Hak Allah atas hamba adalah menyembah-nya tanpa menyekutukan-nya, dan hak hamba atas Allah adalah tidak disiksa jika tidak menyekutukan-nya

Imam Ahmad : 21058

حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي أَبِي حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ أَنَا شُعَيْبٌ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي حُسَيْنٍ حَدَّثَنِي شَهْرُ بْنُ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ وَهُوَ الَّذِي بَعَثَهُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ إِلَى الشَّامِ يُفَقِّهُ النَّاسَ أَنَّ مُعَاذَ بْنَ جَبَلٍ حَدَّثَهُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ رَكِبَ يَوْمًا عَلَى حِمَارٍ لَهُ يُقَالُ لَهُ يَعْفُورٌ رَسَنُهُ مِنْ لِيفٍ ثُمَّ قَالَ ارْكَبْ يَا مُعَاذُ فَقُلْتُ سِرْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ ارْكَبْ فَرَدَفْتُهُ فَصُرِعَ الْحِمَارُ بِنَا فَقَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَضْحَكُ وَقُمْتُ أَذْكُرُ مِنْ نَفْسِي أَسَفًا ثُمَّ فَعَلَ ذَلِكَ الثَّانِيَةَ ثُمَّ الثَّالِثَةَ فَرَكِبَ وَسَارَ بِنَا الْحِمَارُ فَأَخْلَفَ يَدَهُ فَضَرَبَ ظَهْرِي بِسَوْطٍ مَعَهُ أَوْ عَصًا ثُمَّ قَالَ يَا مُعَاذُ هَلْ تَدْرِي مَا حَقُّ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ فَقُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ فَإِنَّ حَقَّ اللَّهِ عَلَى الْعِبَادِ أَنْ يَعْبُدُوهُ وَلَا يُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا قَالَ ثُمَّ سَارَ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ أَخْلَفَ يَدَهُ فَضَرَبَ ظَهْرِي فَقَالَ يَا مُعَاذُ يَا ابْنَ أُمِّ مُعَاذٍ هَلْ تَدْرِي مَا حَقُّ الْعِبَادِ عَلَى اللَّهِ إِذَا هُمْ فَعَلُوا ذَلِكَ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ فَإِنَّ حَقَّ الْعِبَادِ عَلَى اللَّهِ إِذَا فَعَلُوا ذَلِكَ أَنْ يُدْخِلَهُمْ الْجَنَّةَ

Беҙгә һөйләне Ғабдулла миңә атайым тураһында һөйләне. беҙгә һөйләне [Әбү Әл Яман] беҙгә һөйләне [Сөғәйеп] миңә әйтте [Ғабдулла бин Әбү Хөсәйен] миңә [Сәһәр бин Һәүсиәб] [Ғәбдүр Рахман бин Ғәнм] тарафынан Ғүмәр бин Әл Хотхоб тарафынан Сүриәгә өйрәтергә ебәрелгән, тип [Муға] саллаллаһуғәләйһиссәләм, бер ваҡыт ул үҙенең Йәғфүр исемле ишәгенә атланған, уға ҡороттан тиҙлек бирелә. Пәйғәмбәребеҙ ғәләйһис-сәләм әйтте; «Мөәҙгә күтәрел». Мин әйттем; Йөрө, йә Рәсүлуллаһу саллаллаһу. Пәйғәмбәребеҙ ғәләйһис-сәләм әйтте; — Әйҙә, өҫкә мен. Мин сусҡаға атланып йөрөгән саҡта ишәк ҡолап төштө. Рәсүлуллаһ Шаллаллаһуғәләйһиуасаллам көлөп торҙо, мин тороп ғәфү үтендем. Был хәл ике-өс тапҡыр булды. Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһуғәләйһиссәләм ишәк менән бергә атланып, йәйәү йөрөнө. Рәсүлуллаһ Саллаллаһуғәләйһиссәләм ҡулын кире тартып, ҡамсыһы йәки таяғы менән арҡама һуҡты ла әйтте; — Һаумыһығыҙ Мөғәҙ! Алланың кешеләргә ҡарата ниндәй хоҡуҡтары барлығын беләһеңме?» Мин яуап бирҙем; Аллаһ һәм Уның Рәсүле яҡшыраҡ белә. Пәйғәмбәребеҙ: «Уға ғибәҙәт ҡылығыҙ, Уға бер нәмәне лә тиңдәш тотмағыҙ», — тигән. Шунан оҙаҡ атланы һуңынан ҡулын кире тартып, минең арҡама һуҡты, Рәсүлуллаһ Саллаллаһуғәләйһисүсәлләм әйтте: «Эй, Мөғәҙ, эй Ибн Өмми Мөғәҙ! Әгәр ҙә кешеләр шулай эшләһә, Аллаһ Тәғәлә алдында ниндәй хоҡуҡтары бар, беләһеңме?» Мин яуап бирҙем; Аллаһ һәм Уның Рәсүле яҡшыраҡ белә. Рәсүлуллаһ Саллаллаһу ғәләйһиссәләм әйткән: «Ысынлап та, кешеләрҙең Аллаһ алдындағы хоҡуғы, әгәр улар быны эшләһә, Аллаһ уларҙы ожмахҡа индерә».