Nabi memilih pendapat Abu Bakar tentang tawanan perang badar, namun Allah membenarkan pendapat Umar bin Al-khaththab

Imam Ahmad : 203

حَدَّثَنَا أَبُو نُوحٍ قُرَادٌ أَنْبَأَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا سِمَاكٌ الْحَنَفِيُّ أَبُو زُمَيْلٍ حَدَّثَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ بَدْرٍ قَالَ نَظَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَصْحَابِهِ وَهُمْ ثَلَاثُ مِائَةٍ وَنَيِّفٌ وَنَظَرَ إِلَى الْمُشْرِكِينَ فَإِذَا هُمْ أَلْفٌ وَزِيَادَةٌ فَاسْتَقْبَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْقِبْلَةَ ثُمَّ مَدَّ يَدَيْهِ وَعَلَيْهِ رِدَاؤُهُ وَإِزَارُهُ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ أَيْنَ مَا وَعَدْتَنِي اللَّهُمَّ أَنْجِزْ مَا وَعَدْتَنِي اللَّهُمَّ إِنَّكَ إِنْ تُهْلِكْ هَذِهِ الْعِصَابَةَ مِنْ أَهْلِ الْإِسْلَامِ فَلَا تُعْبَدْ فِي الْأَرْضِ أَبَدًا قَالَ فَمَا زَالَ يَسْتَغِيثُ رَبَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَيَدْعُوهُ حَتَّى سَقَطَ رِدَاؤُهُ فَأَتَاهُ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَأَخَذَ رِدَاءَهُ فَرَدَّاهُ ثُمَّ الْتَزَمَهُ مِنْ وَرَائِهِ ثُمَّ قَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ كَفَاكَ مُنَاشَدَتُكَ رَبَّكَ فَإِنَّهُ سَيُنْجِزُ لَكَ مَا وَعَدَكَ وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { إِذْ تَسْتَغِيثُونَ رَبَّكُمْ فَاسْتَجَابَ لَكُمْ أَنِّي مُمِدُّكُمْ بِأَلْفٍ مِنْ الْمَلَائِكَةِ مُرْدِفِينَ } فَلَمَّا كَانَ يَوْمُئِذٍ وَالْتَقَوْا فَهَزَمَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الْمُشْرِكِينَ فَقُتِلَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ رَجُلًا وَأُسِرَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ رَجُلًا فَاسْتَشَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبَا بَكْرٍ وَعَلِيًّا وَعُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ هَؤُلَاءِ بَنُو الْعَمِّ وَالْعَشِيرَةُ وَالْإِخْوَانُ فَإِنِّي أَرَى أَنْ تَأْخُذَ مِنْهُمْ الْفِدْيَةَ فَيَكُونُ مَا أَخَذْنَا مِنْهُمْ قُوَّةً لَنَا عَلَى الْكُفَّارِ وَعَسَى اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُمْ فَيَكُونُونَ لَنَا عَضُدًا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا تَرَى يَا ابْنَ الْخَطَّابِ قَالَ قُلْتُ وَاللَّهِ مَا أَرَى مَا رَأَى أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَلَكِنِّي أَرَى أَنْ تُمَكِّنَنِي مِنْ فُلَانٍ قَرِيبًا لِعُمَرَ فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ وَتُمَكِّنَ عَلِيًّا رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مِنْ عَقِيلٍ فَيَضْرِبَ عُنُقَهُ وَتُمَكِّنَ حَمْزَةَ مِنْ فُلَانٍ أَخِيهِ فَيَضْرِبَ عُنُقَهُ حَتَّى يَعْلَمَ اللَّهُ أَنَّهُ لَيْسَتْ فِي قُلُوبِنَا هَوَادَةٌ لِلْمُشْرِكِينَ هَؤُلَاءِ صَنَادِيدُهُمْ وَأَئِمَّتُهُمْ وَقَادَتُهُمْ فَهَوِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَلَمْ يَهْوَ مَا قُلْتُ فَأَخَذَ مِنْهُمْ الْفِدَاءَ فَلَمَّا أَنْ كَانَ مِنْ الْغَدِ قَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ غَدَوْتُ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا هُوَ قَاعِدٌ وَأَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَإِذَا هُمَا يَبْكِيَانِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخْبِرْنِي مَاذَا يُبْكِيكَ أَنْتَ وَصَاحِبَكَ فَإِنْ وَجَدْتُ بُكَاءً بَكَيْتُ وَإِنْ لَمْ أَجِدْ بُكَاءً تَبَاكَيْتُ لِبُكَائِكُمَا قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّذِي عَرَضَ عَلَيَّ أَصْحَابُكَ مِنْ الْفِدَاءِ لَقَدْ عُرِضَ عَلَيَّ عَذَابُكُمْ أَدْنَى مِنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ لِشَجَرَةٍ قَرِيبَةٍ وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { مَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَهُ أَسْرَى حَتَّى يُثْخِنَ فِي الْأَرْضِ إِلَى قَوْلِهِ لَوْلَا كِتَابٌ مِنْ اللَّهِ سَبَقَ لَمَسَّكُمْ فِيمَا أَخَذْتُمْ } مِنْ الْفِدَاءِ ثُمَّ أُحِلَّ لَهُمْ الْغَنَائِمُ فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ مِنْ الْعَامِ الْمُقْبِلِ عُوقِبُوا بِمَا صَنَعُوا يَوْمَ بَدْرٍ مِنْ أَخْذِهِمْ الْفِدَاءَ فَقُتِلَ مِنْهُمْ سَبْعُونَ وَفَرَّ أَصْحَابُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكُسِرَتْ رَبَاعِيَتُهُ وَهُشِمَتْ الْبَيْضَةُ عَلَى رَأْسِهِ وَسَالَ الدَّمُ عَلَى وَجْهِهِ وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى { أَوَلَمَّا أَصَابَتْكُمْ مُصِيبَةٌ قَدْ أَصَبْتُمْ مِثْلَيْهَا } الْآيَةَ بِأَخْذِكُمْ الْفِدَاءَ

আমাক কৈছে [আবু নুহ কোৰাদলে] আমাক কৈছে [ইক্ৰিমা বিন আম্মাৰে] আমাক কৈছে [আল হানাফী আবু জুমাইল চাওক] মোক কৈছে [ইবনু আব্বাছ] মোক কৈছে [উমৰ বিন আল খাথথাব], তেওঁ ক’লে; ‘যেতিয়া বদৰৰ যুদ্ধ হৈছিল’ উমৰে ​​ক’লে; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে তেওঁৰ চাহাবীসকলৰ ফালে চালে আৰু তেওঁলোকৰ সংখ্যা তিনিশ পঞ্চাশজন হ’ল, তাৰ পিছত মুশ্বৰিকসকলৰ ফালে চালে আৰু তেওঁলোকৰ সংখ্যা হাজাৰতকৈও অধিক আছিল, তাৰ পিছত হজৰত ছাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কিবলাৰ ফালে মুখ কৰিলে তাৰ পিছত দুয়োখন হাত তুলিলে আৰু তেওঁ নিজৰ চাদৰ আৰু চেৰং পিন্ধিলে তাৰ পিছত তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে: ‘হে আল্লাহ আপুনি মোক কি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছে, হে আল্লাহ তুমি মোক প্ৰতিজ্ঞা কৰিছা, হে আল্লাহ নিশ্চয় যদি তুমি এই সৰু মুছলমান গোটটোক ধ্বংস কৰিছা, তেন্তে তোমাৰ এই পৃথিৱীত চিৰদিনৰ বাবে ইবাদত নহ’ব’। উমৰে ক’লে; ‘গতিকে নবীয়ে নিজৰ ৰবৰ পৰা সহায় বিচাৰি থাকিল আৰু তেওঁৰ চাদৰ নপৰালৈকে তেওঁৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, তাৰ পিছত আবু বকৰ তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি তেওঁৰ চাদৰখন লৈ ঘূৰাই দিলে, তাৰ পিছত তেওঁৰ পিছফালৰ পৰা তেওঁৰ লগত সংগ দি ক’লে; ‘হে নবিউল্লাহ, তোমাৰ ৰাব্বৰ ওচৰত তোমাৰ অভিযোগ যথেষ্ট, কাৰণ তেওঁ আপোনাক যি প্ৰতিজ্ঞা কৰা হৈছিল, সেইখিনি দিব,’ তেতিয়া আল্লাহে অৱতীৰ্ণ কৰিলে; ' -মনত ৰাখিব-, যেতিয়া আপুনি আপোনাৰ প্ৰভুৰ সহায় বিচাৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ আপোনাক অনুমতি দিছিল: 'সঁচাকৈয়ে, মই আপোনাৰ ওচৰলৈ হাজাৰজন ফেৰেস্তাৰে শক্তিবৰ্ধক আনিম যিসকলে একেৰাহে আহিব'। -QS আল আনফল আয়াত ৯-। গতিকে যেতিয়া সেই দিনটো আহিল আৰু দুয়োখন সৈন্যবাহিনী লগ হ’ল, তেতিয়া আল্লাহে মুশ্বৰিকসকলক ধ্বংস কৰিলে যাতে তেওঁলোকৰ সত্তৰজন হত্যা কৰা হয় আৰু সত্তৰজন সৈনিকক বন্দী কৰা হয়, তাৰ পিছত