌ مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ حَدَّثَنَا فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ الْمَدَنِيُّ حَدَّثَنِي عَبَّاسُ بْنُ سَهْلٍ السَّاعِدِيُّ قَالَاجْتَمَعَ أَبُو حُمَيْدٍ وَأَبُو أُسَيْدٍ وَسَهْلُ بْنُ سَعْدٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ فَذَكَرُوا صَلَاةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَبُو حُمَيْدٍ أَنَا أَعْلَمُكُمْ بِصَلَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَلَسَ يَعْنِي لِلتَّشَهُّدِ فَافْتَرَشَ رِجْلَهُ الْيُسْرَى وَأَقْبَلَ بِصَدْرِ الْيُمْنَى عَلَى قِبْلَتِهِ وَوَضَعَ كَفَّهُ الْيُمْنَى عَلَى رُكْبَتِهِ الْيُمْنَى وَكَفَّهُ الْيُسْرَى عَلَى رُكْبَتِهِ الْيُسْرَى وَأَشَارَ بِأُصْبُعِهِ يَعْنِي السَّبَّابَةَقَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَبِهِ يَقُولُ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ وَهُوَ قَوْلُ الشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ وَإِسْحَقَ قَالُوا يَقْعُدُ فِي التَّشَهُّدِ الْآخِرِ عَلَى وَرِكِهِ وَاحْتَجُّوا بِحَدِيثِ أَبِي حُمَيْدٍ قَالُوا يَقْعُدُ فِي التَّشَهُّدِ الْأَوَّلِ عَلَى رِجْلِهِ الْيُسْرَى وَيَنْصِبُ الْيُمْنَى
ба мо гуфт [Бандар Муҳаммад ибни Бассиёр] гуфт; ба мо гуфт [Абу Омир Ал-Аќодї] гуфт; ба мо гуфт [Фулайҳ ибни Сулаймони Маданӣ] гуфт; ба ман гуфт (Аббос ибни Саҳл Ас-Саидӣ) гуфт; Абу Ҳумайд, Абу Усайд, Саҳл ибни Саъд ва Муҳаммад ибни Маслама ҷамъ шуданд ва намози Расули Худо (с)-ро зикр карданд. Сипас (Абу Ҳумайд) гуфт; «Ман шахсе ҳастам, ки намозҳои Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва салламро аз ҳамаи шумо беҳтар медонам. Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам ба тасяхуд нишастанд, ки пои чапашро дароз карда, пеши пои росташро ба суи кибла нигох карда, кафи дасти росташро бар зонуи рост ва кафи дасти чапашро бар зонуи чапаш гузошт. Сипас бо ангушти худ, яъне бо ангушти ишорат ишора кунед. Абу Исо гуфт; «Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Бархе аз олимон ба ин ҳадис пайравӣ мекунанд. Ин ақидаи Имом Софиъӣ, Аҳмад ва Исҳоқ аст. Гуфтанд; 'Дар охири тасьяхуд одам бояд ба таги худ нишинад'. Онҳо бо ҳадиси Абуҳумайд истиқбол мекунанд, мегӯянд; «Дар охири тасьяхуд шахс бояд ба пои чапаш нишинад ва пои росташро рост кунад».