Qasamah yang berlaku di masa jahiliyah ditetapkan Nabi, dan dengannya beliau memutus perkara Bani Haritsah atas pembunuhan yang dituduhkan kepada seorang Yahudi

Imam Malik : 1372

حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي لَيْلَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَهْلٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ أَبِي حَثْمَةَ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ رِجَالٌ مِنْ كُبَرَاءِ قَوْمِهِأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ وَمُحَيِّصَةَ خَرَجَا إِلَى خَيْبَرَ مِنْ جَهْدٍ أَصَابَهُمْ فَأُتِيَ مُحَيِّصَةُ فَأُخْبِرَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَهْلٍ قَدْ قُتِلَ وَطُرِحَ فِي فَقِيرِ بِئْرٍ أَوْ عَيْنٍ فَأَتَى يَهُودَ فَقَالَ أَنْتُمْ وَاللَّهِ قَتَلْتُمُوهُ فَقَالُوا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ فَأَقْبَلَ حَتَّى قَدِمَ عَلَى قَوْمِهِ فَذَكَرَ لَهُمْ ذَلِكَ ثُمَّ أَقْبَلَ هُوَ وَأَخُوهُ حُوَيِّصَةُ وَهُوَ أَكْبَرُ مِنْهُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ فَذَهَبَ مُحَيِّصَةُ لِيَتَكَلَّمَ وَهُوَ الَّذِي كَانَ بِخَيْبَرَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَبِّرْ كَبِّرْ يُرِيدُ السِّنَّ فَتَكَلَّمَ حُوَيِّصَةُ ثُمَّ تَكَلَّمَ مُحَيِّصَةُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِمَّا أَنْ يَدُوا صَاحِبَكُمْ وَإِمَّا أَنْ يُؤْذِنُوا بِحَرْبٍ فَكَتَبَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي ذَلِكَ فَكَتَبُوا إِنَّا وَاللَّهِ مَا قَتَلْنَاهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِحُوَيِّصَةَ وَمُحَيِّصَةَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ أَتَحْلِفُونَ وَتَسْتَحِقُّونَ دَمَ صَاحِبِكُمْ فَقَالُوا لَا قَالَ أَفَتَحْلِفُ لَكُمْ يَهُودُ قَالُوا لَيْسُوا بِمُسْلِمِينَ فَوَدَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ عِنْدِهِ فَبَعَثَ إِلَيْهِمْ بِمِائَةِ نَاقَةٍ حَتَّى أُدْخِلَتْ عَلَيْهِمْ الدَّارَ قَالَ سَهْلٌ لَقَدْ رَكَضَتْنِي مِنْهَا نَاقَةٌ حَمْرَاءُقَالَ مَالِك الْفَقِيرُ هُوَ الْبِئْرُ

Ibinahagi sa akin ni Yahya mula kay Malik mula kay [Abu Laila bin Abdullah bin Abdurrahman bin Sahl] mula kay [Sahl bin Abu Hatsmah] na ilang matataas na tao mula sa kanyang mga kababayan ang nagsabi sa kanya na sina Abdullah bin Sahl at Muhayyishah ay aalis patungong Khaibar dahil sa paghihirap na sinapit nila. Pagkatapos ay may isang taong nakakilala kay Muhayyishah at nagsabi sa kanya na si Abdullah bin Sahl ay pinatay at itinapon sa tabi ng isang balon o bukal. Pagkatapos ay sinalubong ni Muhayyishah ang mga Hudyo at sinabing; "Sumpa man kay Allah, kayo ang pumatay sa kanya!" Sumagot sila; "Sumpa man kay Allah, hindi namin siya pinatay." Pagkatapos ay pumunta si Muhayyishah sa kanyang mga kababayan, pagkatapos ay ipinaalam niya sa kanila ang tungkol sa pagpatay. Pagkatapos ay sumama siya sa kanyang mga kapatid, si Huwaishah na mas malaki kaysa sa kanya, at si Abdurrahman. Pagkatapos ay pumunta si Muhaiyishah upang pag-usapan ang bagay na ito, dahil siya ang nasa Khaibar. Sinabi sa kanya ni Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam: "Ang malaki, ang malaki!" -ibig sabihin ay ang taong mas matanda-. Sa wakas ay nagsalita si Huwaishah at tinulungan ni Muhaiyishah. Pagkatapos ay sinabi ng Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam: "Nagbabayad sila ng diat para sa inyong mga kapatid, o nagdeklara sila ng digmaan." Pagkatapos ay sumulat ang Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam ng isang liham sa kanila tungkol sa bagay na ito. Pagkatapos ay tumugon ang mga Hudyo sa liham, "Sumpa man sa Allah, hindi namin siya pinatay." Tinanong ng Rasulullah shallallahu 'alaihi wasallam sina Huwaishah, Muhaiyishah at Abdurrahman: "Handa ba kayong manumpa nang sa gayon ay mayroon kayong karapatan sa dugo ng inyong mga kaibigan," Sumagot sila; "Hindi." Nagtanong siya: "Ang mga Hudyo lamang ba ang nanumpa sa inyo?" Sumagot sila; "Hindi sila mga Muslim." Sa wakas, ang Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam ay nagbayad ng diyat mula sa kanyang ari-arian, at nagpadala siya sa kanila ng isang daang kamelyo upang ilagay nila ang mga ito sa kanilang bahay. Sinabi ni Sahl; "Hanggang sa sinipa ako ng isang pulang kamelyo." Sinabi ni Malik; "Ang Al Faqir ay isang balon."