Abu Hurairah selalu menghafal hadits pada majelis Rasulullah

Imam Muslim : 4549

قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَقَالَ ابْنُ الْمُسَيَّبِ إِنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ يَقُولُونَ إِنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ قَدْ أَكْثَرَ وَاللَّهُ الْمَوْعِدُ وَيَقُولُونَ مَا بَالُ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ لَا يَتَحَدَّثُونَ مِثْلَ أَحَادِيثِهِ وَسَأُخْبِرُكُمْ عَنْ ذَلِكَ إِنَّ إِخْوَانِي مِنْ الْأَنْصَارِ كَانَ يَشْغَلُهُمْ عَمَلُ أَرَضِيهِمْ وَإِنَّ إِخْوَانِي مِنْ الْمُهَاجِرِينَ كَانَ يَشْغَلُهُمْ الصَّفْقُ بِالْأَسْوَاقِ وَكُنْتُ أَلْزَمُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى مِلْءِ بَطْنِي فَأَشْهَدُ إِذَا غَابُوا وَأَحْفَظُ إِذَا نَسُوا وَلَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا أَيُّكُمْ يَبْسُطُ ثَوْبَهُ فَيَأْخُذُ مِنْ حَدِيثِي هَذَا ثُمَّ يَجْمَعُهُ إِلَى صَدْرِهِ فَإِنَّهُ لَمْ يَنْسَ شَيْئًا سَمِعَهُ فَبَسَطْتُ بُرْدَةً عَلَيَّ حَتَّى فَرَغَ مِنْ حَدِيثِهِ ثُمَّ جَمَعْتُهَا إِلَى صَدْرِي فَمَا نَسِيتُ بَعْدَ ذَلِكَ الْيَوْمِ شَيْئًا حَدَّثَنِي بِهِ وَلَوْلَا آيَتَانِ أَنْزَلَهُمَا اللَّهُ فِي كِتَابِهِ مَا حَدَّثْتُ شَيْئًا أَبَدًا { إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنْزَلْنَا مِنْ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى } إِلَى آخِرِ الْآيَتَيْنِ و حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ أَخْبَرَنَا أَبُو الْيَمَانِ عَنْ شُعَيْبٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ وَأَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ إِنَّكُمْ تَقُولُونَ إِنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ يُكْثِرُ الْحَدِيثَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِنَحْوِ حَدِيثِهِمْ

Сәид [Ибн Шиһаб]; һәм [Ибн Әл Мөсәййәб] [Әбү Һүрәйрә] бер ваҡыт әйткән; — Кешеләр Әбү Һөрәйрә бик күп хәҙистәр һөйләгән, тиҙәр. Аллаһы Тәғәлә Сүбхәнәһу вә Тәғәлә уға Рәсүлуллаһ Шаллаллаһуғәләйһиуассаллам менән бергә булыу мөмкинлеген биргән. Кешеләр әйтә; — Ни өсөн мөһәжирҙәр һәм ансарҙар Әбү Һөрәйрә риүәйәт иткән хәҙистәрҙе күпләп һөйләмәнеләр? Мин - Әбү Һөрәйрә - был хаҡта һөйләйем: Ағайҙарым һәм ансарҙар ер эше менән мәшғүл, ә ағайҙарым һәм мөһәжирҙәр баҙарҙа һатып алыу-һатыу менән мәшғүл. Шул арала мин һәр ваҡыт Пәйғәмбәребеҙҙе оҙатып йөрөйөм, уның һүҙҙәрен күберәк ишеткәнсе. Мин улар, ансар һәм мөһәжир дуҫтары, булмағанда ла булдым, улар онотҡанда ятланым». Бер көндө пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһис-сәләм: «Кемегеҙ минең һүҙҙәремде һыйҙырыр өсөн кейемен йәйергә риза? Шунан һуң ул кейемен күкрәгенә ҡыҫты, сөнки шулай итеп, минән ишеткән бер генә хәҙисен дә онотмаҫ ине», — тине. Пәйғәмбәребеҙҙең белдереүен ишетеп, Пәйғәмбәребеҙ әйтеп бөткәнсе яулығымды йәйҙем, шунан яулыҡты күкрәгемә һалдым. Шул ваҡыттан бирле уның миңә һөйләгән бер генә хәҙисен дә онотманым. Аллаһы Тәғәлә тарафынан индерелгән Ҡөрьәндең ике аяттары булмаһа, әлбиттә, үҙем ишеткән бер генә хәҙисте лә еткермәҫ инем, әлбиттә. Ике аят: «Ысынлап та, кем йәшерә, нимә Беҙ ебәргән рәүешендә асыҡ мәғлүмәт һәм тура юл, беҙ аңлатҡандан һуң, беҙ уны кешеләргә Ҡөрьәндә, һуңынан, улар Аллаһ тарафынан ҡәһәрләнәсәк һәм шулай уҡ ҡәһәрләнәсәк бөтә йән эйәләре тарафынан ҡәһәрләнәсәк, улар тәүбә итә һәм яҡшыртыуҙар индерә һәм хәҡиҡәтте аңлата, тимәк, мин улар өсөн тәүбә һәм улар өсөн. иң рәхимле' -QS. Албаҡара 159-. Һәм беҙгә [Ғабдулла бин Ғәбдүр Рахман Әд Дарими]; Беҙгә [Әбү Йәмәндән] [Сыуғәйбтан] [Әз Зөһриҙән] хәбәр итте; Миңә [Сәғит бин Әл-Мөсәййәбкә] һәм [Әбү Сәләмә бин Ғәбдүр Рахманға] хәбәр ителгән: [Әбү Һүрәйрә] былай тигән; Ысынында, һеҙ әйтәһегеҙ, ни өсөн Әбү Һөрәйрә пәйғәмбәребеҙҙән күп хәҙистәр ятлаған...һәм башҡалар оҡшаш хәҙистәр менән.