আল্লাহৰ ৰাছুল ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে আবু বকৰ, আলী আৰু উমৰৰ লগত পৰামৰ্শ কৰিলে। আবু বকৰে ক’লে; 'হে নবিউল্লাহ, তেওঁলোক ককাৰ সন্তান, ঘনিষ্ঠ আত্মীয় আৰু এতিয়াও আত্মীয়, গতিকে মই ভাবো আপুনি তেওঁলোকৰ পৰা মুক্তিপণৰ সম্পত্তি ল'ব লাগে, আৰু আমি তেওঁলোকৰ পৰা যি লওঁ সেয়া কাফিৰৰ সন্মুখীন হ'বলৈ আমাৰ শক্তি হৈ পৰে, আশাকৰোঁ আল্লাহে তেওঁলোকক হিদায়ত দিব যাতে তেওঁলোক আমাৰ সমৰ্থক হৈ পৰে'। তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে সুধিলে: ‘হে ইবনুল খাথথাব, আপুনি কি ভাবে?’ উমৰে উত্তৰ দিলে; ‘মই ক’লোঁ; ‘আল্লাহৰ কচম, মোৰ আবু বকৰৰ দৰে মতামত নাই, কিন্তু মোৰ এই মতামত যে আপুনি মোৰ বাবে উমৰৰ সকলো আত্মীয়ক মোৰ হাতত গতাই দিলে যাতে তেওঁৰ ডিঙি কাটিব পাৰো, আৰু আপুনি আলীক আলীক গতাই দিলে তেওঁৰ ডিঙি কাটিবলৈ, আৰু আপুনি হামজাৰ ভায়েকৰ ইমানখিনি হামজাক গতাই দিলে যে তেওঁৰ ডিঙি কাটিব পাৰে, যাতে আল্লাহে জানে যে আমাৰ হৃদয়ত তেওঁৰ ডিঙি কাটিবলৈ কোনো ধৰণৰ মৰম নাই মুশ্বৰিক, তেওঁলোক তেওঁলোকৰ গণ্যমান্য, বয়োজ্যেষ্ঠ আৰু নেতা'। কিন্তু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম আবু বকৰৰ মতামতৰ প্ৰতি প্ৰৱল আছিল আৰু মোৰ মতামতৰ প্ৰতি প্ৰৱল নাছিল’। তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ পৰা মুক্তিপণ ল’লে, তাৰ পিছত পিছদিনা উমৰে ​​ক’লে; ‘ৰাতিপুৱা মই নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ ওচৰলৈ আহিলোঁ আৰু হঠাতে তেওঁ আৰু আবু বকৰ বহিল আৰু দুয়োজনে কান্দি আছিল, গতিকে মই সুধিলোঁ; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, আপোনাক আৰু আপোনাৰ বন্ধুক কিহৰ বাবে কান্দিবলৈ বাধ্য কৰায় কওক, যদি মই কান্দিব পাৰিলোহেঁতেন তেন্তে মই কান্দিলোঁহেঁতেন আৰু যদি মই কান্দিব নোৱাৰিলোঁহেঁতেন তেন্তে মই কান্দিম, নিজেই কান্দিলোঁহেঁতেন কাৰণ তোমালোক দুয়ো কান্দিছা'। উমৰে ক’লে; 'তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে উত্তৰ দিলে: 'তোমালোকৰ চাহাবাসকলে মুক্তিপণৰ ৰূপত প্ৰস্তাৱ কৰা মতামত, সঁচাকৈয়ে মোক দেখুৱাইছে যে তোমাৰ চিস্কছা ওচৰৰ গছতকৈ ওচৰত' আৰু আল্লাহে তেওঁৰ বাণী পঠালে যে 'এজন নবীয়ে পৃথিৱীৰ মুখত নিজৰ শত্ৰুক পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত কৰাৰ আগতে বন্দী থকাটো উপযুক্ত নহয়' -QS আল আনফাল ৬৭ পদ-, তেওঁৰ বাক্য নোহোৱালৈকে; 'আপুনি লোৱা মুক্তিপণৰ বাবে নিশ্চয়কৈ ডাঙৰ যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিব' -QS Al Anfal verse 68-. তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ বাবে ঘনিমাহ ধন - যুদ্ধৰ লুটপাত - বৈধ কৰা হ'ল, গতিকে যেতিয়া উহুদৰ যুদ্ধ ১ বছৰত সংঘটিত হয় ইয়াৰ পিছত তেওঁলোকক বদৰৰ যুদ্ধত মুক্তিপণ লোৱাৰ ৰূপত যি কৰিছিল তাৰ ফলত তেওঁলোকক শাস্তি দিয়া হৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁলোকৰ সত্তৰজন মৃত্যুমুখত পৰিছিল, আৰু যুদ্ধৰ সময়ত নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ চাহাবাসকলে তেওঁৰ পৰা পলাই গৈছিল, যাৰ ফলত তেওঁৰ দুটা দাঁত ভাঙি গৈছিল, তেওঁৰ কপাল ফাটি গৈছিল আৰু তেওঁৰ মুখৰ পৰা তেজ বৈ গৈছিল, তাৰ পিছত আল্লাহে তেওঁৰ বাক্য পঠাইছিল: ‘আৰু আপুনি কিয় কষ্ট পাইছিল এটা দুৰ্যোগ - উহুদৰ যুদ্ধত - যদিও আপুনি আপোনাৰ শত্ৰুৰ ওপৰত দুগুণ পৰাজয়ৰ সৃষ্টি কৰিছিল - বদৰৰ যুদ্ধত ' -QS আলী ইমৰাণৰ আয়াত ১৬৫- তেওঁৰ কথালৈ: 'সঁচাকৈয়ে, আল্লাহৰ সকলো বস্তুৰ ওপৰত ক্ষমতা আছে'। -QS আলী ইমৰাণ আয়াত ১৬৫- কাৰণ আপুনি মুক্তিপণ লৈছিল।