Digergaji, dagingnya disisir, tidak ditakuti kecuali hanya takut Allah

حَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ صُهَيْبٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ مَلِكٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ وَكَانَ لَهُ سَاحِرٌ فَلَمَّا كَبِرَ قَالَ لِلْمَلِكِ إِنِّي قَدْ كَبِرْتُ فَابْعَثْ إِلَيَّ غُلَامًا أُعَلِّمْهُ السِّحْرَ فَبَعَثَ إِلَيْهِ غُلَامًا يُعَلِّمُهُ فَكَانَ فِي طَرِيقِهِ إِذَا سَلَكَ رَاهِبٌ فَقَعَدَ إِلَيْهِ وَسَمِعَ كَلَامَهُ فَأَعْجَبَهُ فَكَانَ إِذَا أَتَى السَّاحِرَ مَرَّ بِالرَّاهِبِ وَقَعَدَ إِلَيْهِ فَإِذَا أَتَى السَّاحِرَ ضَرَبَهُ فَشَكَا ذَلِكَ إِلَى الرَّاهِبِ فَقَالَ إِذَا خَشِيتَ السَّاحِرَ فَقُلْ حَبَسَنِي أَهْلِي وَإِذَا خَشِيتَ أَهْلَكَ فَقُلْ حَبَسَنِي السَّاحِرُ فَبَيْنَمَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ أَتَى عَلَى دَابَّةٍ عَظِيمَةٍ قَدْ حَبَسَتْ النَّاسَ فَقَالَ الْيَوْمَ أَعْلَمُ آلسَّاحِرُ أَفْضَلُ أَمْ الرَّاهِبُ أَفْضَلُ فَأَخَذَ حَجَرًا فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبَّ إِلَيْكَ مِنْ أَمْرِ السَّاحِرِ فَاقْتُلْ هَذِهِ الدَّابَّةَ حَتَّى يَمْضِيَ النَّاسُ فَرَمَاهَا فَقَتَلَهَا وَمَضَى النَّاسُ فَأَتَى الرَّاهِبَ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ لَهُ الرَّاهِبُ أَيْ بُنَيَّ أَنْتَ الْيَوْمَ أَفْضَلُ مِنِّي قَدْ بَلَغَ مِنْ أَمْرِكَ مَا أَرَى وَإِنَّكَ سَتُبْتَلَى فَإِنْ ابْتُلِيتَ فَلَا تَدُلَّ عَلَيَّ وَكَانَ الْغُلَامُ يُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَيُدَاوِي النَّاسَ مِنْ سَائِرِ الْأَدْوَاءِ فَسَمِعَ جَلِيسٌ لِلْمَلِكِ كَانَ قَدْ عَمِيَ فَأَتَاهُ بِهَدَايَا كَثِيرَةٍ فَقَالَ مَا هَاهُنَا لَكَ أَجْمَعُ إِنْ أَنْتَ شَفَيْتَنِي فَقَالَ إِنِّي لَا أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ فَإِنْ أَنْتَ آمَنْتَ بِاللَّهِ دَعَوْتُ اللَّهَ فَشَفَاكَ فَآمَنَ بِاللَّهِ فَشَفَاهُ اللَّهُ فَأَتَى الْمَلِكَ فَجَلَسَ إِلَيْهِ كَمَا كَانَ يَجْلِسُ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَنْ رَدَّ عَلَيْكَ بَصَرَكَ قَالَ رَبِّي قَالَ وَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي قَالَ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الْغُلَامِ فَجِيءَ بِالْغُلَامِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ أَيْ بُنَيَّ قَدْ بَلَغَ مِنْ سِحْرِكَ مَا تُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَتَفْعَلُ وَتَفْعَلُ فَقَالَ إِنِّي لَا أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الرَّاهِبِ فَجِيءَ بِالرَّاهِبِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَدَعَا بِالْمِئْشَارِ فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِجَلِيسِ الْمَلِكِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ بِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِالْغُلَامِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا فَاصْعَدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَإِذَا بَلَغْتُمْ ذُرْوَتَهُ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَاطْرَحُوهُ فَذَهَبُوا بِهِ فَصَعِدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ فَرَجَفَ بِهِمْ الْجَبَلُ فَسَقَطُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ فَاحْمِلُوهُ فِي قُرْقُورٍ فَتَوَسَّطُوا بِهِ الْبَحْرَ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَاقْذِفُوهُ فَذَهَبُوا بِهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ فَانْكَفَأَتْ بِهِمْ السَّفِينَةُ فَغَرِقُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ فَقَالَ لِلْمَلِكِ إِنَّكَ لَسْتَ بِقَاتِلِي