Nabi pernah menggunakan pendapat Abu Bakar, ternyata pendapat Umar yang dibenarkan Allah mengenai tawanan perang Badar

حَدَّثَنَا أَبُو نُوحٍ قُرَادٌ أَنْبَأَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا سِمَاكٌ الْحَنَفِيُّ أَبُو زُمَيْلٍ حَدَّثَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ بَدْرٍ قَالَ نَظَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَصْحَابِهِ وَهُمْ ثَلَاثُ مِائَةٍ وَنَيِّفٌ وَنَظَرَ إِلَى الْمُشْرِكِينَ فَإِذَا هُمْ أَلْفٌ وَزِيَادَةٌ فَاسْتَقْبَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْقِبْلَةَ ثُمَّ مَدَّ يَدَيْهِ وَعَلَيْهِ رِدَاؤُهُ وَإِزَارُهُ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ أَيْنَ مَا وَعَدْتَنِي اللَّهُمَّ أَنْجِزْ مَا وَعَدْتَنِي اللَّهُمَّ إِنَّكَ إِنْ تُهْلِكْ هَذِهِ الْعِصَابَةَ مِنْ أَهْلِ الْإِسْلَامِ فَلَا تُعْبَدْ فِي الْأَرْضِ أَبَدًا قَالَ فَمَا زَالَ يَسْتَغِيثُ رَبَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَيَدْعُوهُ حَتَّى سَقَطَ رِدَاؤُهُ فَأَتَاهُ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَأَخَذَ رِدَاءَهُ فَرَدَّاهُ ثُمَّ الْتَزَمَهُ مِنْ وَرَائِهِ ثُمَّ قَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ كَفَاكَ مُنَاشَدَتُكَ رَبَّكَ فَإِنَّهُ سَيُنْجِزُ لَكَ مَا وَعَدَكَ وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِذْ تَسْتَغِيثُونَ رَبَّكُمْ فَاسْتَجَابَ لَكُمْ أَنِّي مُمِدُّكُمْ بِأَلْفٍ مِنْ الْمَلَائِكَةِ مُرْدِفِينَ } فَلَمَّا كَانَ يَوْمُئِذٍ وَالْتَقَوْا فَهَزَمَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الْمُشْرِكِينَ فَقُتِلَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ رَجُلًا وَأُسِرَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ رَجُلًا فَاسْتَشَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبَا بَكْرٍ وَعَلِيًّا وَعُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ هَؤُلَاءِ بَنُو الْعَمِّ وَالْعَشِيرَةُ وَالْإِخْوَانُ فَإِنِّي أَرَى أَنْ تَأْخُذَ مِنْهُمْ الْفِدْيَةَ فَيَكُونُ مَا أَخَذْنَا مِنْهُمْ قُوَّةً لَنَا عَلَى الْكُفَّارِ وَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُمْ فَيَكُونُونَ لَنَا عَضُدًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا تَرَى يَا ابْنَ الْخَطَّابِ قَالَ قُلْتُ وَاللَّهِ مَا أَرَى مَا رَأَى أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَلَكِنِّي أَرَى أَنْ تُمَكِّنَنِي مِنْ فُلَانٍ قَرِيبًا لِعُمَرَ فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ وَتُمَكِّنَ عَلِيًّا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مِنْ عَقِيلٍ فَيَضْرِبَ عُنُقَهُ وَتُمَكِّنَ حَمْزَةَ مِنْ فُلَانٍ أَخِيهِ فَيَضْرِبَ عُنُقَهُ حَتَّى يَعْلَمَ اللَّهُ أَنَّهُ لَيْسَتْ فِي قُلُوبِنَا هَوَادَةٌ لِلْمُشْرِكِينَ هَؤُلَاءِ صَنَادِيدُهُمْ وَأَئِمَّتُهُمْ وَقَادَتُهُمْ فَهَوِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَلَمْ يَهْوَ مَا قُلْتُ فَأَخَذَ مِنْهُمْ الْفِدَاءَ فَلَمَّا أَنْ كَانَ مِنْ الْغَدِ قَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ غَدَوْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا هُوَ قَاعِدٌ وَأَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَإِذَا هُمَا يَبْكِيَانِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخْبِرْنِي مَاذَا يُبْكِيكَ أَنْتَ وَصَاحِبَكَ فَإِنْ وَجَدْتُ بُكَاءً بَكَيْتُ وَإِنْ لَمْ أَجِدْ بُكَاءً تَبَاكَيْتُ لِبُكَائِكُمَا قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّذِي عَرَضَ عَلَيَّ أَصْحَابُكَ مِنْ الْفِدَاءِ لَقَدْ عُرِضَ عَلَيَّ عَذَابُكُمْ أَدْنَى مِنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ لِشَجَرَةٍ قَرِيبَةٍ وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { مَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَهُ أَسْرَى حَتَّى يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ إِلَى قَوْلِهِ لَوْلَا كِتَابٌ مِنْ اللَّهِ سَبَقَ لَمَسَّكُمْ فِيمَا أَخَذْتُمْ } مِنْ الْفِدَاءِ ثُمَّ أُحِلَّ لَهُمْ الْغَنَائِمُ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ مِنْ الْعَامِ الْمُقْبِلِ عُوقِبُوا بِمَا صَنَعُوا يَوْمَ بَدْرٍ مِنْ أَخْذِهِمْ الْفِدَاءَ فَقُتِلَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ وَفَرَّ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكُسِرَتْ رَبَاعِيَتُهُ وَهُشِمَتْ الْبَيْضَةُ عَلَى رَأْسِهِ وَسَالَ الدَّمُ عَلَى وَجْهِهِ وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { أَوَلَمَّا أَصَابَتْكُمْ مُصِيبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَيْهَا } الْآيَةَ بِأَخْذِكُمْ الْفِدَاءَ

