Imam Ahmad : 8633

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ أَنْبَأَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَبِي رَافِعٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ جُرَيْجٌ كَانَ يَتَعَبَّدُ فِي صَوْمَعَتِهِ فَأَتَتْهُ أُمُّهُ ذَاتَ يَوْمٍ فَنَادَتْهُ فَقَالَتْ أَيْ جُرَيْجُ أَيْ بُنَيَّ أَشْرِفْ عَلَيَّ أُكَلِّمْكَ أَنَا أُمُّكَ أَشْرِفْ عَلَيَّ قَالَ أَيْ رَبِّ صَلَاتِي وَأُمِّي فَأَقْبَلَ عَلَى صَلَاتِهِ ثُمَّ عَادَتْ فَنَادَتْهُ مِرَارًا فَقَالَتْ أَيْ جُرَيْجُ أَيْ بُنَيَّ أَشْرِفْ عَلَيَّ فَقَالَ أَيْ رَبِّ صَلَاتِي وَأُمِّي فَأَقْبَلَ عَلَى صَلَاتِهِ فَقَالَتْ اللَّهُمَّ لَا تُمِتْهُ حَتَّى تُرِيَهُ الْمُومِسَةَ وَكَانَتْ رَاعِيَةً تَرْعَى غَنَمًا لِأَهْلِهَا ثُمَّ تَأْوِي إِلَى ظِلِّ صَوْمَعَتِهِ فَأَصَابَتْ فَاحِشَةً فَأُخِذَتْ فَحَمَلَتْ وَكَانَ مَنْ زَنَى مِنْهُمْ قُتِلَ قَالُوا مِمَّنْ قَالَتْ مِنْ جُرَيْجٍ صَاحِبِ الصَّوْمَعَةِ فَجَاءُوا بِالْفُؤُوسِ وَالْمُرُورِ فَقَالُوا أَيْ جُرَيْجُ أَيْ مُرَاءٍ ثُمَّ قَالُوا انْزِلْ فَأَبَى وَأَقْبَلَ عَلَى صَلَاتِهِ يُصَلِّي فَأَخَذُوا فِي هَدْمِ صَوْمَعَتِهِ فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ نَزَلَ فَجَعَلُوا فِي عُنُقِهِ وَعُنُقِهَا حَبْلًا وَجَعَلُوا يَطُوفُونَ بِهِمَا فِي النَّاسِ فَوَضَعَ أُصْبُعَهُ عَلَى بَطْنِهَا فَقَالَ أَيْ غُلَامُ مَنْ أَبُوكَ قَالَ أَبِي فُلَانٌ رَاعِي الضَّأْنِ فَقَبَّلُوهُ وَقَالُوا إِنْ شِئْتَ بَنَيْنَا لَكَ الصَّوْمَعَةَ مِنْ ذَهَبٍ وَفِضَّةٍ قَالَ أَعِيدُوهَا كَمَا كَانَتْ

Безгә ['Аффан] безгә [Хәммәд] әйтте; безгә [Сабит]ка [Әбу Рафи]дан [Әбу Һөрәйрә] сөйләде; Рәсүлүллаһ галәйһиссәлам әйтте: «Бәни Исраил заманында Җурайҗ исемле бер кеше бар иде, ул үз гыйбадәт урынында тырышып гыйбадәт кыла иде, шуңа күрә бер көнне әнисе аның янына килеп: «Әй Җурайҗ, әй улым, миңа якынрак кил, мин синең белән сөйләшергә телим, мин синең әниең, миңа якынрак кил», – диде. Шуннан соң Җурайҗ әйтте: «Әй Раббым, мин намазымны дәвам итәргәме яки әнием янына барыргамы», – диде. Җурайҗ ниһаять намазын дәвам итте. Аннары әнисе аңа кайтып, аны кабат-кабат чакырды: «Әй Җурайҗ, әй улым, миңа якынрак кил», – диде, ләкин Җурайҗ әйтте: «Әй Раббым, мин намазымны дәвам итәргәме яки әнием янына барыргамы», – диде, ниһаять ул намазын дәвам итте, әнисе: «И Ходаем, аны зиначы кебек гайбәткә дучар булганчы ташлама». Аннары гаиләсенең кәҗәләрен көткән бер хатын бар иде, аннары ул Җурайҗ гыйбадәтханәсенә сыенды, аннары хатын явыз гамәл кылды, аннары аны кулга алдылар һәм йөкле калды, алар арасындагы закон буенча зина кылган һәркем үтерелергә тиеш иде. Шуңа күрә хатынга: «Кем белән зина кылдың?» – дип әйттеләр. Ул: «Гыйбадәтханәдә яшәүче Җурайҗ белән», – дип, кешеләр балталар һәм арканнар алып Җурайҗ янына килделәр, алар: «Әй Җурайҗ, күп сүзле кеше», – диделәр, аннары алар тагын: «Төш», – диделәр, ләкин Җурайҗ теләмәде һәм ул барыбер догасын дәвам итте, кешеләр аның гыйбадәтханәсен җимергәнче. Җурайҗ моны күргәч, ул төште, аннары кешеләр аның һәм зина кылган хатынның муенын бәйләделәр һәм икесен дә халык алдына чыгардылар, аннары Җурайҗ зина кылган хатынның корсагына бармагы белән куйды һәм: «... «И бәби, синең әтиең кем?» – дип сорады бәби. «Минем әтием кәҗә көтүче иде», – дип, ниһаять, кешеләр Җурайҗны үбеп: «Әгәр теләсәң, без синең гыйбадәтханәңне алтын һәм көмештән торгызырбыз», – диделәр. Әмма Җурайҗ: «Минем гыйбадәтханәмне элеккеге хәленә кайтар», – дип җавап бирде.