Imam Ahmad : 8633

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ أَنْبَأَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَبِي رَافِعٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ جُرَيْجٌ كَانَ يَتَعَبَّدُ فِي صَوْمَعَتِهِ فَأَتَتْهُ أُمُّهُ ذَاتَ يَوْمٍ فَنَادَتْهُ فَقَالَتْ أَيْ جُرَيْجُ أَيْ بُنَيَّ أَشْرِفْ عَلَيَّ أُكَلِّمْكَ أَنَا أُمُّكَ أَشْرِفْ عَلَيَّ قَالَ أَيْ رَبِّ صَلَاتِي وَأُمِّي فَأَقْبَلَ عَلَى صَلَاتِهِ ثُمَّ عَادَتْ فَنَادَتْهُ مِرَارًا فَقَالَتْ أَيْ جُرَيْجُ أَيْ بُنَيَّ أَشْرِفْ عَلَيَّ فَقَالَ أَيْ رَبِّ صَلَاتِي وَأُمِّي فَأَقْبَلَ عَلَى صَلَاتِهِ فَقَالَتْ اللَّهُمَّ لَا تُمِتْهُ حَتَّى تُرِيَهُ الْمُومِسَةَ وَكَانَتْ رَاعِيَةً تَرْعَى غَنَمًا لِأَهْلِهَا ثُمَّ تَأْوِي إِلَى ظِلِّ صَوْمَعَتِهِ فَأَصَابَتْ فَاحِشَةً فَأُخِذَتْ فَحَمَلَتْ وَكَانَ مَنْ زَنَى مِنْهُمْ قُتِلَ قَالُوا مِمَّنْ قَالَتْ مِنْ جُرَيْجٍ صَاحِبِ الصَّوْمَعَةِ فَجَاءُوا بِالْفُؤُوسِ وَالْمُرُورِ فَقَالُوا أَيْ جُرَيْجُ أَيْ مُرَاءٍ ثُمَّ قَالُوا انْزِلْ فَأَبَى وَأَقْبَلَ عَلَى صَلَاتِهِ يُصَلِّي فَأَخَذُوا فِي هَدْمِ صَوْمَعَتِهِ فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ نَزَلَ فَجَعَلُوا فِي عُنُقِهِ وَعُنُقِهَا حَبْلًا وَجَعَلُوا يَطُوفُونَ بِهِمَا فِي النَّاسِ فَوَضَعَ أُصْبُعَهُ عَلَى بَطْنِهَا فَقَالَ أَيْ غُلَامُ مَنْ أَبُوكَ قَالَ أَبِي فُلَانٌ رَاعِي الضَّأْنِ فَقَبَّلُوهُ وَقَالُوا إِنْ شِئْتَ بَنَيْنَا لَكَ الصَّوْمَعَةَ مِنْ ذَهَبٍ وَفِضَّةٍ قَالَ أَعِيدُوهَا كَمَا كَانَتْ

Al à dit [‘Affan] al à dit [Hammad] al à dit; al à ripuartât a nô [Thabit] di [Abu Rafi’] di [Abu Hurairah] disint; Il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al à dit: ‘Intal timp dai Bani Isra’il al jere un om di non Juraij, al jere un servidôr che al adorave cun diligjence tal so puest di adorazion, cussì un dì sô mari e vignì daûr di lui e lu clamà e i disè; ‘O Juraij, o fi mio, vignî dongje di me, o vuei fevelâ cun te, o soi to mari, vignî dongje di me’, alore al disè Juraij; ‘O mio Signôr, o varès di continuâ la mê preiere o o varès di lâ daûr di mê mari,’ Juraij al continuà infin la sô preiere. Alore sô mari e tornà daûr di lui e lu clamà plui voltis, disint; ‘O Juraij, o fi mio, vignî dongje di me,’ ma Juraij al disè; ‘O mio Signôr, o varès di continuâ la mê preiere o o varès di lâ daûr di mê mari,’ al continuà infin la sô preiere, fin che sô mari e disè; “O Allah, no lassâlu fintant che nol patirà la calunnie di un adulteri.” Duncje e jere une femine che e tignive lis cjavris de sô famee e daspò e si rifugjà tal lûc di adorazion di Juraij, daspò la femine e cometè un at odiôs, daspò e fo arestade e e deventà incinte, la leç che e si apliche tra di lôr e jere che ducj chei che a cometevin l’adulteri a vignivin copâts. Cussì si diseve ae femine; ‘Cun cui tu âs cometût l’adulteri? ’ al disè; ‘Cun Juraij l’ocupant dal puest di adorazion,’ la int e rivà a Juraij puartant assis e cuardis, a disevin; ‘O Juraij, o om di tantis peraulis’, alore a disin di gnûf; ‘Scjampe jù,’ ma Juraij al jere reticent e al continuà ancjemò la sô preiere, fin che la int e distruzè il so puest di adorazion, cuant che Juraij al viodè chest al scjampà jù, daspò la int i leà il cuel e il cuel de femine che e veve cometût adulteri e daspò e paradà i doi di lôr denant de int che e veve metût il finger dal Juraij. al à cometût adulteri e al à dit; ‘O beç, cui che al è il to pari? ’ al disè il beç; ‘Mi pari al jere un pastôr di cjavris,’ infin la int e bussave Juraij e a disevin; ‘Se tu âs bisugne o tornarìn a fâ sù il to puest di adorazion di aur e arint,’ ma Juraij al rispuindè; ‘Restaurâ il me lûc di adorazion come che al jere prime’.