Nabi memilih pendapat Abu Bakar tentang tawanan perang badar, namun Allah membenarkan pendapat Umar bin Al-khaththab

Imam Ahmad : 203

حَدَّثَنَا أَبُو نُوحٍ قُرَادٌ أَنْبَأَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا سِمَاكٌ الْحَنَفِيُّ أَبُو زُمَيْلٍ حَدَّثَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ بَدْرٍ قَالَ نَظَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَصْحَابِهِ وَهُمْ ثَلَاثُ مِائَةٍ وَنَيِّفٌ وَنَظَرَ إِلَى الْمُشْرِكِينَ فَإِذَا هُمْ أَلْفٌ وَزِيَادَةٌ فَاسْتَقْبَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْقِبْلَةَ ثُمَّ مَدَّ يَدَيْهِ وَعَلَيْهِ رِدَاؤُهُ وَإِزَارُهُ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ أَيْنَ مَا وَعَدْتَنِي اللَّهُمَّ أَنْجِزْ مَا وَعَدْتَنِي اللَّهُمَّ إِنَّكَ إِنْ تُهْلِكْ هَذِهِ الْعِصَابَةَ مِنْ أَهْلِ الْإِسْلَامِ فَلَا تُعْبَدْ فِي الْأَرْضِ أَبَدًا قَالَ فَمَا زَالَ يَسْتَغِيثُ رَبَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَيَدْعُوهُ حَتَّى سَقَطَ رِدَاؤُهُ فَأَتَاهُ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَأَخَذَ رِدَاءَهُ فَرَدَّاهُ ثُمَّ الْتَزَمَهُ مِنْ وَرَائِهِ ثُمَّ قَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ كَفَاكَ مُنَاشَدَتُكَ رَبَّكَ فَإِنَّهُ سَيُنْجِزُ لَكَ مَا وَعَدَكَ وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِذْ تَسْتَغِيثُونَ رَبَّكُمْ فَاسْتَجَابَ لَكُمْ أَنِّي مُمِدُّكُمْ بِأَلْفٍ مِنْ الْمَلَائِكَةِ مُرْدِفِينَ } فَلَمَّا كَانَ يَوْمُئِذٍ وَالْتَقَوْا فَهَزَمَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الْمُشْرِكِينَ فَقُتِلَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ رَجُلًا وَأُسِرَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ رَجُلًا فَاسْتَشَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبَا بَكْرٍ وَعَلِيًّا وَعُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ هَؤُلَاءِ بَنُو الْعَمِّ وَالْعَشِيرَةُ وَالْإِخْوَانُ فَإِنِّي أَرَى أَنْ تَأْخُذَ مِنْهُمْ الْفِدْيَةَ فَيَكُونُ مَا أَخَذْنَا مِنْهُمْ قُوَّةً لَنَا عَلَى الْكُفَّارِ وَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُمْ فَيَكُونُونَ لَنَا عَضُدًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا تَرَى يَا ابْنَ الْخَطَّابِ قَالَ قُلْتُ وَاللَّهِ مَا أَرَى مَا رَأَى أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَلَكِنِّي أَرَى أَنْ تُمَكِّنَنِي مِنْ فُلَانٍ قَرِيبًا لِعُمَرَ فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ وَتُمَكِّنَ عَلِيًّا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مِنْ عَقِيلٍ فَيَضْرِبَ عُنُقَهُ وَتُمَكِّنَ حَمْزَةَ مِنْ فُلَانٍ أَخِيهِ فَيَضْرِبَ عُنُقَهُ حَتَّى يَعْلَمَ اللَّهُ أَنَّهُ لَيْسَتْ فِي قُلُوبِنَا هَوَادَةٌ لِلْمُشْرِكِينَ هَؤُلَاءِ صَنَادِيدُهُمْ وَأَئِمَّتُهُمْ وَقَادَتُهُمْ فَهَوِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَلَمْ يَهْوَ مَا قُلْتُ فَأَخَذَ مِنْهُمْ الْفِدَاءَ فَلَمَّا أَنْ كَانَ مِنْ الْغَدِ قَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ غَدَوْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا هُوَ قَاعِدٌ وَأَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَإِذَا هُمَا يَبْكِيَانِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخْبِرْنِي مَاذَا يُبْكِيكَ أَنْتَ وَصَاحِبَكَ فَإِنْ وَجَدْتُ بُكَاءً بَكَيْتُ وَإِنْ لَمْ أَجِدْ بُكَاءً تَبَاكَيْتُ لِبُكَائِكُمَا قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّذِي عَرَضَ عَلَيَّ أَصْحَابُكَ مِنْ الْفِدَاءِ لَقَدْ عُرِضَ عَلَيَّ عَذَابُكُمْ أَدْنَى مِنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ لِشَجَرَةٍ قَرِيبَةٍ وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { مَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَهُ أَسْرَى حَتَّى يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ إِلَى قَوْلِهِ لَوْلَا كِتَابٌ مِنْ اللَّهِ سَبَقَ لَمَسَّكُمْ فِيمَا أَخَذْتُمْ } مِنْ الْفِدَاءِ ثُمَّ أُحِلَّ لَهُمْ الْغَنَائِمُ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ مِنْ الْعَامِ الْمُقْبِلِ عُوقِبُوا بِمَا صَنَعُوا يَوْمَ بَدْرٍ مِنْ أَخْذِهِمْ الْفِدَاءَ فَقُتِلَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ وَفَرَّ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكُسِرَتْ رَبَاعِيَتُهُ وَهُشِمَتْ الْبَيْضَةُ عَلَى رَأْسِهِ وَسَالَ الدَّمُ عَلَى وَجْهِهِ وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { أَوَلَمَّا أَصَابَتْكُمْ مُصِيبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَيْهَا } الْآيَةَ بِأَخْذِكُمْ الْفِدَاءَ