Esan digu [Abu Nuh Quradl] esan digu [Ikrimah Bin 'Ammar] Esan digu [Ikus Al Hanafi Abu Zumail] Esan dit [Ibnu Abbas] Esan dit [Umar Bin Al Khaththab], esan zuen; «Badrreko gudua gertatu zenean» esan zuen Umarrek; 'Sallallahu 'alaihi wasallam profetak bere lagunei begiratu zien eta hirurehun eta berrogeita hamar pertsona ziren, gero mushrikei begiratu zien eta mila baino gehiago zeuden, gero sallallahu 'alaihi wasallam profetak Qiblari aurre egin zion gero bi eskuak altxatu zituen eta bere txala eta sarong jantzi zituen: 'Ondoren, Allah-k agindu zidan. agindu didazun hori, oi Allah, egia esan musulman talde txiki hau suntsitzen baduzu, orduan ez zarete lur honetan gurtuko betirako'. Umarrek esan zuen; 'Beraz, Profetak bere Jaunari laguntza eskatzen jarraitu zuen eta otoitz egin zion bere txala erori arte, orduan Abu Bakr beregana etorri zen eta bere txala hartu eta itzuli zion, gero atzetik lagundu zion eta esan zuen; 'O Nabiyullah, zure kexa zure Rabb-i nahikoa da, berak emango dizulako agindutakoa', orduan Allah-k agerian utzi zuen; ' -Gogoratu-, zure Jaunari laguntza eskatu zenionean, orduan baimendu zizun: 'Hain zuzen ere, segidan etorriko diren mila aingerurekin errefortzuak ekarriko dizkizut'. -QS Al Anfal 9. bertsoa-. Beraz, egun hori iritsi eta bi armadak elkartu zirenean, Ala politeistak suntsitu zituen, beraz, hirurogeita hamar hil ziren eta hirurogeita hamar soldadu preso hartu zituzten, orduan Allahren Mezularia sallallaahu 'alaihi wasallam Abu Bakr, Ali eta Umarrekin kontsultatu zuen. Abu Bakr esan zuen; "O Nabiyullah, osabaren seme-alabak dira, senide hurbilak eta oraindik ere ahaideak dira, beraz, erreskate-ondasunak kendu beharko diezutela uste dut, eta horiei kentzen dieguna sinesgabeei aurre egiteko gure indar bihurtzen da, zorionez Allahk orientazioa emango diela gure aldekoak izan daitezen". orduan Rasulullah sallallahu 'alaihi wasallamek galdetu zuen: 'Zer uste duzu, Ibnul Khaththab?' Umarrek erantzun zuen; «Esan nuen; 'Ala, ez dut Abu Bakr-en iritzi bera, baina uste dut Umarren senide guztiak eman zizkidala lepoa mozteko, eta Aqil Aliren esku utzi diozula lepoa mozteko, eta Hamzaren anaia hainbeste Hamzari eman diozula lepoa moz zezan, gure bihotzak ez dakiten Allahren afektua polita ez dezan. beren dignatarioak, adinekoak eta buruzagiak dira'. Hala ere, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam Abu Bakr-en iritzira makurtu zen eta ez nire iritzira'. Orduan erreskatea hartu zien, gero hurrengo egunean Umarrek esan zuen; 'Goizean sallallaahu 'alaihi wasallam profetarengana etorri nintzen eta bat-batean bera eta Abu Bakr eseri ziren eta biak negarrez zeuden, beraz, galdetu nion; 'O Allahren Mezularia, esan iezadazu zerk eragiten dizun negar egiten zu eta zure laguna, negar egingo banu, negar egingo nuke eta ezin izango banu negar egingo nuke, negar egin nire burua, biak negar egiten ari zaretelako'. Umarrek esan zuen; 'Ondoren, sallallahu 'alaihi wasallam profetak erantzun zuen: 'Zure lagunek erreskate moduan proposatutako iritzia, egia esan, erakutsi didate zure sisksa gertuen dagoen zuhaitza baino gertuago dagoela' eta Allahk bere hitza bidali zuen: 'Ez da egokia profetak presoak izatea bere etsaien aurpegia geldiarazi baino lehen', QS-6 Anfalen, 6 Anfalen aurpegian. Bere hitza arte; «Ziur oinaze handiak jasango dituzu hartu duzun erreskateagatik» -QS Al Anfal 68. bertsoa-. hots, erreskatea, orduan legez egin zitzaien ghanimah altxorra -gerrako harrapakina-, beraz, Uhudeko gudua gertatu zenean 1. urtean. Ondoren, Badr-eko guduan erreskateak hartzeko moduan zigortu zituzten, eta, beraz, hirurogeita hamar hil egin ziren, eta borrokan zehar sallallahu 'alaihi wasallam profetaren lagunek ihes egin zuten harengandik, bi molarrak hautsi zitzaizkion, kopeta urratu zitzaion eta odola aurpegian behera isuri zitzaion, orduan bere hitza jasaten zuen Alai: Uhudekoa - zure etsaiei porrot bikoitza eragin bazenuen ere - Badr-eko guduan ' -QS Ali Imran 165. bertsoa- Bere hitzei: "Izan ere, Ala boterea du gauza guztien gainean". -QS Ali Imran 165. bertsoa- erreskatea hartu duzulako.