حَتَّى تَفْعَلَ مَا آمُرُكَ بِهِ قَالَ وَمَا هُوَ قَالَ تَجْمَعُ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَتَصْلُبُنِي عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ خُذْ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِي ثُمَّ ضَعْ السَّهْمَ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قُلْ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلَامِ ثُمَّ ارْمِنِي فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ قَتَلْتَنِي فَجَمَعَ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَصَلَبَهُ عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ أَخَذَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ ثُمَّ وَضَعَ السَّهْمَ فِي كَبْدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قَالَ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلَامِ ثُمَّ رَمَاهُ فَوَقَعَ السَّهْمُ فِي صُدْغِهِ فَوَضَعَ يَدَهُ فِي صُدْغِهِ فِي مَوْضِعِ السَّهْمِ فَمَاتَ فَقَالَ النَّاسُ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ فَأُتِيَ الْمَلِكُ فَقِيلَ لَهُ أَرَأَيْتَ مَا كُنْتَ تَحْذَرُ قَدْ وَاللَّهِ نَزَلَ بِكَ حَذَرُكَ قَدْ آمَنَ النَّاسُ فَأَمَرَ بِالْأُخْدُودِ فِي أَفْوَاهِ السِّكَكِ فَخُدَّتْ وَأَضْرَمَ النِّيرَانَ وَقَالَ مَنْ لَمْ يَرْجِعْ عَنْ دِينِهِ فَأَحْمُوهُ فِيهَا أَوْ قِيلَ لَهُ اقْتَحِمْ فَفَعَلُوا حَتَّى جَاءَتْ امْرَأَةٌ وَمَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَتَقَاعَسَتْ أَنْ تَقَعَ فِيهَا فَقَالَ لَهَا الْغُلَامُ يَا أُمَّهْ اصْبِرِي فَإِنَّكِ عَلَى الْحَقِّ

Esan digu [Haddab bin Khalid]-ek [Hammad bin Salamah]-ek [Tsabit]-ek [Abdurrahman bin Abu Laila-rengandik] [Shuhaib-engandik] esan digu. Rasulullah sallallaahu 'alaihi wa Salam-ek esan zuen: 'Iraganean, zu baino lehen errege bat zegoen, azti bat zuen, aztia zaharra zenean, erregeari esan zion: 'Zaharra naiz, bidali gazte bat magia irakasteko'. Orduan, gazte bat etorri zitzaion, eta magia irakatsi zion gazteari. -Distantzia- magoaren eta erregearen artean monje bat zegoen. Gaztea monjearengana etorri zen eta haren hitzak entzun zituen, harrituta geratu zen monjearen hitzekin, eta magoarengana etorriko balitz, jipoitu egingo zutela. Gazteak monjeari kexatu egin zitzaion, esan zion: 'Magoak jo nahi bazaitu, esan: 'Nire familiak atzera egiten ari nau', eta zure familiaren beldur bazara, esan: 'Magoak atzera egiten ari nau'. Halako batean, egun batean jendearen bidea oztopatzen ari zen animalia handi batera hurbildu zen, eta esan zuen: «Gaur jakingo dut magoa hobea den ala apaiza hobea den». Harri bat hartu eta esan zuen: «Ai Ala, monjearen gauzak aztiarenak baino gehiago gustatzen bazaizkizu, hil animalia hau jendea pasa dadin». Harria bota eta hil egin zuen, jendea pasa dadin. Monjeari esan zion hori. Monjeak esan zuen: «Seme, orain ni baino hobea zara eta zure gauzak nik ikusten ditudan moduan etorri dira, proba bat izango duzu, proba bat baduzu, ez erakutsi». Gazteak itsuak eta hainbat gaixotasun senda zitzakeen. Erregearen lagun itsu batek, orduan, hori entzun zuen, eta opari asko ekarri zizkion gazteari, eta esan zion: «Sendatu nazazu eta hemen bildu dudana lortuko duzu». Gazteak esan zuen: «Ez dut inor sendatu, sendatzen duen bakarra Ala da, harengan sinesten baduzu, senda zaitzan otoitz egingo diot». Erregearen lagunak sinetsi egin zuen eta gazteak Ala-ri otoitz egin zion eta sendatu egin zen. Erregearen laguna erregearengana joan zen eta haren ondoan