Al à dit [Abu Nuh Coradl] al à dit [Ikrimah Bin ‘Ammar] Al à dit [Viôt Al Hanafi Abu Zumail] Al à dit [Ibnu Abbas] Al à dit [Umar Bin Al Khathab], al à dit; ‘Cuant che e si verificà la bataie di Badr’ al disè Umar; 'Il Profete Sallallahu Alaihi Wasallam al cjalà i siei compagns e a jerin trêcentcincuante personis, daspò al cjalà i Mushriks e a jerin plui di mil di lôr, daspò il Profete Sallallahu Alaihi Wasallam al cjalà la Qibla daspò al alçà dutis dôs lis mans e al metè sù la sô bufande une ' pro al mi preà. O Allah mostrami ce che tu m’âs prometût, O Allah invezit se tu distruzis chest piçul grup di musulmans, alore no tu saran venerâts su cheste tiere par simpri’. Umar al disè; ‘Cussì il Profete al continuà a domandâ jutori al so Signôr e al Lui preà fin che il so sjal al colà, daspò Abu Bakr al vignì daûr di lui e al cjapà il so sjal e lu tornà, daspò lu compagnà di daûr di lui e al disè; ‘O Nabiyullah, la tô lamente al to Rabb e je avonde, parcè che Lui al ti concedarà ce che al è stât prometût a te,’ alore Allah al à palesât; ' -Ricordâsi-, cuant che tu âs domandât jutori al to Signôr, alore Lui al à permetût: 'Invezit, o ti puartarò rinfuarçs cun mil anjei che a vignaran in sucession'. -QS Al Anfal verset 9-. Cussì cuant che chel dì al rivà e i doi esercits a si cjatarin, Allah al distruzè i politeiscj in mût che setante di lôr a forin copâts e setante soldâts a forin cjapâts presonîrs, daspò il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al si consultà cun Abu Bakr, Ali e Umar. Abu Bakr al disè; ‘O Nabiyullah, a son fîs di oncul, parincj strents e ancjemò parincj, cussì o crôt che tu scugnissi cjapâ di lôr la proprietât dal riscat, e ce che o cjapin di lôr al devente la nestre fuarce par frontâ i increduls, sperant che Allah al dâi lôr la vuide par che a deventin i nestris sostignidôrs’. Alore il Rasulullah al domandà: “Cje pensis, o Ibnul Khaththab? ’ Umar al rispuindè; — O ai dit; 'Par Allah, no ai la stesse opinion di Abu Bakr, ma o soi dal pont di viste che Tu âs consegnât ducj i parincj di Umar a me par che o taii il cuel, e Tu âs consegnât Aqil a Ali par che lui al taii il cuel, e Tu âs consegnât cussì tant dal fradi di Hamza in Hamza che no je la nestre cuel par lui cu cûrs pai politeiscj, a son i lôr dignitaris, anzians e leader’. In dut câs, il Rasulullah al jere inclinât ae opinion di Abu Bakr e no ae mê opinion’. Po dopo al cjapà di lôr un riscat, po dopo la dì dopo Umar al disè; ‘La matine o rivài al Profete e di colp lui e Abu Bakr a si son sielzûts e ducj i doi a stavin cjantant, cussì o ai domandât; ‘O Messazîr di Allah, dîmi ce che al fâs cjantâ tu e il to amì, se o podessi cjantâ, o cjantarès e se no podessi cjantâ o cjantarès, cjantâ jo stes parcè che voi doi o cjantis’. Umar al disè; 'Alore il Profete sallallaahu alaihi wasallam al rispuindè: 'La opinion proponude dal to amì in forme di riscat, e je stade invezit dimostrade a me che la tô sisksa e je plui dongje dal arbul plui dongje' e Allah al à mandât jù la sô peraule 'Nol è adat par un Profete vê presonîrs la sô muse di -Q eS parzely'. Anfal verset 67-, fin ae Sue peraule; ‘Tu patiràs di sigûr un grant torment par vie dal riscat che tu âs cjapât’ -QS Al Anfal verset 68-. O sei il riscat, alore al fo fat legâl par lôr il tesor ghanimah - il spoil de vuere -, alore cuant che la bataie di Uhud e si verificà tal an sucessîf Si, a son stâts punits par ce che a àn fat te bataie di Badr in forme di cjapâ riscat, cussì che setante di lôr a son muarts, e intant de bataie i compagns dal Profete sallallaahu alaihi Wasallam a son scjampâts di lui, cussì che i siei doi molârs a si son rots, la sô front e je stade straçade e il sanc al coreve jù jù pe sô muse, disastri par te - te bataie di Uhud -, ancje se tu vevis infûrmât une dople sconfite ai to nemîs - te bataie di Badr' -QS Ali Imran verset 165- aes Suis peraulis: 'Invezit, Allah al à podê su dutis lis robis'. -QS Ali Imran verset 165- parcè che tu âs cjapât il riscat.