Makanan sedikit barokah untuk orang banyak

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ عَنْ مَالِكٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ قَالَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ لِأُمِّ سُلَيْمٍ لَقَدْ سَمِعْتُ صَوْتَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ضَعِيفًا أَعْرِفُ فِيهِ الْجُوعَ فَهَلْ عِنْدَكِ مِنْ شَيْءٍ فَقَالَتْ نَعَمْ فَأَخْرَجَتْ أَقْرَاصًا مِنْ شَعِيرٍ ثُمَّ أَخَذَتْ خِمَارًا لَهَا فَلَفَّتْ الْخُبْزَ بِبَعْضِهِ ثُمَّ أَرْسَلَتْنِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَهَبْتُ فَوَجَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْمَسْجِدِ وَمَعَهُ النَّاسُ فَقُمْتُ عَلَيْهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسَلَكَ أَبُو طَلْحَةَ فَقُلْتُ نَعَمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِمَنْ مَعَهُ قُومُوا فَانْطَلَقُوا وَانْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ حَتَّى جِئْتُ أَبَا طَلْحَةَ فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ قَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالنَّاسُ وَلَيْسَ عِنْدَنَا مِنْ الطَّعَامِ مَا نُطْعِمُهُمْ فَقَالَتْ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ فَانْطَلَقَ أَبُو طَلْحَةَ حَتَّى لَقِيَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبُو طَلْحَةَ حَتَّى دَخَلَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلُمِّي يَا أُمَّ سُلَيْمٍ مَا عِنْدَكِ فَأَتَتْ بِذَلِكَ الْخُبْزِ قَالَ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِذَلِكَ الْخُبْزِ فَفُتَّ وَعَصَرَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ عُكَّةً لَهَا فَأَدَمَتْهُ ثُمَّ قَالَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ ثُمَّ قَالَ ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا ثُمَّ قَالَ ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا ثُمَّ قَالَ ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ فَأَكَلَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ وَشَبِعُوا وَالْقَوْمُ سَبْعُونَ أَوْ ثَمَانُونَ رَجُلًا

[Qutaibah]-ri [Malik]-engandik [Ishaq bin Abdullah bin Abi Thalhah]-engandik esan ondoren, [Anas bin Malik]-ek esaten entzun zuen; Abu Talhah-ek Umm Sulaimi esan zion: 'Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam-en ahotsa hain leunki entzun dut, ezen gose zela banekien, janaririk baduzu?' 'Bai, badut', erantzun zuen. Umm Sulaim-ek gari-ogi zati batzuk atera zituen, gero oihal zati bat hartu eta ogia oihal zati batean bildu zuen. Abu Talhak Profeta sallallaahu'alaihiwasallam-ekin biltzera bidali ninduen. Joan nintzen presaka eta Alaren Mezularia meskitan aurkitu nuen bere lagunekin. Haiengana joan nintzen, eta orduan Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam-ek galdetu zidan: 'Badirudi Abu Talhah-ek bidali zaituela?' 'Hori da, Alaren Mezularia', erantzun nion. Beraz, Profeta, sallallaahu'alaihi wa sallam, berarekin zeuden lagunei esan zien: "Zuti zaitezte". Gero alde egin zuten eta ni ere haien artean ibili nintzen Abu Talhahrengana iritsi eta gertatutako guztia kontatu nion arte. Abu Talhak esan zuen: "O Umm Sulaim, Rasulullah sallallaahu'alaihi wa sallam eta bere lagunak guregana etorri ziren, nahiz eta ez genuen janaririk haiek entretenitzeko". Umm Sulaimek erantzun zuen: "Alak eta bere Mezulariak hobeto dakite". Abu Talha Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam-en bila joan zen, eta gero bera eta Rasulullah Sallallahu'alaihiwasallam bere etxera joan ziren. Rasulullah sallallaahu'alaihiwasallam-ek Umm Sulaimi esan zion: "Ekarri hona duzun janaria, o Umm Sulaim!". Umm Sulaimek berehala ekarri zion ogia, eta Profetak Umm Sulaimi agindu zion zatitan puskatzeko. Umm Sulaimek ghee-a zuen ontzia estutu eta bere ogia ontzeko erabili zuen. Profetak (Alaren bakea eta bedeinkapenak haren gainean izan daitezela) Alak esateko nahi izan zituen otoitzak errezitatu zituen, eta gero Abu Talhahi esan zion: "Deitu hamar pertsona!". Abu Talhahk hamar pertsona deitu zituen, sartu eta ase arte jan zuten eta atera egin ziren. Orduan Profetak berriro esan zuen: "Deitu hamar pertsona", sartu eta ase arte jan zuten eta atera egin ziren. Orduan Profetak berriro esan zuen: "Deitu hamar pertsona", sartu eta ase arte jan zuten eta atera egin ziren. Azkenean, lagun guztiek jan ahal izan zuten ase arte, nahiz eta garai hartan hirurogeita hamar edo laurogei izan.