eseri zen. Erregeak esan zuen: "Ai, halako jauna, nork sendatu dizkizu begiak?" Pertsonak erantzun zuen: "Ene Jauna". Erregeak esan zuen: "Ba al duzu beste Maisurik nirekin batera?" Gizonak esan zuen: "Nire Maisua eta zure Maisua Ala dira". Erregeak harrapatu eta torturatu egin zuen gazteari erakutsi zion arte eta gero gaztea ekarri zuten, erregeak esan zuen: "Ene seme, zure magiak itsuak senda ditzake, ileordea eta hau eta hura egiten duzu". Gazteak esan zuen: "Ez naiz ni sendatzen duena, Ala bakarrik sendatzen du". Erregeak harrapatu eta torturatzen jarraitu zuen eta monjeari erakutsi zion. Erregea monjearengana etorri zen, monjea ekarri zuten eta esan zion: "Utzi zure erlijioa". Monjeak ez zuen nahi izan, beraz, erregeak zerra bat eskatu eta buruaren erdian jarri zion, albo bat lurrean etzanda gera zedin. Ondoren, erregearen laguna ekarri eta esan zion: "Utzi zure erlijioa". Monjeak ez zuen nahi izan, beraz, erregeak zerra bat eskatu eta buruaren erdian jarri zion, alboa lurrean etzanda gera zedin. Ondoren, gazte bat ekarri eta esan zioten: "Utzi zure erlijioa". Gazteak ez zuen nahi izan. Orduan, erregeak bere soldadu talde bati eman zion, erregeak esan zuen: "Eraman ezazu mendi honetara eta honetara, eraman ezazu gora, bere erlijioa utzi nahi badu, utzi ezazu - eta ez badu nahi, bota ezazu mendiaren gailurretik". Mendiaren gailurrera eraman zuten eta gazteak otoitz egin zuen: "Ene Ala, nahikoa zaitzaket haietatik nahi duzun bezala". Geroago, mendiak astindu egin zituen eta denak erori ziren. Gaztea etxera itzuli zen erregearen aurrean iritsi arte. Erregeak galdetu zuen: "Nola dago zure lagunen egoera?". Gazteak erantzun zuen: "Alak nahikoa zaitzaket haietatik". Orduan, erregeak bere soldadu talde bati eman zion, eta erregeak esan zuen: «Eraman txalupa batera eta bidali itsasora; bere erlijioa utzi nahi badu, eraman etxera; eta utzi nahi ez badu, bota». Itsasoaren erdira eraman zuten eta gazteak otoitz egin zuen: «Ene Ala, nahikoa nazazu haietatik nahi duzun bezala». Txalupak irauli egin zen eta denak ito egin ziren. Gaztea etxera joan zen erregearen aurrean iritsi zen arte. Erregeak galdetu zuen: «Zer moduz daude zure lagunak?». Gazteak erantzun zuen: «Alak nahikoa nazazu haietatik». Ondoren, erregeari esan zion: «Ezin izango nauzu hil esaten dizudana egin arte». Erregeak galdetu zuen: «Zer agintzen duzu?». Gazteak esan zuen: «Bildu jende guztia eremu zabal batean, eta gero gurutzatu nazazu hostoan, hartu gezi bat nire gezi-zerrendatik eta esan: «Alaren izenean, gazte honen Jauna». Hala egiten baduzu, hilko nauzu». Azkenean, erregeak egin zuen. Gezia geziaren erdian jarri eta jaurti egin zuen, esanez: "Alaren izenean, gazte honen Jauna". Gezia gaztearen tenplura jaurti zuten, eta gero gazteak eskua sartu zuen gezia jo zuen tokian eta hil egin zen. Jendeak esan zuen: "Gazte horren Jaunarengan sinesten dugu". Gero, erregearengana eraman eta esan zion: "Badakizu, Ala izenean, kezkatzen zintuen zerbait gertatu zaizuela orain. Sinestun guztioi". Erregeak, orduan, lubaki bat zulatzeko agindu zuen kalean eta sua piztu zuen. Erregeak esan zuen: "Bere erlijioa uzten ez duena, erre dadila bertan". Hala egin zuten emakume bat bere haurrarekin etorri zen arte, eta honek atzera egin nahi zuen suzko zuloan ez erortzeko, eta orduan haurrak esan zuen: "Ama, izan pazientzia, egia esan egian zaude".