حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ أَنْبَأَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَبِي رَافِعٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ جُرَيْجٌ كَانَ يَتَعَبَّدُ فِي صَوْمَعَتِهِ فَأَتَتْهُ أُمُّهُ ذَاتَ يَوْمٍ فَنَادَتْهُ فَقَالَتْ أَيْ جُرَيْجُ أَيْ بُنَيَّ أَشْرِفْ عَلَيَّ أُكَلِّمْكَ أَنَا أُمُّكَ أَشْرِفْ عَلَيَّ قَالَ أَيْ رَبِّ صَلَاتِي وَأُمِّي فَأَقْبَلَ عَلَى صَلَاتِهِ ثُمَّ عَادَتْ فَنَادَتْهُ مِرَارًا فَقَالَتْ أَيْ جُرَيْجُ أَيْ بُنَيَّ أَشْرِفْ عَلَيَّ فَقَالَ أَيْ رَبِّ صَلَاتِي وَأُمِّي فَأَقْبَلَ عَلَى صَلَاتِهِ فَقَالَتْ اللَّهُمَّ لَا تُمِتْهُ حَتَّى تُرِيَهُ الْمُومِسَةَ وَكَانَتْ رَاعِيَةً تَرْعَى غَنَمًا لِأَهْلِهَا ثُمَّ تَأْوِي إِلَى ظِلِّ صَوْمَعَتِهِ فَأَصَابَتْ فَاحِشَةً فَأُخِذَتْ فَحَمَلَتْ وَكَانَ مَنْ زَنَى مِنْهُمْ قُتِلَ قَالُوا مِمَّنْ قَالَتْ مِنْ جُرَيْجٍ صَاحِبِ الصَّوْمَعَةِ فَجَاءُوا بِالْفُؤُوسِ وَالْمُرُورِ فَقَالُوا أَيْ جُرَيْجُ أَيْ مُرَاءٍ ثُمَّ قَالُوا انْزِلْ فَأَبَى وَأَقْبَلَ عَلَى صَلَاتِهِ يُصَلِّي فَأَخَذُوا فِي هَدْمِ صَوْمَعَتِهِ فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ نَزَلَ فَجَعَلُوا فِي عُنُقِهِ وَعُنُقِهَا حَبْلًا وَجَعَلُوا يَطُوفُونَ بِهِمَا فِي النَّاسِ فَوَضَعَ أُصْبُعَهُ عَلَى بَطْنِهَا فَقَالَ أَيْ غُلَامُ مَنْ أَبُوكَ قَالَ أَبِي فُلَانٌ رَاعِي الضَّأْنِ فَقَبَّلُوهُ وَقَالُوا إِنْ شِئْتَ بَنَيْنَا لَكَ الصَّوْمَعَةَ مِنْ ذَهَبٍ وَفِضَّةٍ قَالَ أَعِيدُوهَا كَمَا كَانَتْ

Esan digu ['Affan] esan digu [Hammad] esan; esan digu [Thabit] [Abu Rafi'] [Abu Huraira]-tik; Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam-ek esan zuen: 'Bani Isra'il-en garaian bazen Juraij izeneko gizon bat, bere gurtza-lekuan arretaz gurtzen zuen zerbitzari bat zen, beraz, egun batean bere ama etorri zitzaion eta deitu eta esan zion; «Oi Juraij, ene semea, hurbildu niregana, nahi dut hitz egin, zure ama naiz, hurbildu niregana», esan zuen orduan Juraijek; «Ene Jauna, nire otoitzean jarraitu behar dut edo nire amarengana joan behar dut», jarraitu zuen azkenean Juraijek bere otoitzean. Orduan ama itzuli zitzaion eta behin eta berriz deitu zion, esanez; «Oi Juraij, ene semea, hurbildu nigana», baina Juraijek esan zuen; «Ene Jauna, nire otoitzean jarraitu behar dut ala amarengana joan behar naiz», jarraitu zuen azkenean bere otoitzean, amak esan arte; «O Allah, ez utzi adultero baten kalumnia jasan arte». Orduan bazen emakume bat bere familiaren ahuntzak artzaintzan zebilela eta gero Juraij gurtza-lekuan aterpea hartu zuen, gero emakumeak egintza lazgarri bat egin zuen, gero atxilotu eta haurdun geratu zen, haien artean aplikatzen zen legeak adulterioa egiten zuen edonor hilko zutela. Hala esan zioten emakumeari; «Norekin egin zenuen adulterioa? 'esan zuen; «Juraij gurtza-lekuko okupatzailearekin», jendea Juraijera etorri zen aizkorak eta sokak ekarriz, esan zuten; «Oi Juraij, oi hitz askoko gizona», esan zuten berriro; 'Jaitsi', baina Juraij-ek uzkurtu egin zuen eta oraindik bere otoitzean jarraitu zuen, jendeak bere gurtza lekua suntsitu zuen arte, Juraij-ek hau ikusi zuenean jaitsi egin zen, orduan jendeak lepoa eta adulterioa egin zuen emakumearen lepoa lotu zituen eta gero biak desfilatu zituen jendetzaren aurrean, gero Juraij-ek urdailean adulterioa egin zuen emakumea jarri zuen; 'Oi haurra, nor da zure aita? 'esan zuen umeak; «Nire aita ahuntz-artzaina zen», azkenean jendeak musu eman zion Juraij eta esan zuten; «Nahi baduzu zure gurtza-lekua berreraikiko dugu urrez eta zilarrez», baina Juraij-ek erantzun zuen; 'Berrezarri nire gurtza lehen zegoen moduan'.